Morningrise is verrassend te noemen. Hoe ben je daar toentertijd zo bij gekomen?

Morningrise zou ik nu op de derde positie zetten. Het is een plaat waarop Opeth qua techniek en compositie nog niet zo verfijnd is als op de latere platen, maar Morningrise heeft echt een heerlijke mysterieuze sfeer. Ik ben gek op de springerige folky gitaarlijnen en het jazzy baswerk van Johan DeFarfalla. Het heeft een geluid dat op de latere Opeth-platen niet meer te horen is.

Mijn Opeth-ranking zou er nu trouwens zo uitzien:

1. Ghost Reveries
2. Still Life
3. Morningrise
4. Damnation
5. Deliverance
6. Watershed
7. Heritage
8. Blackwater Park
9. My Arms, Your Hearse
10. Orchid
11. In Cauda Venenum
12. Pale Communion
13. Sorceress

Hier kan ik het alleen maar mee eens zijn, op twee punten na.

Naar mijn mening zijn de composities op Morningrise (net) niet van hetzelfde niveau als dat ze zijn op de albums Still Life tot en met Watershed. Op die albums weet Opeth het compositioneel en geluidstechnisch buitenaards goed te doen (het regent daar dan ook 5 sterren bij mij). Daarnaast klinkt Morningrise gewoonweg bagger, wat het voor mij een stuk minder genietbaar maakt. Sommigen kunnen daar doorheen luisteren of ervaren dat niet als storend, maar voor mij telt dat wel degelijk mee als het gaat om mijn waardering voor Morningrise.

Maar zoals je zegt, binnen de discografie van Opeth is Morningrise qua sound echt een unieke plaat en ook ik vind het basswerk van Johan DeFarfalla echt geweldig. Daarnaast zeg ik dat de composities nog niet het hoogste niveau hebben gehaald, maar dat bedoel ik natuurlijk relatief gezien, want ook hier op Morningrise staat elke song als een huis. Alleen maar lof dus voor de keuze om Morningrise zo hoog te zetten op je lijst. Dat is eens wat anders dan een stereotype Opeth-ranking

Nu ik dit zo typ zit ik er echt over na te denken ook eens een Opeth-marathon te doen...

De productie van Morningrise is inderdaad aanzienlijk minder dan later werk, hetzelfde geldt voor Orchid. Toch is het voor mij meer de ambitie, het avontuur, de sfeer en de overtuiging waardoor Morningrise een van mijn favoriete Opeth-platen is. Orchid is nog iets te fragmentarisch om hoger te eindigen, maar die plaat vind ik heerlijk vanwege de bijna richting blackmetal gaande passages en mysterieuze tokkeltjes.

Een plaat als Blackwater Park plaats ik waarschijnlijk aanzienlijk lager dan het grootste gedeelte van de Opeth-luisteraars. Ik vind die plaat net iets te netjes qua sound om tot mijn Opeth-favorieten te horen, ondanks dat ze daar op spel- en compositiegebied natuurlijk in bloedvorm zijn.

Jij en ik zullen dan inderdaad tot het selecte groepje behoren dat Blackwater Park lager op een ranglijst zet dan dat hij bij menig ander Opeth-fan staat. Blackwater Park is uiteraard een mijlpaal in de progressieve metal en een belachelijk goede plaat en verdient niets anders dan respect. Maar ik ben het inderdaad met je eens dat het geluid me wat te klinisch en gladjes is. Daarnaast heb ik Dirge for November en The Funeral Portrait nooit geweldige songs gevonden (niet het type The Moor, The Drapery Falls, Blackwater Park, Ghost of Perdition, Baying of the Hounds. Je snapt het). Niet dat ze niet goed zijn, maar tussen het geweld wat de rest van Blackwater Park biedt heb ik dit toch altijd mindere broeders gevonden. Ook ik zou dus Blackwater Park op ongeveer dezelfde plek hebben staan als waar jij hem hebt vermoed ik zo, maar daar zou ik van te voren wel goed over moeten nadenken.

Nu we toch bezig zijn: ik kan je keuze voor de nummer één van je lijstje alleen maar beamen, ook al denk ik dat Ghost Reveries en Still Life heel dichtbij elkaar staan. Waarom heb je Ghost Reveries dan toch op één staan, als ik vragen mag?

Ghost Reveries is voor mij de plaat waarop Opeth het mixtuur van progrock, deathmetal en folk tot perfectie brengt. Ik denk ook dat Per Wiberg's intrede tot de band cruciaal is voor het feit dat Ghost Reveries mijn favoriete plaat is van de band: de verschillende orgeltjes (Hammond, mellotron) leggen een prachtige laag onder het gitaarwerk. Het schoolvoorbeeld daarvan vind ik de openingsriff van The Baying of the Hounds, die met zijn Deep Purple-achtige orgeltjes echt moddervet klinkt. Ook zijn Mikael's grunts op deze plaat ronduit beestig en de akoestische passages vind ik de mooiste van de volledige Opeth-discografie. De plaat heeft een duistere sfeer die geen enkele andere Opeth-plaat heeft en heeft een productie die gebalanceerd is, maar niet te netjes.

Geen woord aan toe te voegen, de plaat staat dan ook niet voor niets op een welverdiende derde plaats in mijn top tien. Daarnaast wil ik nog wel even op het drumwerk van Martin Lopez wijzen, want naar mijn mening is Ghost Reveries de beste plaat die hij tot op heden heeft ingedrumt. Loepzuiver, smaakvol, boordevol subtiliteiten en details, doordrenkt met klasse en bovenal uiterst creatief (met name zijn fills). Vooral die Latijns-Amerikaanse feel en sound die hij in zijn spel weet te incorporeren vind ik echt briljant. Ik kom superlatieven tekort voor hem.

Het drumwerk op Ghost Reveries is inderdaad fenomenaal. Martin Lopez behoort tot mijn favoriete drummers (vanwege alle aspecten die jij ook al benoemt) en is ook een grote inspiratie en invloed op mijn eigen drumspel.

Insgelijks Don Cappuccino, Martin Lopez is ook van grote betekenis geweest voor mijn drumspel. Een klasse apart als je het mij vraagt (ook al lopen er natuurlijk veel meer van dat soort klasbakken rond in de huidige (progressieve) Metalscene)

Hier dezelfde top 3 als bij de Don, maar dan een andere volgorde:

1. Still Life
2. Morningrise
3. Ghost Reveries

Die drie steken er wat mij betreft toch wat bovenuit.

Dan zijn we ook benieuwd naar waar jij Blackwater Park hebt staan in je lijstje...

Daarvoor zou ik ook nog 'ns door de hele discografie moeten gaan, ABDrums, na de top 3 zijn er wel een aantal albums waarbij het erg close is, waaronder Blackwater Park. Ik heb er geen score bij staan (bij heel veel albums die ik ken is dat trouwens nog het geval), maar gevoelsmatig zou het populairste album van Opeth bij mij op 4* uitkomen.

Leuk nieuws: Opeth wordt vergezeld door Voivod op het tournee waarmee ze hun dertigjarig bestaan vieren. Ik ben meteen de discografie van Voivod door gaan spitten.

VOIVOD SET TO TOUR EUROPE WITH OPETH THIS NOVEMBER

Voivod is een hele gave keuze als support, hebben ook sterke jaren '70 prog-invloeden, maar op een volstrekt andere manier.

Wat beste Opeth albums betreft, ik vind dat Deliverance vaak onterecht een beetje vergeten wordt. Ik ga ze allemaal nog eens beluisteren maar Deliverance heeft nog iets meer dat brute dan Ghost Reveries. Voor mij hun twee beste albums.

Gister de band gezien in Utrecht! Valt toch altijd tegen zo'n setlist gebaseerd op stemmen. Kan je eens wat anders kiezen, wordt het alsnog weer Demon of the Fall / Deliverance / Harvest / etc, Black Rose Immortal was wel weer een erg toffe verrassing, al kan ik me ook niet voorstellen dat die echt het hoogste aantal stemmen heeft gehaald. Mikael wilde vast gewoon een keer van het gezeur af zijn =p

De show zelf was weer erg strak en ach, Deliverance wordt uiteindelijk toch niet voor niets elk concert gespeeld en was gewoon weer een dikke klepper aan het eind.

Ik ben het roerend met je eens crosskip. De band was echt in topvorm, maar toch betreur ik sommige setlistkeuzes. Ik ben benieuwd wanneer er meer nieuws naar buiten komt over een nieuwe plaat waar Mikael het gisteren tussen neus en lippen door eventjes over had.

Ik heb wel wat laatste tours gemist, dus met Allting tar Slut (toch iets te ambiteus ingezongen in de studio, Mikael?) en Sorceress (wat een banger) heb ik me ook wel vermaakt. Ghost Of Perdition en Under The Weeeping Moon (!!!) had ik ook nog nooit live gehoord, dus uiteindelijk heb ik ook weer niet zoveel te klagen

Je kon op twee nummers per album stemmen. Toen ik stemde had Black Rose Immortal al meer stemmen dan het andere nummer (ik weet niet meer welke dat was). Wat vind je van de drummer?

Ah, had geen tussenstand gezien verder van de stemmen =p En de drummer viel me verder niet direct op, dus dat is op zich al een compliment. Ik heb wel eens wat opnames gehoord van de drummer van afgelopen zomer en dat klonk toch een stuk minder soepel.

Ik was er ook bij, afgelopen zondag. Ja, sommige nummers heb ik ze al eerder live zien spelen, maar ik vond de setlist eigenlijk wel prima. Van elk album een nummer, dus dat is wel leuk. Ze speelden waanzinnig goed! Niets aan te merken op de nieuwe drummer.

Ik heb genoten.

Heel tof nieuw nummer (verder geen spoilers).

Idd een heel tof nieuw nummer!

Hela wat hoor ik daar

Is dit stiekem niet een oude opname die is opgepoetst?

Oh jemig. Zo heb ik ze in jaren niet meer gehoord. Lekker creepy sfeertje ook. Ben nu helemaal benieuwd wat ze van het nieuwe album hebben gemaakt.

Niet gedacht dat ik na Watershed nog echt kon uitkijken naar een nieuwe Opeth plaat, fijn dat er weer wat gebler te horen is. Al klinkt het na de eerste keer luisteren meer als een jaren 70 nummer zoals de vorige paar platen maar met gebrul, op de streamingdiensten staat overigens het hele nummer naast de radio edit.

Toch ook maar een kaartje geticketswap'd voor de show morgen! Nu ik toch in de stemming ben.