Liesa Van der Aa, Live in de Bourlaschouwburg, Antwerpen - 16 februari 2012

In de Bourla gaf Liesa Van der Aa de aftrap voor een Belgische minitourtje. Niet toevallig het podium dat als thuisbasis geldt van Het Toneelhuis, het theatergezelschap waarmee ze weleens acteert. Nu stond ze hier met haar grootste liefde op de planken, in materiële vorm gegoten als viool en de nodige technische apparatuur.

Trippelend kwam ze op in de stilte, om die te doorbreken met een alledaags vriendelijke “Goeienavond”. Dit is een thuismatch en de zaal lijkt dan ook voor de helft gevuld te zijn met familie, vrienden en kennissen. Het hield de sfeer warm en ongedwongen, maar deed haar ding toch met opperste concentratie. Op een andere manier lukt het ook niet om klaar te spelen wat zij hier klaarspeelt. Al tokkelend, kloppend en soms ook gewoon strijkend bewerkt ze haar instrument, alles laag voor laag opbouwend met een loopstation. Haar ledematen zweven van de linkse naar de rechtse knopjes om de juiste effecten te bekomen. Om daartussen nog al staand, hurkend of zittend de juiste zangnoten te halen. Een intense beleving en een intensieve bezigheid. Haar concertdata liggen nogal vrij ver uiteen, misschien vandaar... Het eerste nummer beëindigt ze dan ook met een diepe zucht van opluchting. De kop is eraf...

Het optreden is gestart met Liesa solo en een versie van Visitor, bij gebrek aan Berlijns kinderkoor, met een geheel andere aanpak dan op plaat (vergelijkbaar met de videoclip). Haar muziek en zijn experimentele karakter leent zich ook enorm goed tot andere interpretaties zonder dat de nummers hierin verloren geraken. Er wordt een andere kijk op geboden dan de op cd vastgelegde versies en dat werkt zeker verrijkend! Liesa Van der Aa in beweging is al een belevenis op zich. Haar stijl en techniek is het resultaat van jarenlang studeren, onderzoeken en experimenteren. Om viool te kunnen spelen en om viool te kunnen molesteren. Het houten ding sprong nog net niet in brand, terwijl strijkstokken alle richtingen uit vlogen. Ze zou “wat ziekskes” geweest zijn, maar daar viel niks van te merken, niet aan de energie, niet aan de stem. De tracks van Troops werden om de show te vullen vergezeld van twee oudere nummers en een opmerkelijk coverduo. De Iggy Pop cover Nightclubbing lag dicht bij het overige materiaal en wist behoorlijk te imponeren. Nog indrukwekkender was hoe dit nummer naadloos, ja naadloos, over ging in de R&B van Blackstreet. De vioolloops bleven maar komen, terwijl zij van de No Diggity ging. Liesa is duidelijk op de hoogte: nineties R&B is tha shizzle!

Nadat Van der Aa een variatie aan blaasinstrumenten uit haar viool had gekregen, kwam de band haar vergezellen tijden het tweede deel van Birds in Berlin. Een band is misschien veel gezegd, het leek eerder een soort parodie daarop. De drie mannen, drie goeie muzikanten weliswaar, vonden zichzelf vaak in eenzelfde rol. Ofwel pengelden ze alledrie tegelijk op hun gitaar, of zongen ze alledrie tegelijk uit volle borst de refreinen, of zaten ze alledrie tegelijk aan een percussie-instrument te rukken. Het leverde meer dan eens een komisch zicht op, maar het werkte wel entertainend én klonk bovenal gewoon ontzettend sterk. Zoals de zangeres op cd speelt met het gegeven van de viool, zo lijkt ze hier met het gegeven “rockband” te spelen. De drie statige mannen schudden wat op het aangegeven ritme terwijl Liesa zich op en neer, heen en weer in het zweet bleef werken om toch maar geen cruciaal knopje te missen. Met z’n vieren leverden ze het stevigste werk van de set, met Low Man’s Land als ultieme Hurricane Katrina van de avond!

Voor de finale bedankte de artieste haar musketiers voor bewezen diensten en deed ze solo nog een zeer bijzondere a capella renditie van Troops. Ook weer compleet met enkele loops wist de gestripte versie aangenaam te verrassen! Dat haar stem nog even helder klonk als in het begin mag ook een klein mirakel heten, gezien de geleverde prestaties.

Dit concert bracht de abstractie van Troops tot leven en gaf nieuwe dimensies aan de artieste Liesa Van der Aa. Haar visie werd nogmaals onderstreept, grote ambitie werd duidelijk, maar ook het luchtigere randje maakte zich meer zichtbaar. De methode voor deze muziek is opvallend, maar het is haar inhoud die alles overeind houdt. Ook live!

Setlist:
Visitor
Lou
Nightclubbing / No Diggity
Mozart
Birds in Berlin
Our Place
Louisa’s Bolero
My Love
Low Man’s Land
Lost Souvenir
Troops
bis: Sing Me a Song