The Band - Jericho (1993)

Dit album moet alleen al in je bezit zijn door het tweede nummer wat ik alleen maar kende van Bob Dylan. Het vertelt het verhaal van de zwarte blues legende Willie McTell. The caves of Jericho is een echte Band plaat. Geweldig.

Heel aardige wederopstanding van de legendarische Band.
Zonder Robbie Robbertson , die zijn laatste wals in 1976 draaide, en daar ook nooit meer aan begon. Maar ook Richard Manuel , die zich in 1885 van het leven beroofde ( ophanging in een hotelkamer.)
Levon Helm , Rick Danko en Garth Hudson krijgen hulp van veteranen als Richard Bell , Jim Weider en Randy Ciarlante.
De overbekende sound wordt hier grotendeels in ere gehouden.Bijkomend voordeel is dat Helm en Danko toch al de meest prominente vocalisten waren.
De songs hebben dat kenmerkende van een sterk groepsgeheel; blazertjes, orgeltjes en die typische plattelandssfeer waar folk, country, rock 'n roll en blues samensmelten tot een geheel eigen geluid.
Het album mist daarintegen songmatig het "originele" van vroeger , maar komt heel lekker weg met een aantal uitstekende covers van Springsteen , Dylan en Willie Dixon. De afsluiter( Blues Stay Away From Me) ken ik in een uitvoering van The Nothing Hillbillies(project van oa.Mark Knopfler)
Met het overlijden van Danko in 1999 , mogen we er van uitgaan dat The Band definitief tot het verleden behoort.

Relatief kort voor de dood van Richard Manuel heeft The Band tijdens een sessie nog wel met hem de song Countryboy opgenomen en jaren later een verdiende plek op dit idd toch wel fijne album gegund. Sjiek.

Overigens vind ik The Caves of Jericho muzikaal en tekstueel één van de meest memorabele songs die The Band op plaat heeft vastgelegd. Echt schrijnend mooi. ( Staat ook op de verzamelaar van Levon Helm).

De nummers die je noemt zijn dan ook de 2 beste van het album kistenkuif.
Countryboy is extra beladen door de vroegtijdige dood van Manuel.
The Caves Of Jericho is geweldig. Helemaal op het lijf geschreven van Helm.

Aardig album, wat lekker wegluistert
De sound is herkenbaar, al mis ik wel de byte van de vroege albums.

In 1885?

Merci, foutje hersteld.

Verrassend sterk album waarop de Band het moet doen zonder hun belangrijkste songschrijver Robbie Robbertson en pianist/vocalist Richard Manuel,al staat het het nummer Country boy met de laatste er nog wel op.
Gelukkig zijn de twee beste zangers Danko en Helm er nog wel bij en samen met Garth Hudson en enkele verse krachten weten ze toch nog iets heel moois neer te zetten.Een paar sterke covers,vooral die van Blind Willie McTell is erg mooi en een aantal nieuwe nummers van verschillende songschrijvers die zeker niet teleur stellen.
Zo is the Caves of Jerico een prachtig nummer en mag ook het zowel leuke als goede Move to Japan er zeker wezen.
Verder vallen de songs op door veel afwisseling en een erg breed instrumentarium maar dat laatste is Garth Huson natuurlijk wel toe vertrouwd want zover ik weet bespeelde die bijna alles.
Erg genoten van deze plaat en ik ben blij dat ik hem eindelijk aangeschaft heb.

Absoluut een meevaller.
Ik verwachtte er veel minder van.
De overgebleven Bandmembers krijgen het in ieder geval voor elkaar om de typerende sound in stand te houden.
Niets verrassends artistiek en er staan nogal wat covers op, maar wel bewerkt op een manier, al zouden het eigen geschreven songs zijn.
Geen Robbie Robertson dus.
Wordt in deze vorm niet gemist en was in stijl al een heel andere songwriter geworden.
The Caves Of Jericho is een parel en torenhoge favo.
De onvergetelijke Levon Helm zingt het prachtig weg.

Ik zag overigens dat Stuff you gotta watch ook weer terug komt op Electric dirt,het laatste album van Levon Helm.

Door dit album heb ik The Band leren kennen. Had het net gekocht toen ze (in de line up van de plaat) besloten een concert te geven in de buurt waar ik woon. Er was zowat 60 man (of zo), maar dat kon de pret niet deren, ze speelden uitstekend en gaven een puntgaaf concert voor 2 uur (erover nadenkend, waarschijnlijk één van de beste live optredens dat ik ooit heb gezien.) De volgende dag was het werkdag voor mij en wie kom ik daar tegen zitten op een terras aan het station? jawel hoor! Ik had niet zoveel tijd, maar besloot wel erop af te stappen. Heb een pintje gedronken met die gabbers (ze waren al wel ver - volgens mij zijn ze die nacht nooit gaan slapen.) Blijft een leuke anecdote.

Over de plaat: de sterkste plaat van The Band zonder Robbie Robertson en 1 van de betere tous cours. Je moet het een kans geven - eerste beluistering zal misschien wat tegenvallen. Prachtige plaat, prachtige band!

Het stickertje bij de kringloop gaf 1,25 aan. Ik ben een behoorlijke liefhebber van The Band maar ik moest toch deze site even raadplegen wat voor album was. Toen dit uitkwam was ik toch minimaal wekelijks in een platenzaak te vinden maar dit album zei me niets.

Het gemiddelde is op zich prima en de commentaren zeer aardig dus voor die 5 kwartjes kon ik die gok makkelijk nemen. Daar heb ik naderhand ook geen enkele spijt van. Het is een zeer aardig album. Opvallend dat er echt helemaal niets aan gedaan is om ook maar een beetje met de tijd mee te gaan. Dit album had zo maar in 1972 uit kunnen komen. Eerlijke muziek is een omschrijving waar ik op kom om dit te beschrijven.

Deze komt voor Record Store Day voor het eerst op (dubbel)vinyl uit.

The Band - Jericho