The Crusaders - Free as the Wind (1977)

Ik schilder. De eerste zomerdag van het jaar, warm genoeg om de mantel thuis te laten, koel genoeg om niet te zwemmen in okselvijvers, de autorit naar een water, dicht genoeg voor een daguitstap, ver genoeg om naar uit te kijken, lichte drukte, onderweg en ter plekke, maar ultiem zondags vertier! Dat is Free as the Wind.

The Crusaders brengen een nette mix van jazz, R&B en funk, maar niet zonder de randjes. Dat blijkt meteen uit de eerste tonen van het album, waar de drummer gelijk een stevige breakbeat lijkt in te zetten. Het zijn ook vooral de drums van Stix Hooper en de gitaren die zorgen voor karakter in de muziek, terwijl Joe Sample’s piano en de saxen voor het gladdere gehalte zorgen. Deze combinatie zorgt voor een eigen geluid, in geen geval gelikt. Niet vanzelfsprekend voor deze soort in die tijd.
De rollen worden ook wel eens omgekeerd: zo zijn het in de negen minuten van Sweet n’ Sour net de keys en blazers die voor een smeriger funkgehalte zorgen terwijl drum en gitaar de smoothness behouden. In alle gevallen blijft alles in harmonie en zit de instrumentatie gewoon waar het moet zitten. Ieder krijgt z’n glorieus moment zonder dat het een beurtrol wordt, het volgt allemaal de gang van de natuur.

Dat de enige vorm van zang in wat background talking zit vervat is niet echt een gemis. Daarvoor zijn de melodieën te sterk. Zowat elk nummer heeft een hoog herkenbaarheidsgehalte, alsof je de songs
al jaren luistert. Het hadden evengoed interpretaties van grote klassiekers kunnen zijn, het zijn nochtans stuk voor stuk originele composities. Een nummer als hun eigen klassieker Street Life mag dan ontbreken, het niveau van deze instrumentale plaat is zo constant zo hoog dat het niet eens een gemis is.

Als alles meezit en in de juiste plooien valt, geen vuiltje aan de lucht. Free as the Wind.

Lekker plaatje in de herkenbare Crusadersstijl. Zoals kemm aangeeft is het allemaal vrij net, ik wil graag iets meer randjes horen in dit soort muziek. Perfect plaatje ook voor als het zonnetje gaat schijnen.

Free as the wind is een prima zomerse plaat, maar voor mij niets meer dan achtergrondmuziek. Het ontbreken van vocalen blijft een gemis, waardoor ieder nummer an sich nagenoeg niet blijft hangen, en dit typisch zo’n album voor mij is die alleen bijblijft op het moment dat je hem beluisterd. Na iedere beluistering ben ik alweer vergeten wat ik nou eigenlijk hoorde. Ondanks de meestal losse sfeer en de albumtitel worden er -helaas- nergens grenzen opgezocht. Dat terwijl fusion albums naar mijn idee het beste tot hun recht komen als er hier een daar een spontane jamsessie plaatsvindt. Dat ontbreekt hier. Een echt bombastisch nummer dat je speakers uit knalt had zeker niet misstaan. Dit album doet mij trouwens denken aan een aantal tv-series uit de jaren ’70, waarbij dit soort muziek op de achtergrond werd gebruikt. Zo zou ik zweren dat ik Sweet ’n sour ooit hoorde in een aflevering van Charlie’s Angels.

Ik heb geen idee of Sweet 'n' Sour ooit gebruikt is bij Charlie's Angels. Ik weet wel dat ik dat nummer het absolute hoogtepunt van het album vind. Heerlijk subtiel funky met mooie solo's voor de diverse instrumenten.

Maar de rest is zeker ook de moeite waard. De meeste nummers kende ik al van een verzamelaar, die hier in de kast staat. Gewoon een erg fijne plaat, die ik meestal als achtergrondmuziek gebruik, maar die toch ook interessant genoeg is om een keer intensief te beluisteren. De muzikanten weten hoe ze hun instrumenten moeten gebruiken. Het gaat nergens over the top, maar dat hoeft voor mij bij deze muziek ook niet.

Gewoon lekker ontspannen genieten van goede muziek!

Ook ik vind Sweet'N'Sour het hoogtepunt van deze instrumentale plaat. Mijn moeilijke verhouding met instrumentale albums is wederom een struikelblok om tot een hoge score te komen. The Crusaders zijn uitstekende muzikanten en het klinkt dus allemaal erg prettig. Maar het ontbreken van vocalen zorgt ervoor dat dit album bij de verschillende beluisteringen blijft steken op prettige muziek die helaas voor mij ook vluchtig verdwijnt uit mijn geheugen. Heb je geen moeite met instrumentale albums, dan is dit zeker een goede.

Funky fusion met een disco-sausje.

Warme, volle, energieke en erg vriendelijke muziek. Ik kan geen nadeel vinden. Het stemt allemaal erg vrolijk en de solo's zijn ook lekker.

Sweet n Sour is inderdaad weergaloos. Typisch seventies inderdaad. Thema's die zo uit Shaft of Charlie's Angels hadden kunnen komen.

Van de albums, die ik ken van de band, een van de lekkerste. Het is een fusion album, overgoten met een vleugje Soul, dat lekker wegluisteren.

Mijn cd is van Japanse makelij. Daardoor ben ik helaas niet in staat de linernotes te lezen. Alleen de titels van de tracks en de namen van de manschappen zijn in het Engels.

De Crusaders bestaan ut:
Joe Sample keyboards, Stix Hooper drums, Wilton Felder saxofoons, Larry Carlton gitaar en Robert Popwell bas.
Gastmuzikanten: Ralph MacDonald percussie en Dean Parks gitaar.

Ben op dit moment alleen thuis, dus de geluidsinstallatie open gezet en je hoort alles perfect. Had eerder 4,5 toegekend; dat blijft ongewijzigd. Top smooth jazz cd.

Ik ken Carlton en ik ken The Crusaders, maar ik heb nooit geweten dat Carlton lid van de band is geweest.

Dacht altijd dat de vaste kern van The Crusaders uit Sample, Hooper en Felder bestond. Maar Carlton was dus ooit “officieel” onderdeel van de band.

Weer wat geleerd vandaag.

Chet : Sample, Felder, Hooper en tot 1970 Wayne Henderson, die de trombone bespeelde zijn de oprichters van the Crusaders. De band heette toen the Jazz Messengers. Henderson stopte en in plaats van een blaasinstrument koos men toen voor de gitaar. Van 1971-1977 trad Larry Carlton in dienst. In die periode verschenen er 8 albums, waarop hij meedeed. Toen the Crusaders met Randy Crawford hun gigantische hit Street Life scoorden in 1979 was Larry alweer elders bezig en die grote slag miste hij dus.
In 1986, 1995 en 1996 deed hij wel mee op de albums die toen verschenen. Een vast lid van de band werd hij toen niet opnieuw.

Ik ga eens kijken of ik dat oudere werk van de band, met Larry Carlton, ergens kan beluisteren.
Dank voor de info ouwekock.

Kleine correctie: de band heette in de beginjaren The Jazz Crusaders (denk ik zeker te weten, maar corrigeren mag).
De door jou genoemde Jazz Messengers ken ik als de begeleidingsband van de grote Art Blakey (slechts 168 cm maar een grootheid als drummer).

Chet: soms begrijp ik mezelf niet. Hoe heb ik Jazz Messengers op kunnen schrijven. Enige excuus wat ik kan verzinnen; het was al laat, na een drukke dag. Bedankt voor de correctie en ik wist niet dat Art Blakey slechts 168 cm groot was. Inderdaad een geweldige drummer.

Ik heb het grote geluk gehad dat ik Blakey, eind jaren tachtig van de vorige eeuw, in levende lijve heb gezien in de kelder van het Congresgebouw Den Haag (Jan Steenzaal) tijdens NSJ. En toen viel zijn geringe lengte mij op.

Terug naar The Crusaders nu. Ik ga luisteren.

Nog een tip tot slot n.a.v dit album: Larry Carlton heeft prima solo albums gemaakt.

Chet: Larry Carlton zag ik tijdens North Sea Jazz 2007, samen met Robben Ford. Concert kun je bekijken via youtube.

De eerste luisterbeurt zit erop. Lekker album met de herkenbare sax en toetsen zoals ik de latere Crusaders (na 1980) ken.
Ga het zeker vaker luisteren.

Schitterende eerste post in dit topic van kemm. Met name de eerste alinea is een fraaie tekst!