Maxwell - Maxwell's Urban Hang Suite (1996)

Reijersen doe je best eens! Overtuig me, want ik hoor het geniale toch niet helemaal.

Het begint in ieder geval wél erg goed met een lekker funky openingsnummer en de tracks die daarna komen klinken ook erg goed maar vanaf 'Til the Cops Come Knockin' gaat het toch een beetje mis. Het wordt allemaal wat te zoetsappig heb ik het idee. De afsluiter maakt dan wel weer een hoop goed, ook dat vind ik een lekker nummer. Toevallig ook weer zonder zang erbij.

Best aardig dus maar het middenstuk verpest het een beetje voor me. Ik zal het nog eens wat vaker beluisteren voordat ik stem, misschien is het een groeiertje.

Een bijzonder en vooral erg sfeervol album. Maxwell bezingt zijn songs, en vooral de liefde, met hemels veel gevoel en overtuigd erg. Het muzikale gedeelte grooved er vaak lekker op los en 'Whenever Wherever Whatever' is het topnummer van deze cd.

Maxwell kreeg credit als vormgever van de neo soul in de 90s. Hij zal wel niet alleen geweest zijn, maar in elk geval een grote speler. De vergelijking die ik las met Prince of Marvin Gaye gaat me dan wel te ver. Ik kende hem vooral via het nummer Ascension, een heerlijk groovy nummer. Maar je kan het niet vergelijken met de nummers van de echte grote soulartiesten.

Zijn neosoul mist wat soul eigenlijk, ook al is het mooi gezongen met een zachte fluisterende stem. Maar qua muziek zweeft het op een 'gevaarlijke' dunne lijn tussen triphop en muzak. Whenever wherever whatever valt nog wel op met de intieme gitaar. Maar het geheel is wel heel dromerig zodat je eerder in slaap valt in plaats van in ontroering.