Bij Uriah Heep - ...Very 'Eavy ...Very 'Umble (1970):


Na vele wijzigingen is Mick Box nog de enige die van de originele bezetting is overgebleven. Bij 60, maar speelt nog steeds.

Helaas.


Jawel hoor, UH had rond 1975 beslist een hogere status dan BS. Zo was de band een keer hoofdattractie van Pinkpop. Natuurlijk leidde dat tot hevige commentaren van de dames en heren popcritici. Hen werd de mond gesnoerd, want UH speelde het veld volledig plat. Dit is allemaal terug te vinden in de annalen van Pinkpop.

Ben zelf bij dat concert aanwezig geweest. Ik ging er heen als een groot UH-fan. Op de weg terug was is zeer teleurgesteld, wat een stelletje arrogante kwasten zeg. Nee, een paar uur van te voren was er het gitaargeweld van de Outlaws. Dat is meer blijven hangen dan het concert van UH. De liefde met UH is daarna ook snel bergafwaarts gegaan, trouwens ook met de band zelf. Vrij kort erna is David Byron ontslagen en had UH zijn gezicht verloren. Afscheid van een mooi tijdperk in de muziek en in mijn jeugd.

Uriah Heep behoorde rond 1975 tot de klassieke vier Britse hardrockbands. Net als de andere drie werd de band afwisselend de grond in geschreven en de rockhemel in geprezen. Klassiek is het Amerikaanse Rolling Stone commentaar: If this band is gonna make it, I'll have to commit suicide. De schrijfster is sinds 1973 onvindbaar.
Voor Deep Purple geldt Mark II als dé bezetting. Voor Uriah Heep is dat Box, Byron, Hensley, Kerslake, Thain. De studio-albums hebben nooit het niveau van Machine Head of verschillende Led Zep-titels kunnen bereiken. Eigenlijk kan alleen Demons and Wizards aan dat niveau tippen. Alle andere albums zijn te wisselvallig - op Demons and Wizards staat bijvoorbeeld het afschuwelijke All my life. Niettemin kan een uitgebreide Best of zonder problemen minstens 3 CD's van 70 minuten vullen. Dat stond in het LP-tijdperk gelijk aan 5 goedgevulde schijven. De heren hebben dus veel belangwekkends gemaakt.
Destijds stond UH hoger aangeschreven dan Black Sabbath. Het feit dat iemand als John Wetton bijna twee jaar in de band wilde spelen geeft de status wel aan. Niemand kon toen nog vermoeden dat in de 21e eeuw juist Black Sabbath de meeste invloed zou blijken te hebben. Het kan raar lopen.
Uriah Heep had meer dan de andere drie bands te lijden onder een te lichte productie. Gerry Bron heeft veel voor de band betekent, maar toch ook een negatieve invloed gehad. Hij kon geen stempel drukken op Live 1973 en dat laat dan ook meteen horen hoe goed de band was.
Tegenwoordig is UH een beetje vergeten. Deep Purple, Led Zeppelin en Black Sabbath zijn nog steeds algemeen bekend. Waarom Uriah Heep niet? July Morning bijvoorbeeld doet niet onder voor Child in Time en Stairway to Heaven. De groep heeft een heel eigen geluid. Hensley's orgelspel is heel anders dan dat van Jon Lord, dat veel sterker naar klassieke muziek neigt. Omdat Hensley verreweg de meeste muziek schreef, speelt het orgel een veel belangrijkere rol in de composities. Er zijn maar weinig spetterende gitaarriffs. Box speelt behalve solo's niet veel meer dan akkoordenreeksen. Daardoor hebben de respectievelijke bassisten - Newton, Thain en Wetton - nog veel meer ruimte om (tegen)melodieën te spelen dan hun collega's. Omdat ook Hensley goed gitaar kon spelen heeft de groep een aantal opmerkelijke gitaarduo's (in plaats van solo's) gemaakt. Onlangs leerde ik bijvoorbeeld High Priestess kennen.
Maar het handelsmerk is de koorzang. Wie het niet kent: stel je een kruising voor van Deep Purple met The Supremes. Het klinkt onverenigbaar en dat is het af en toe ook. De muziek van UH balanceert regelmatig op het randje van kitsch. Tegelijkertijd relativeert de perfecte koorzang het zware geluid.
Pompeuze lichtvoetigheid, kan dat? Bij Uriah Heep wel.

Zoals ook bij Deep Purple Mark II beseften verschillende leden niet dat de inbreng van elk onmisbaar was. Wetton stapte er op tijd uit en blikte niet meer terug. Byron verloor geleidelijk het contact met de dagelijkse werkelijkheid en werd meer en meer onhandelbaar. Hij moest in 1976 ontslagen worden. Maar de groep kon het verlies niet te boven komen. Hensley's invloed werd nog groter, met rampzalige gevolgen. De meeste fans verloren hun belangstelling en bleven het verleden koesteren. De groep verdween heel snel uit de publiciteit. Het is jammer dat ook de verdiensten in de vergetelheid zijn geraakt.
Een reünie zit er niet in. Ten eerste bestaat de groep nog, nu met Box als spil. Juist hij was in de hoogtijdagen het minst belangrijk. Ten tweede zijn Byron en Thain dood. Ten derde wil Wetton weinig weten over zijn tijd in UH; op zijn website vermeldt hij er niets over. Ten vierde heeft Hensley bepaald gemengde gevoelens, onder andere omdat hij een herboren christen is. Ten vijfde is Kerslake om gezondheidsredenen met pensioen.

Het enige wat ik kan doen is vooral bij de albums van Led Zep en Deep Purple te pas en te onpas Uriah Heep ter sprake brengen. Op het moment dat ik dit schrijf, zijn er 46 stemmen uitgebracht op Look at Yourself tegen 216 op Made in Japan en 528 op Led Zep IV. Dat is een volkomen misplaatste wanverhouding.

Of er sprake is van "een volkomen misplaatste wanverhouding" weet ik niet. Feit is wel dat Uriah Heep bij mij altijd in de schaduw heeft gestaan van bijvoorbeeld LZ, DP, Yes of ELP. Maar inderdaad niet terecht. De albums van Uriah Heep (en dan vooral het oudere materiaal) zijn het beluisteren meer dan waard. "Uriah Heep Live" is hierbij wel mijn all-time-favorite. Mark, bedankt voor je "promotie campagne" rondom Uriah Heep. Ik zal weer eens wat meer van de heren gaan draaien. Maar dan moet ik eerst even langs de cd-verkoper om wat oude lp's te vervangen door cd's .

Tja, ik was er niet bij, maar ik heb vooral positieve commentaren gelezen. Dat het met de band na het ontslag van David Byron (en niet te vergeten Wetton) bergafwaarts ging, dat kan niemand tegenspreken. Tot diep in 1981 heb ik heel vaak naar de radio geluisterd, maar van UH kwam het werk van na Return to Fantasy niet meer langs, ook niet in het Betonuur. Ook het debuutalbum was na 1976 bekender dan Firefly en zijn opvolgers.
Het debuutalbum, Look at Yourself, Demons and Wizards, Live en Return to Fantasy, elke hardrocktiener uit de periode tot 1980 kende ze.

Uriah Heep komt 2 juni met een nieuw album, "Wake the Sleeper".
http://www.uriah-heep.com/newa/index.php Daar staan ook een aantal youtube filmpjes met nummers van het nieuwe album.

Mooi album. Absoluut de moeite waard. Ga het beluisteren!
Ze (de nieuwe band) zijn goed bezig.

Voor mensen die dat terug willen zien, hier is Sweet Lorraine:

http://www.youtube.com/watch?v=kLwCEJNZDoc

Ik heb een bootleg van het web geplukt. Of de heren arrogant waren kon ik niet horen maar ze speelden prima.

Ik heb het destijds live op TV gezien. Ze waren niet arrogant, maar vol zelfvertrouwen. Dat kan als arrogant uitgelegd worden. Bovendien was dit de coke periode van Byron en Hensley (die zich vrijwel niets meer van het concert herinnert) en ja, dat had wel invloed op hun gedrag. Het concert was wel wat rommelig (sommige improvisaties), maar stelde absoluut niet teleur.
Ik weet nog dat de Varagids in hun aankondiging van Pinkpop bij een foto van David Byron sarcastisch had geschreven: 'Speciaal voor Pinkpop heeft David Byron weer eens een nieuw permanentje genomen'. Maar ja, Heep heeft altijd tegen de pers moeten vechten.
Zwaar onderschatte topband, te vaak niet vermeld in muziekencyclopediëen, te vaak afgedaan als 'een tweederangs Deep Purple' en ondergewaardeerd als musici.

Ik zie dat er vanaf 2007 éne 'vacant' in de band meedoet.

Blast from te past. Setlists van Uriah Heep concerten in Amsterdam in '76 en '77: Uriah Heep Concert Setlist at Jaap Edenhal, Amsterdam on February 17, 1976 | setlist.fm
Uriah Heep Concert Setlist at Jaap Edenhal, Amsterdam on March 30, 1977 | setlist.fm

De ultieme Uriah Heep boxset!

Return to Fantasy: Uriah Heep Mark '50 Years In Rock' With New Box Set - The Second Disc - theseconddisc.com

Gemiste kans om het niet de Mick Box Set te noemen.

Ik vind het niet zo een interessante boxset. Ik heb namelijk alles uit die box-set al.
Bovendien zijn het allemaal cd's en zijn een aantal platen samen op één cd geperst. Slordig.