Nu er de laatste tijd een opleving lijkt te zijn van de band Ultravox op de MusicMeter lijkt het mij leuk om met zijn allen van gedachten te wisselen over wat ze hebben betekent voor de muziek. Zo waren de clips die zie maakte erg goed. Desondanks hebben ze volgens mij nooit het succes gehad die ze eigenlijk verdiende. Wat daar van de oorzaak is geweest is voor mij altijd een raadsel geweest. Daarom hier de eerste stelling waar we deze discussie mee gaan beginnen.

Ultravox was met haar moderne sound veel te vroeg, waardoor op een paar hits na de groep nooit een stevige voet aan de grond kreeg.

Nou, wel bij mij hoor. Maar ik dacht altijd de enige te zijn in Nederland. Volgens mij waren ze ook best wel redelijk populair in Engeland en in Duitsland, maar in Nederland?...

Ik zit nu ruim een maand op MuMe en heb tot nu toe nog nauwelijks commentaren geschreven op de albums van Ultravox. Heel bewust ook, ik wilde eerst wat ervaring opdoen op deze site, voordat ik iets zou schrijven over mijn meest favoriete band.

Mijn belangstelling voor Ultravox begon bij de single Vienna in 1981. De muziek van dat nummer én de videoclip maakten een enorme indruk op mij. Ik was toen ongeveer 15 jaar. Daarna de LP Vienna gekocht en vanaf dat moment heb ik alles wat Ultravox uitbracht 'blind' aangeschaft. Nooit spijt van gehad. Ook het materiaal van vóór Vienna, dus de tijd van John Foxx, heb ik gekocht en begon ik te waarderen.

Vreemd genoeg kende ik helemaal niemand in mijn omgeving die ook de muziek van Ultravox zo geweldig vond. Internet bestond nog niet, dus was het niet eenvoudig om andere liefhebbers te vinden. Helaas heb ik Ultravox nooit live zien optreden. Wel op video natuurlijk, maar nooit echt. Ik moest tot november 2000 wachten om Midge Ure voor het eerst live te zien optreden, in Zaandam. Een erg bijzondere ervaring.

Dat is inderdaad zo, dat Ultravox wel populair was in Engeland en Duitsland, maar hier in Nederland nooit een voet aan de grond heeft weten te zetten. Wat wel vreemd is gezien de status die Nederland op dit gebied heeft. In jaren tachtig van de vorige eeuw gold namelijk de regel als iets in Nederland liep dan liep het ook elders in de wereld. Nederland had wat dat betreft een gids-functie.

Buiten dit gegeven om heeft het mijns inziens ook niet aan de clips gelegen. Zo ver ik ze gezien heb waren ze alle van behoorlijk niveau die duidelijk belichte waar de song over ging. Dus wat dat betreft had het daar niet aan hoeven liggen. Wat ik wel denk is dat Ultravox geen stadion act was, maar meer een groep voor in een zaal. Waar bijvoorbeeld de Simple Minds volle stadions trok stond Ultravox ergens te spelen in een zaaltje om het overdreven te stellen. Dit gegeven werd pijnlijk duidelijk bij Live Aid. Op het moment dat zij aan de bak moesten heb ik dit met de tenen krom zitten aanschouwen. Het kwam niet echt over.

Dit in tegenstelling van een concert wat rondom die tijd was uitgezonden in het Veronica-Programma Countdown. Zelf vond ik dat fantastisch om te zien, maar de andere aanwezigen in de kamer vonden het maar niets. "Dat gedraai aan knoppen, is toch geen muziek maken." hoor ik ze nog zeggen. Wat dat betreft opnieuw een stukje anti-reclame. Daardoor heb ik ook het gevoel dat Ultravox lang het stempel elitair heeft gehad in Nederland. Tot daar ineens de hit Dancing With Tears in my Eyes er was. Iets wat volgens mij te maken had met de thematiek die toen binnen de politiek bezig was. Het plaatsen van kernbommen en de gespannen verhoudingen tussen Oost en West. De clip daarbij vertelde dit verhaal erg goed wat mede de oorzaak was dat Ultravox even de hitparade van binnen mocht zien.

In de periode daarna zat het niet lekker tussen de drummer en de rest van de band. Midge Ure was volgens mjj drukker met zijn solo-activiteiten, wat later het magere U-Vox opleverden. Door het voorafgaande was de magie verdwenen als sneeuw voor de zon. Toch blijf ik de platen tot en met Lament graag draaien. Het blijft muziek die mij een goed gevoel geeft.

Niet veel mensen zullen het hier lezen, maar ik moet het toch even kwijt: Ultravox komt weer bij elkaar in de ORIGINELE bezetting! Dus Midge Ure, Billy Currie, Chris Cross én Warren Cann!

Ik kreeg net het bericht binnen via een nieuwsbrief van de officiële website, dus is het geen gerucht meer maar werkelijkheid.

Dit is wat ik kreeg te lezen:

Warren Cann, Chris Cross, Billy Currie and Midge Ure - all four members of the 1980s Ultravox lineup - will come together for the first time since performing at Live Aid in 1985, for a UK tour in 2009. Entitled Return to Eden, the tour will kick off on April 10th for 14 dates.

This news will be first announced publically on the Absolute Radio breakfast show on Monday 10th November, so you're getting the details four days in advance. There will also be a quarter-page advert in The Guardian Guide on Wednesday.

If posting these details to another website or publication, please ensure that you quote Ultravox.org.uk as the source. Thank you.

Wow, dit is wel geweldig nieuws!
Ik heb Ultravox nooit in het echt gezien. Nu krijg ik alsnog de kans. Ik moet er wel voor naar Engeland, waar ik nog nooit ben geweest, maar dat heb ik erg graag voor over.

Dat is zeker mooi nieuws. Laten we hopen dat het in Londen plaats vindt, want daar was een goede platenwinkel aan de Oxfordstreet begin jaren tachtig van de vorige eeuw, waar je je ogen uitkeek. Slaan we gelijk twee vliegen in één klap. Lekkere cd's mee naar huis en als slagroom een bijzonder concert.

Ja, ze komen ook in Londen.

24 april 2009: London Hammersmith Apollo

Ik vind het ook leuk nieuws, maar had het nog leuker gevonden wanneer de heren met een nieuwe CD zouden komen. Het zal ongetwijfeld ook met de dalende verkop van CD's te make hebben, maar het komt steeds meer voor dat een 'reünie' louter op de bühne plaats vindt.

Jammer, want ik ben nou eenmaal niet zo van de 'goud van oud' toestanden, hoe mooi ik het werk van Ultravox ook vind.

Een nieuw album zou best aardig kunnen zijn, maar zou deze wel de sfeer hebben van de albums die in het begin van de jaren tachtig uit kwamen? Hebben de heren nog genoeg ideeën om die romantiek naar boven te halen? Het zijn zo maar wat vragen die bij mij naar boven komen en waar het gissen is naar de antwoorden.

Wellicht is het beter dat ze nu eerst een paar concerten gaan geven, waardoor er weer een band tussen de heren ontstaat, waar dan later een verdere stap uit voortvloeit. Zelf heb ik het vreemd gevonden dat na het uitkomen van U-Vox het ineens gedaan was met de band. Dit gegeven zal zeker te maken hebben met de solo-activiteiten van Midge Ure, waardoor er net zo'n situatie ontstond als na het vertrek van John Foxx eind jaren zeventig begin jaren tachtig.

Hoe dan ook, laten we hopen dat de concerten goed zijn en dat daar een mooie dvd van wordt gemaakt met boeiende extra's om zo de gedachte vast te houden aan deze bijzondere band die stond voor muziek vernieuwing.

Inderdaad, muziek vernieuwing! Ik verwacht dan ook geen herhaling, maar wederom vernieuwend werk.
Over het algemeen vind ik nieuwe muziek veel interesanter dan 'ouwe koeien', hoe mooi ik die beestjes, zeker in het geval van Ultravox, ook vind.

Morgenavond de kickoff van de reünie tour in Edinburgh. Ik zie jullie daar allemaal wel.

Ik ben erg benieuwd naar wat impressies van de reunie tour.

Ja, ik ben ook benieuwd na een impressie van de reunie tour. Een dvd mag er gerust komen, ik kon er helaas niet bij zijn, maar met een dergelijk plaat zou ik al heel blij zijn.

Edwin, ik begrijp dat jij naar één of meerdere concerten in de UK bent geweest? Hoe was dat? Ik heb vele enthousiaste reacties gelezen van bezoekers op het forum van de officiële Ultravox website.

Helaas kon ik er ook niet bij zijn. Ik ben dan ook erg benieuwd naar de DVD. Via dat Ultravox forum heb ik al wel wat bootleg opnames in goede kwaliteit kunnen downloaden van de concerten in Nottingham 21 april) en Edinburgh (10 april, de eerste).

Ik ga wél in augustus naar de Lokerse Feesten in Lokeren, België, waar Ultravox samen met Simple Minds zal optreden. Ik zal dan eindelijk voor het eerst Ultravox live zien optreden. Kan bijna niet wachten.

Ja, ik ben hoogstwaarschijnlijk als enige die-hard fan ter wereld naar 14 concerten geweest. Mijn gedachte was, dat ik zoiets gewoon 1x in mijn leven een keer gedaan wilde hebben. De later aan de reeks toegevoegde afsluiter in de Roundhouse heb ik overigens achterwege gelaten. Je moet toch ergens de streep trekken.

Het was een slopende ervaring, vooral door het vele gereis (14 verschillende steden in 19 dagen). Toen ik op de helft was had ik het eigenlijk wel gezien, maar ik heb natuurlijk wel de hele serie afgemaakt. Mijn favoriet was het concert in Birmingham, verreweg de beste accommodatie en het mooiste geluid. Glasgow, Newcastle en Brighton waren ook acceptabel. Ik heb echter te vaak naar mijn zin aan de zijkanten van de zaal en te dicht bij de speakers gezeten, waardoor ik balans in het geluid miste. Als ik geen oordoppen had meegenomen, was mijn gehoor nu total loss geweest. Los daarvan, was de sfeer wel steeds fantastisch en overweldigend enthousiast en ik heb dan ook flink staan meehossen. De meeste nummers kwamen live aardig uit de verf (Astradyne, Passing Strangers, Mr. X, All Stood Still, Sleepwalk, The Voice), maar er zaten er ook flinke missers tussen (I Remember, Lament, Hymn). Met uitzondering van Your Name (Has Slipped My Mind Again) kende de setlist helaas geen enkele verrassing. Van de 14 singles uit de periode 1980-1984 werden er keurig 12 gespeeld, plus daarnaast nog 2 albumtracks van Vienna en 4 van Rage in Eden. Tot mijn grote teleurstelling werd er van Quartet en Lament geen enkele albumtrack gespeeld, terwijl nummers als When The Scream Subsides, White China, Man of Two Worlds en Heart of the Country nu juist tot mijn favorieten behoren. Af en toe kon je ook duidelijk merken dat drummer Warren Cann bijna 25 jaar lang niet achter een drumstel had gezeten. In Nottingham en Brighton heb ik nog een praatje met hem gemaakt, toen hij na de soundcheck even naar buiten kwam om te roken. Dat was wel kicken, natuurlijk.

Over de gebruikte Apple Macs is ook al veel gezegd en geschreven. Het zag er nogal cheesy uit, vond ik persoonlijk, maar je kunt het de heren ook niet kwalijk nemen dat ze niet meer met 25 keyboards op het podium staan, zoals in de jaren 80. Al met al gemengde gevoelens dus. Uniek, dat ik er zo'n hele tour bij ben geweest in al die verschillende steden, maar inhoudelijk niet bijzonder genoeg om in de toekomst nog eens te herhalen. Misschien nog eens een los concert als daar sprake van is, maar voorlopig heb ik mijn buik wel vol. Het optreden in Lokeren laat ik daarom gaarne aan mij voorbij gaan, temeer omdat ik sowieso al niet hou van dergelijke massa evenementen. Ik vraag me ook af of hun muziek wel overkomt in de open lucht bij daglicht. Ze moeten ook beslist iets veranderen in de setlist, want sommige nummers zijn domweg ongeschikt voor een festivalpubliek. In Engeland stonden ze elke avond te spelen voor 1800 tot 2500 hardcore fans, die elke noot en elke tekstregel binnenstebuiten en achterstevoren kennen. Het dak ging er steeds weer af. Op zo'n festival moet ik nog maar zien, hoe ze het er afbrengen. Daar ben ik dus wel benieuwd naar.

Ik heb mijn kaart reeds in huis.

Een leuk concert, gezellig druk in Paradiso en de jongens van Ultravox hebben er overduidelijk nog steeds veel plezier in. Wat me vorig jaar al opviel, de timing van de ongeschoolde drummer Warren Cann is na ruim 20 jaar niet helemaal gelukkig meer, maar ach niemand die het verder opvalt. Weinig nieuws onder de zon ten opzichte van vorig jaar, maar als echte fan kon ik dit concert toch niet laten lopen. De 3 nieuwe nummers in de setlist, New Europeans, White China en Love's Great Adventure, moest ik natuurlijk even horen. En bovendien, misschien is het wel de laatste keer geweest. Al hoop ik stiekem dat ze nog een poosje doorgaan en we nog wat andere nummers meekrijgen. Nummers als Mine for Life, We Came To Dance (n.b. de enige single die ze tijdens beide tours niet hebben gespeeld), Man of Two Worlds en Heart of the Country heb ik toch wel gemist. De mogelijkheid van nieuw studiomateriaal is vooralsnog 'wishful thinking', maar in het tourbook kun je niettemin lezen dat vooral Billy Currie en Warren Cann dit wel zien zitten. Chris Cross en Midge Ure zijn wat voorzichtiger: er zijn ruim 20 jaar verstreken en het is een illusie om te denken dat dezelfde 4 mensen nu in staat zouden zijn om dezelfde creatieve energie los te maken als 20 jaar geleden.

Bij Ultravox - Rage in Eden (1981):

Wow! Ultravox in de originele bezetting gezien in Paradiso. Wat een fantastische ervaring. Hard, snoeistrakke drums, geweldig gitaarwerk en Ure is nog steeds goed bij stem. Zowat de complete Vienna en Rage in Eden albums kwamen langs in een ongehoord goede show. Ik heb heel wat live-concerten gezien maar dit was wel een klapper. Heel erg genoten van de live uitvoeringen van All Stood Still en Sleepwalk (die zo jammerlijk missen op Monument). De uitsmijter was The Voice waarbij de heren, net als op Monument, eindigden in een gezamelijke drumsessie.

Onvergetelijk!

Toch maar eens de remastered versies aanschaffen van RiE en Vienna. En misschien, in een "dolle" bui, Return to Eden. Inclusief live dvd in 5.1 surround.

Optreden was inderdaad grandioos. Zoals hierboven al vermeld: zeer fijne snoeiharde drums en puik gitaarspel van Midge.

Hoe de tijdgeest verandert: ik heb ze lang geleden (rond 1982?) gezien in theater Carre in Amsterdam. Weet nog dat er toen mensen wegliepen omdat het geluid te hard was. Ook werd het niet gewaardeerd dat er af en toe niet werd gedrumd maar er een drumcomputer aanstond. DRUMMEN, werd er naar het podium geroepen.

Beste nummers voor mij : We stand alone en I remember (death in the afternoon.

Jawel hoor, het kon ook bijna uitblijven na alle buzz rond hun reunietour. Vrees met grote vreze, want de heren werken aan een nieuw album, 25 jaar na het mislukte U-Vox uit 1986. Ik wil absoluut geen verwachtingen hebben, maar hoe moeilijk is dat als het om je ultieme favoriet gaat. Laat het alsjeblieft niet weer zo'n anti-climax worden als met runner up favoriet OMD.

Laten we de heren nog even het voordeel van de twijfel geven. Met andere woorden laten we hopen dat ze door het spelen van oude materiaal wat terug in de tijd zijn gegaan qua sound en we een album tegemoet kunnen zien c.q. horen in de stijl van Vienna of Rage In Eden en zeer zeker niet in de stijl van U-Vox. Maar zo al het gezegde ook luidt: Zien is geloven.

Ach Ure heeft ook solo zeer aardige platen gemaakt, de beste daarvan kwamen ook pas later. En om OMD een anti-climax te noemen, daar ben ik het al helemaal niet mee eens!

Nieuw album schijnt "end of the odyssey" te gaan heten.

Zou billy curries ARP odyssey de opnames niet hebben overleefd?

Mocht dat zo zijn, dan is Billy Currie er wel zuinig op geweest. ARP Odyssey zijn heerlijke oude bakken van synthesizers met een heerlijk warm geluid.

Het nieuwe, 12 tracks tellende album heet Brilliant en verschijnt op 28 mei. Een tour volgt in september en oktober. Voorlopig alleen in UK. Data voor Europa volgen nog.

Mooi nieuws. Hieronder een link naar meer informatie en een tracklist van het nieuwe album.

Ultravox’s ’80s lineup returns with ‘Brilliant’ ? first new album together in 28 years | slicing up eyeballs // 80s alternative music, college rock, indie - slicingupeyeballs.com

vind ik leuk

Voor de liefhebber! Ultravox treedt weer op! Vrijdag 9 maart as. om 20:00 uur,
Poppodium Q-Factory te Amsterdam.