The Pax Cecilia - Blessed Are the Bonds (2007)

Radiohead is niet de enige band die alternatieve distributiewijzen ontwikkeld. Zie de band 'The Pax Cecilia'. Dit Amerikaanse gezelschap stelt hun nieuwste album ook gratis beschikbaar. Niet in een downloadbaar format, maar in vaste vorm, compleet met artwork en een poster. Zie onderstaande link voor meer info:
http://www.kwadratuur.be/releases.php?id=3929

De grote vraag is natuurlijk: Is het wat? Blessed are the Bonds van 'The Pax Cecilia' is een enigzins pretentieus album dat tal van stijlen combineert tot één grote trip (van klassiek tot doom enz.). Het duurt even voordat je de matige productie en de stem van de zanger leert negeren/ waarderen, maar er passeren voldoende sfeervolle momenten op dit album. Ondergetekende heeft het idee dat hij ook nog maar het topje van deze ijsberg ontdekt heeft en houdt het voorlopig op 3 sterren. Van veel albums wordt gezegd dat het een 'groeier' is, maar dat geldt zeker voor dit schijfje.

Dus voor iedereen die zich geroepen voelt om eens iets obscuurs te ontdekken, mail dan naar deze band en bestel hun cd gratis (ze betalen zelfs de verzendkosten). Mocht je 'The Pax Cecilia' een warm hart toedragen en ze ook financieel willen steunen; volgens de website zijn donaties altijd welkom.

Ik vind dit één van de betere "underground" platen van de afgelopen jaren. Zeer gewaagde schijf die tal van stijlen combineert tot een leuke, originele post-rock ervaring. Knap werk, ik kijk zeker uit naar een vervolg!

Op een Belgische site hebben we trouwens een interview gehad met de mannen van The Pax Cecilia: http://rock-metal-punk.be/index.php?option=com_content&task=view&id=363&Itemid=28

Take a look zou ik zeggen.

ik kan liefhebbers hiervan ook kayo dot ten zeerste aanraden

Jammer, maar de cd's zijn al uitverkocht. Ik heb hem nu maar gratis gedownload maar ik ben er zeer nieuwsgierig naar.

Hmm eigenlijk vind ik dit album beter dan Kayo Dot's "Choirs..." omdat de opbouw van de nummers mij hier beter bevalt (al is de zang bij Kayo veel sterker)

Een heel mooi album dat zeker wat gekender zou mogen zijn bij de MuMe leden

Het is een geslaagde zet geweest van deze Amerikanen om hun muziek zomaar voor niets te grijpen te zetten op het internet. Dankzij mond-aan-mond reclame is The Pax Cecilia ondertussen toch al een bekende naam in het circuit, en zeker niet onterecht. Blessed Are the Bonds is een aangrijpend album, niet zonder fout, maar op zijn best wel erg goed.

De productie is verrassend geslaagd, gezien het waarschijnlijk erg beperkte budget. Het is altijd wat riskant om piano en violen te mengen met de standaard rockinstrumenten, maar het blijft steeds helder klinken zonder er te lijken 'opgeplakt' te zijn. Tijdens de hardere segmenten opteerden ze voor een rauwere klank, wat zeker in combinatie met de harde vocalen zwaar contrasteert met de rustige passages. In een nummer als The Water Song zorgt dat voor een interessante dynamiek tussen de erg trage post-rock opbouwen en de epische, doommetal-geïnspireerde climaxen.

The Pax Cecilia post-rock noemen is weliswaar wat te kort door de bocht. Er wordt heel wat opgebouwd, van rustig gitaargepingel tot een ferme muur van geluid, maar er is meer dan dat standaard trucje. Atmosferische rock en post-hardcore loeren constant om de hoek, verstopt achter de toch wel wat zwaarmoedige sfeer die het album uitwasemt. Het merendeel van het album is instrumentaal, maar af en toe komen de vocalen erbij, en wordt er een meer traditioneel nummer van gemaakt. Er is af en toe een agressief kantje aan zowel de zang als de muziek waarmee dit album zich makkelijk onderscheid van de meeste post-rock klonen. Dit wordt voor het eerst duidelijk op het post-hardcore diamantje The Progress, waar toch wel wat op geschreeuwd wordt. Persoonlijk vind ik dit het hoogtepunt van het album,en het doet me wat denken aan de prog-screamo van Gospel en Circle Takes the Square. De eerste twee nummers zijn rustiger, met veel piano en viool. The Machine is het zwaarste nummer van het album, met wel erg doorgedreven vocalen, zodanig dat de muziek dicht aansluit bij post-metal. Beetje te ver heen naar mijn smaak, en de manier waarop ze de climax laten ontaarden is wat ongeïnspireerd. De ambient van The Wasteland vind ik dan een veel geslaagder uitstapje, een mooie sfeerschepping van wind die over een post-apocalyptische woestenij waait. The Tree is volledig instrumentaal en bevat enkele hoekige riffs, en mag beschouwd worden als het orgelpunt van de plaat. Afsluiter The Hymne is een akoestische uitgeleide, ingetogen en tegelijk imposant.

Blessed Are the Bonds is een compromisloos album dat wat tijd vraagt om echt door te dringen, en zeker niet voor iedereen weggelegd is. Liefhebbers van God is an Astronaut die niet vies zijn van wat geschreeuw kunnen dit gerust eens uitproberen. Vergelijkbare muziek is maudlin at the Well en het al genoemde Kayo Dot.

Toch wel een uniek soort plaatje ja.. Vooral The Tree is wonderbaarlijk, maar over het algemeen is heel de plaat erg goed..

doet me ergens wel denken aan The Black Heart Rebellion - meer 't gevoel, dan echt de muziek - ook zo'n unieke, verhalende stijl.