Begin jaren tachtig van de vorige eeuw was er even sprake van dat Nederland ook een rol ging spelen binnen de electronische muziek. Johan Timan bracht een mooi album uit onder de titel Trip Into the Body, maar daarna hebben we eigenlijk niets meer van hem gehoord. Even waren daar Peru en Nova, die interesant leken. Toch heeft Nederland in mijn ogen maar één grote speler binnen de wereld van de electronische muziek en dat is Ron Boots. Met andere woorden is Boots onze man die zich kan meten met de grote der aarde?

Ron zou die zich kunnen meten met de grote der aarde, gaat wel heel ver deze stelling. Hij maakt zeker goede muziek laat dat duidelijk zijn maar is in mijn ogen toch te wisselvallig, nee hij redt het niet om groot te worden, maar zal altijd een vaste fan schare behouden.

Maar is dat niet de Nederlandse bescheidenheid die hier aanwezig is. Laat ik dit toelichten met iets uit de rock. De Rolling Stones zijn een grote band waar onze Golden Earing erg bij in de schaduw staan en dat zeker niet om dat de muziek minder is. Voor mijn idee is de Golden Earing beter.

Natuurlijk is daar het gegeven dat je mensen of bands hebt die een bepaalde weg hebben aangewzezen. De pioniers die iets nieuws op de kaart hebben gezet. Daaruit onstaan volgende generaties die iets nieuws neer zetten of de gebaande paden volgen. Niet alles van Tangerine Dream of Klaus Schulze is even goed. Toch zie ik binnen het werk van Ron Boots een ontwikkeling in een opgaande lijn die boeiend is om te volgen.

Of Ron het daarmee gaat redden is vers twee. Door het werk van Schulze en Froese is ooit een standaard gecreëerd die van een millimeter gelijk naar een kilometer gaat. Ron Boots zit nu wellicht op een decimeter waaruit zijn ideeën ontstaan. Toch moet ik wel eerlijk bekennen dat een album als Acoustic Shadows van grote klasse is en getuigt en dat het een kwestie is dat Ron Boots een keuze gaat maken tussen het runnen van een label of muziek maken.