Het afscheidsconcert op 5 Mei is middels een livestream te bekluisteren:

Back To The Beginning

De prijs hangt af vanuit welk land je een kaartje koopt. Vanuit Nederland 27 euro (excl tax/service fees), vanuit bijvoorbeeld Taiwan omgerekend 13 euro. Het loont dus om je VPN op een ander land te zetten.

Wat een prijzen, heeft Sharon nog niet genoeg geld?

76 jaar, Parkinson, en daar zit Ozzy dan, geëmotioneerd zijn afscheid te nemen. Brok in mijn keel want alweer gaat er een stukje rock geschiedenis dood.
68 minuten, pro shot, in spiegelbeeld.

High lights: Bill Ward ( 77) zonder shirt achter de drum kit haha. Geezer met een Aston Villa FC basgitaar. Iommi die onverstoorbaar speelt alsof er niks aan de hand is. Ozzy die uitgeput uit de stoel wil ontsnappen en een Charin die een strakker gezicht heeft dan haar dochter haha.

De pro shot hierboven is van de "live" stream die dus helemaal niet live was, maar 2 uur achter liep op de echte live show. De naar schatting 2,5 miljoen mensen die via de "live" stream keken kregen een verassend goed zingende Ozzy te horen. Met 2 uur tijdverschil was dat dus prima te fixen, want de realiteit in het stadion was echter totaal anders. Hij zong regelmatig in een totaal verkeerde toonsoort en als ie in de goede toonsoort zong was het verre van zuiver. Het zal de meeste aanwezigen in het stadion nauwelijks opgevallen zijn omdat het publiek Ozzy grotendeels overstemde en omdat je daar natuurlijk volkomen in de euforie van het gebeuren zit. Het is natuurlijk ook wel een heel bijzonder moment om die 4 mannen daar samen op dat podium te zien. Iommi, Butler en Ward speelden prima en met de opgeleukte zang van Ozzy zijn het 4 meer dan vermakelijke songs. Wel eeuwig zonde dat ze niet ook Black Sabbath hebben gespeeld.

Wat een held. Sowieso een highlight dat Bill Ward er deze keer wel bij was.

Het zal me worst wezen hoe ze eruit zien of dat het allemaal niet meer zo strak of zuiver gespeeld is als weleer, met tranen van geluk én verdriet in mijn ogen heb ik het optreden zitten bekijken. Wat ben ik blij voor deze 4 heren, zeker Bill, dat ze nog één laatste keer een thuiswedstrijd mochten spelen om het doek nu écht definitief te laten vallen. Een monumentaal moment in de metalgeschiedenis. En Geezer is nog steeds een opperbaas aan 75 jaar.

Alles ging dus naar het goede doel, dus bovenstaande neem ik terug.

Oh, echt? Misschien maar goed ook want niemand zit te wachten op een live downfall. Good call.
Ik heb wel genoten van Jake e Lee, Ronnie Wood, Mastodon, de Slayer reünie ( soort van) en vele anderen. Grote afwezige was Rob Halford die al verplichtingen had met het 60 jaar jubileum concert van Scorpions. Toch jammer als voormalig tijdelijk bandlid.

Zo klonk het in het echt: NIB Publiek opname

En dit is een mooie overview van het hele Black Sabbath optreden: Black Sabbath Publiek Recording

Hoe geweldig ik het ook vind dat Ozzy daar zit en z'n afscheid neemt, hij klinkt toch wel heel slecht.

Mooi hoor, de reactie van het publiek als Bill Ward voor het eerst in beeld komt!

En ach, heel slecht vind ik bij Ozzy nog altijd relatief. De beste man heeft nooit fatsoenlijk gezongen en ga er maar aan staan, met Parkinson zingend vanuit een stoel. Het publiek heeft het helemaal naar z'n zin, de mannen staan met z'n vieren nog een keer op het podium... helemaal geslaagd wat mij betreft.

Ozzy, RIP
Thanks

Metal Just died.... RIP Ozzy

In het AD gaat het alweer gruwelijk verkeerd met het noemen van Crazy Train als één van de grootste hits van Black Sabbath. Wanneer die kranten zich bemoeien met hardrock en metal is het steevast een puinhoop.

Niet alleen wat betreft hardrock en metal. Al die DPG krantjes maken er op elk vlak een puinhoop van. Het enige waar ze goed in zijn is propaganda bedrijven, met goede journalistiek heeft het niets meer van doen.

Ik zet War Pigs nog maar eens op.

Poisoning their brainwashed minds...

Discussiestuk:

Hoe kon een ‘clown’ als Ozzy Osbourne zo veel bands beïnvloeden? - NRC

Ik denk dat dit stuk de spijker misslaat. De muziek van Black Sabbath is behoorlijk virtuoos. De kracht zit als het ware in de kracht: de muziek is zwaar - en het contrast met Ozzy's wat hoge stem versterkt dat - waardoor het overweldigt hetgeen het kenmerk van metal werd. Voor zover Ozzy een 'clown' is benadrukt dat z'n schrielheid tegenover de muur die muzikaal om hem heen werd getrokken die daardoor zo ongekend zwaar en verpletterend kon klinken.

Stuk slaat nergens op.

Die invloed kwam natuurlijk vanuit het instrumentale gedeelte en dan met name Iommi.

Ozzy had het geluk op den duur door hem opgetrommeld te worden en Tony had weer de mazzel een tijdje te hebben mogen meedraaien met Jethro Tull waar hij van Ian Anderson alles leerde over discipline en een strakke arbeidsethos.

Ozzy is uiteindelijk uitgegroeid tot iconisch performer en entertainer maar altijd afhankelijk gebleven van de mensen om hem heen.