The Pax Cecilia - Blessed Are the Bonds (2007)
mijn stem
25 stemmen
0
geplaatst: 10 juni 2010, 14:59 uur
Het is een geslaagde zet geweest van deze Amerikanen om hun muziek zomaar voor niets te grijpen te zetten op het internet. Dankzij mond-aan-mond reclame is The Pax Cecilia ondertussen toch al een bekende naam in het circuit, en zeker niet onterecht. Blessed Are the Bonds is een aangrijpend album, niet zonder fout, maar op zijn best wel erg goed.
De productie is verrassend geslaagd, gezien het waarschijnlijk erg beperkte budget. Het is altijd wat riskant om piano en violen te mengen met de standaard rockinstrumenten, maar het blijft steeds helder klinken zonder er te lijken 'opgeplakt' te zijn. Tijdens de hardere segmenten opteerden ze voor een rauwere klank, wat zeker in combinatie met de harde vocalen zwaar contrasteert met de rustige passages. In een nummer als The Water Song zorgt dat voor een interessante dynamiek tussen de erg trage post-rock opbouwen en de epische, doommetal-geïnspireerde climaxen.
The Pax Cecilia post-rock noemen is weliswaar wat te kort door de bocht. Er wordt heel wat opgebouwd, van rustig gitaargepingel tot een ferme muur van geluid, maar er is meer dan dat standaard trucje. Atmosferische rock en post-hardcore loeren constant om de hoek, verstopt achter de toch wel wat zwaarmoedige sfeer die het album uitwasemt. Het merendeel van het album is instrumentaal, maar af en toe komen de vocalen erbij, en wordt er een meer traditioneel nummer van gemaakt. Er is af en toe een agressief kantje aan zowel de zang als de muziek waarmee dit album zich makkelijk onderscheid van de meeste post-rock klonen. Dit wordt voor het eerst duidelijk op het post-hardcore diamantje The Progress, waar toch wel wat op geschreeuwd wordt. Persoonlijk vind ik dit het hoogtepunt van het album,en het doet me wat denken aan de prog-screamo van Gospel en Circle Takes the Square. De eerste twee nummers zijn rustiger, met veel piano en viool. The Machine is het zwaarste nummer van het album, met wel erg doorgedreven vocalen, zodanig dat de muziek dicht aansluit bij post-metal. Beetje te ver heen naar mijn smaak, en de manier waarop ze de climax laten ontaarden is wat ongeïnspireerd. De ambient van The Wasteland vind ik dan een veel geslaagder uitstapje, een mooie sfeerschepping van wind die over een post-apocalyptische woestenij waait. The Tree is volledig instrumentaal en bevat enkele hoekige riffs, en mag beschouwd worden als het orgelpunt van de plaat. Afsluiter The Hymne is een akoestische uitgeleide, ingetogen en tegelijk imposant.
Blessed Are the Bonds is een compromisloos album dat wat tijd vraagt om echt door te dringen, en zeker niet voor iedereen weggelegd is. Liefhebbers van God is an Astronaut die niet vies zijn van wat geschreeuw kunnen dit gerust eens uitproberen. Vergelijkbare muziek is maudlin at the Well en het al genoemde Kayo Dot.
De productie is verrassend geslaagd, gezien het waarschijnlijk erg beperkte budget. Het is altijd wat riskant om piano en violen te mengen met de standaard rockinstrumenten, maar het blijft steeds helder klinken zonder er te lijken 'opgeplakt' te zijn. Tijdens de hardere segmenten opteerden ze voor een rauwere klank, wat zeker in combinatie met de harde vocalen zwaar contrasteert met de rustige passages. In een nummer als The Water Song zorgt dat voor een interessante dynamiek tussen de erg trage post-rock opbouwen en de epische, doommetal-geïnspireerde climaxen.
The Pax Cecilia post-rock noemen is weliswaar wat te kort door de bocht. Er wordt heel wat opgebouwd, van rustig gitaargepingel tot een ferme muur van geluid, maar er is meer dan dat standaard trucje. Atmosferische rock en post-hardcore loeren constant om de hoek, verstopt achter de toch wel wat zwaarmoedige sfeer die het album uitwasemt. Het merendeel van het album is instrumentaal, maar af en toe komen de vocalen erbij, en wordt er een meer traditioneel nummer van gemaakt. Er is af en toe een agressief kantje aan zowel de zang als de muziek waarmee dit album zich makkelijk onderscheid van de meeste post-rock klonen. Dit wordt voor het eerst duidelijk op het post-hardcore diamantje The Progress, waar toch wel wat op geschreeuwd wordt. Persoonlijk vind ik dit het hoogtepunt van het album,en het doet me wat denken aan de prog-screamo van Gospel en Circle Takes the Square. De eerste twee nummers zijn rustiger, met veel piano en viool. The Machine is het zwaarste nummer van het album, met wel erg doorgedreven vocalen, zodanig dat de muziek dicht aansluit bij post-metal. Beetje te ver heen naar mijn smaak, en de manier waarop ze de climax laten ontaarden is wat ongeïnspireerd. De ambient van The Wasteland vind ik dan een veel geslaagder uitstapje, een mooie sfeerschepping van wind die over een post-apocalyptische woestenij waait. The Tree is volledig instrumentaal en bevat enkele hoekige riffs, en mag beschouwd worden als het orgelpunt van de plaat. Afsluiter The Hymne is een akoestische uitgeleide, ingetogen en tegelijk imposant.
Blessed Are the Bonds is een compromisloos album dat wat tijd vraagt om echt door te dringen, en zeker niet voor iedereen weggelegd is. Liefhebbers van God is an Astronaut die niet vies zijn van wat geschreeuw kunnen dit gerust eens uitproberen. Vergelijkbare muziek is maudlin at the Well en het al genoemde Kayo Dot.
* denotes required fields.
* denotes required fields.