Speciaal voor Niek: zijn nieuwe album is inmiddels al gelekt op internet (niet dat ik zo'n grote fan ben van deze man hoor).

. Bedankt voor het melden MJ!

Leuk, maar lijkt me niet helemaal (lees: helemaal niet) legaal.

Oh ok ja ik kwam dit tegen dus het leek me geen regulier album, maar daar waar het dit wel is mag hij verwijderd worden..

Een vraag voor de geoefende Sage Francis luisteraarl: ik wil ook maar eens beginnen met het luisteren van Sage Francis, met welke album kan ik het beste beginnen?

A Healthy Distrust, aangezien dat zijn beste is. Maar het kan ook best op volgorde, al is Personal Journals wat minder toegankelijk.

Ok, tnx.

Bij Atmosphere - When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (2008):



A Healthy Distrust is eigenlijk het album waardoor ik hiphop ben gaan luisteren, dus die heeft een speciaal plekje. Personal Journals vind ik dan weer minder (een nummer als Crack Pipes is dan wel weer heel tof) en met Human the Death Dance kon ik ook niet zoveel, alhoewel die wel redelijk in het verlengde ligt van A Healthy Distrust (toch?).

Hope is dan wel weer heel anders; de vibe van dat album is veel meer old school.

Bij Sage Francis - Li(f)e (2010):

Ik volg Kill en MJ niet helemaal meer. Country en Sage gaat goed samen, maar laat a.u.b. Rick Rubin er buiten. Die combinatie vloekt.

Volgens mij heb jij een zeer afwijkend beeld van Rubin. Hij mag dan ook produceren voor artiesten als Linkin Park, maar deze man doet gewoon alles op het gebied van produceren; van The Beastie Boys tot Slayer tot RHCP tot de wereldberoemde American-series van Cash.

Nee, dan heb ik toch het juiste beeld vrees ik. Met The Beastie Boys heb ik namelijk al niet heel veel, laat staan met de andere acts die je noemt.

Dat waren slechts voorbeelden van de diversiteit van Rubin. Maar van mij mag je gerust denken dat ze combi Rubin/Sage om te kotsen zal zijn hoor, ik ben er 101% van overtuigd dat dat een topcombinatie zou zijn gezien ik bekend ben met het betere werk van Rubin i.p.v. zijn bijdrage aan de Linkin Parkjes van deze wereld. Je zegt zelf al dat Sage en country een goede combinatie zou zijn, laat Rubin dan nou net de meest verkochte en best vooral beoordeelde countryplaten van de afgelopen 10-15 hebben geproduceerd (American-series van Cash dus).

En laat Lil Wayne/Eminem nou net de meest verkopende rapartiest zijn. Ik ken veel werk van Rubin, vergis je niet, en ik vind zijn beste werk redelijk. Het leeuwendeel vind ik echter zeer matig. Maar ik denk dat dit een discussie is die wel erg weinig betrekking heeft tot dit album. De kans dat Rick Rubin van Sage gehoord heeft acht ik al zeer klein, laat staan dat er een samenwerking in zal zitten. En daarnaast vind ik dit soort albums, in samenwerking met indie artiesten, vaak veel spontaner overkomen.

Geen slecht idee lijkt mij.
Ik vind R&P een beetje kortzichtig overkomen..

Maar niet de albums waar ik op doel.

Ik stem op zoveel albums niet als ze me niet liggen of niet in mijn straatje passen. Maar als je er waarde aan hecht wil ik ze wel een cijfer geven hoor.

Mijn punt is ook niet dat ik Rick niet respecteer, integendeel, ik ben alleen bang dat alle spontaniteit die Sage Francis heeft nu verloren gaat. De combinatie van een superproducer met een onafhankelijk artiest lijkt me helemaal niks. Zoals het op dit album is, vind ik het goed. Artiesten buiten het hiphopgenre die ik zelf ook goed vind, en zo blijft Sage dicht bij zijn liefhebbers die over het algemeen ook een bredere smaak dan alleen hiphop hebben.

Bij Sage Francis - Li(f)e (2010):

Ja maar op die platen is Cash de evenknie, wat zeg ik, de meerdere van Rubin. Rubin moet zich daar in dienst stellen van Cash, dus dat is niet de combinatie van een onafhankelijk artiest met een superproducer.

Dat maakt niet uit (het is ook niet waar verder). Zolang beide artiesten op één lijn zitten maakt het niet uit wat de status is van een artiest. Dat is op die serie iig wel bewezen. En Rubin was in eerste instantie maar een voorbeeld van een muzikant doe goed zou passen bij Sage, er zijn er heus wel meerderen. Everlast op de gitaar zou me ook wel een goed idee lijken.

8 oktober: Sage Francis @ Sugar Factory, Amsterdam

Terwijl er nog een x aantal mensen buiten staat te wachten om de Sugar Factory te betreden, is B. Dolan al begonnen het publiek warm te krijgen voor het optreden van Sage Francis. Of iedereen nog voor de bezuinigingen wat cultuur wil snuiven, of omdat Sage Francis daadwerkelijk zo’n populaire undergroundrapper is: waarom de zaal bomvol is, is onduidelijk.

Het voorprogramma van B. Dolan is aan de korte kant; hoewel hij de nummers die hij rapt met veel passie brengt, wordt er vanuit de zaal quasifanatiek gereageerd. Beleefd wordt er gelachen om B. Dolans interpretatie van (een zielige) Jezus die aan het kruis hangt en een aantal mensen zingt het refrein mee op een remix van M.I.A.’s Paper Planes. Na een vijftal nummers verlaat de - qua uiterlijk - imposante rapper het podium en wordt het publiek wat vermaakt met de uit de boxen galmende muziek van onder meer Cage en Flying Lotus.

Sage Francis laat niet heel lang op zich wachten. Een kwartier nadat de ene kale, stevige en bebaarde rapper de planken heeft vrijgemaakt, komt Sage Francis die aan dezelfde profielschets voldoet (hoewel hij een pruik draagt) de trap af. Rustig zet hij zijn flesjes water op de juiste plek, bindt hij een cape om zijn nek, neemt hij zijn plaats achter de microfoon en rapt hij wat stoïcijns voor zich uit met vertwijfelde reacties van het publiek als gevolg. Gelukkig blijkt al snel dat dit bij de act hoort. Een act die overigens, ondanks de kale aankleding, van begin tot eind weet te vermaken. Hoewel het in eerste instantie wel wennen is dat het optreden niet van een DJ is voorzien - af en toe drukt Sage Francis zelf op een knopje om de muziek te starten - laat staan van live-instrumentatie.

Sage Francis heeft al die ‘poespas’ niet nodig om toch een onvergetelijke avond te creëren. In eerste instantie omdat zijn oeuvre als een paal boven water staat: het brede repertoire dat hij Amsterdam laat horen is live - net als op de cd - van een uitzonderlijk hoog niveau. Zo passeren stuk voor stuk sterke nummers als Escape Artist, Jah Didn't Kill Johnny en Love the Lie de revue en pikt de bij vlagen enthousiaste zaal deze ook aardig op - hoewel het weinig meezingers of dansbare nummers betreft.

Misschien nog vermakelijker dan deze nummers, zijn de bijbehorende grappige sketches van Sage Francis. Zo hangt hij tijdens het nummer Climb Trees (“Sneakers are scuffed and toes have become sore”) zijn schoen aan een microfoonhouder en playbackt hij niet veel later de Broken Wings-hit van Mr. Mister. Verder heeft de rapper het op sarcastische wijze over zijn uiterlijk plus gevoel voor mode en wimpelt hij een op het podium gesprongen (mannelijke) fan af door hem een zoen te geven.

Met het eind in zicht laat Sage Francis nog The Best of Times, zijn favoriete nummer van het album Li(f)e, horen waarna hij onder luid applaus achter de gordijnen verdwijnt. Aangezien dit een nogal abrupt einde zou zijn en een smet op een verder uitstekende show, betreedt Sage Francis - dit keer met B. Dolan - nog een keer de Sugar Factory voor een kleine encore. En ondanks de beperkte tijd van de toegift heeft de rapper er nog wel een hoogtepunt in verwerkt: als de eerste klanken van Damage klinken gaat het publiek voor de laatste keer massaal uit haar dak.

Check www.hiphopleeft.nl voor de foto's.

Geen idee waar ik dit zou moeten posten, maar ik heb vanwege een fout twee keer een bepaalde Sage Francis pet gekregen. Geen idee wat ik met een tweede pet behalve verkopen.
Het gaat om deze pet: http://www.strangefamousrecords.com/store/images/large/OTHER/sfrsnapback_escapeartist_LRG.jpg Snapback, dus past praktisch iedereen wel.

PM maar als er interesse is. =]

Waar is hier de nooduitgang?

Dat dus. XD

De beste man staat 26 oktober in de melkweg.