0
geplaatst: 17 mei 2010, 02:02 uur
Jim Kerr mist progressie bij hedendaagse bands
AMSTERDAM – Ondanks het drie decennia durende succes van de Schotse band Simple Minds voelde leadzanger Jim Kerr de drang om een soloalbum uit te brengen. Dit onder de naam Lostboy! AKA Jim Kerr. “Iedereen is een ‘lostboy’ en dat is goed.”
Met zijn eerste soloplaat keert de vijftigjarige Jim Kerr terug naar zijn jeugd en de wortels van Simple Minds. “Toen de eerste vijf of zes liedjes ontstonden, deden ze me denken aan Magazine, aan Cars en aan The Buzzcocks. Het deed me denken aan de persoon die ik was toen ik 18 was, of de persoon die ik denk dat ik was.”
“Ik had net Simple Minds geformeerd en ik was geobsedeerd door muziek. In die tijd moest ik nog vorm moest geven aan mijn rol als frontman. Ik was een simpele jongen uit Glasgow met een hoofd vol fantasieën.”
Nostalgie
“De voornaamste reden voor Lostboy! is mij nog steeds onbekend. Toen ik Simple Minds oprichtte, was er niets anders in mijn leven; muziek was het enige waar ik om gaf. Ik heb weinig met nostalgie, maar de muziek neemt mij mee terug naar die tijd.”
“Op dit punt lijkt muziek uit die tijd als het ware ‘classic’. De focus was heel direct; het draaide niet om dingen heen. Het was ambitieus en tegelijkertijd naïef. Muziek uit die periode krijgt niet de credit die het verdient.”
Vermoorden
Met het Lostboy!-project legt Kerr het succes van Simple Minds naast zich neer. Tevens brengt het een meer donkere kant van de zanger naar boven. “Lostboy wil alleen maar spelen met zijn band en beter zijn dan de anderen. Hij zou zijn moeder vermoorden voor een goed liedje.”
Kerr is zich bewust van zijn politiekcorrecte imago als zanger van Simple Minds, maar solo houdt hij zich hier verre van. “Lostboy! zou nooit een liedje schrijven als Mandela Day of Belfast Child. Hij zou het nut er niet van inzien en zeggen dat het toch allemaal één corrupte bende is.”
Associates
Het liedje Return Of The King is een eerbetoon aan ex-Associates-zanger Billy Mackenzie, die in 1997 zelfmoord pleegde. Mackenzie had ook als songschrijver voor anderen succes. Zo schreef hij de tekst van The Rhythm Divine voor Yello en Shirley Bassey.
“Ik herinnerde me dat ik Mackenzie tegenkwam in een café. Hij zei: ‘Ik schrijf een liedje voor David Bowie, want hij is slecht. Ik hou van hem, maar hij is slecht en ik wil niet dat hij slecht is!’ Dat zal in 1982 geweest zijn.”
Herwaardering
Kerr merkt hernieuwde interesse in het vroege werk van Simple Minds. “Voorheen als mensen aan de jaren ’80 dachten, dan was het aan Bananarama of Boy George. Elke generatie krijgt op den duur een herwaardering. Vorig jaar hoorde ik mensen vol lof over een AC/DC-concert. Tien jaar geleden had je dat niet kunnen denken.”
“Mijn zoon ging naar Glastonbury en toen hij terugkwam was hij het meest enthousiast over de ouwe rotten die daar gespeeld hadden. Ik vroeg aan hem waarom hij juist dat het beste vond. Hij zei: ‘Zij waren het meest authentiek’.”
Progressie
Met hedendaagse bands als Editors of Snow Patrol heeft Kerr weinig op. “Ze zijn gewoon niet zo goed. Melodieus niet erg sterk en weinig gevarieerd. Ze kunnen een goed liedje schrijven, maar de progressie die Simple Minds in zijn vroege jaren had, missen deze bands.”
“Er is een verschil tussen iets goeds en iets dat je doet herinneren aan iets goeds. Editors laat me denken aan iets goeds; aan New Order en Joy Division. Dus als je daarvan houdt, dan vind je Editors ook goed. White Lies zou goed zijn als je Echo & The Bunnymen nooit had gehoord.”
Zeldzaam
Op 31 mei eindigt Jim Kerr zijn eerste solotour door Europa in de Melkweg in Amsterdam. Behalve nummers van zijn nieuwe plaat, belooft hij ook een paar Simple Minds-nummers te spelen. “Dat worden een paar zeldzame nummers, zoals This Earth We Walk Upon en Someone, van ons eerste album Life In A Day.”
Inmiddels is Kerr bezig met het schrijven van nieuwe nummers voor Lostboy!, terwijl hij ook nog optredens geeft met zijn oude band. “Simple Minds gaat maar door. Het is als een mooie kustlijn die maar blijft bewegen. Rustig in zijn eigen tempo.”
© NU.nl/Pierre Oitmann
AMSTERDAM – Ondanks het drie decennia durende succes van de Schotse band Simple Minds voelde leadzanger Jim Kerr de drang om een soloalbum uit te brengen. Dit onder de naam Lostboy! AKA Jim Kerr. “Iedereen is een ‘lostboy’ en dat is goed.”
Met zijn eerste soloplaat keert de vijftigjarige Jim Kerr terug naar zijn jeugd en de wortels van Simple Minds. “Toen de eerste vijf of zes liedjes ontstonden, deden ze me denken aan Magazine, aan Cars en aan The Buzzcocks. Het deed me denken aan de persoon die ik was toen ik 18 was, of de persoon die ik denk dat ik was.”
“Ik had net Simple Minds geformeerd en ik was geobsedeerd door muziek. In die tijd moest ik nog vorm moest geven aan mijn rol als frontman. Ik was een simpele jongen uit Glasgow met een hoofd vol fantasieën.”
Nostalgie
“De voornaamste reden voor Lostboy! is mij nog steeds onbekend. Toen ik Simple Minds oprichtte, was er niets anders in mijn leven; muziek was het enige waar ik om gaf. Ik heb weinig met nostalgie, maar de muziek neemt mij mee terug naar die tijd.”
“Op dit punt lijkt muziek uit die tijd als het ware ‘classic’. De focus was heel direct; het draaide niet om dingen heen. Het was ambitieus en tegelijkertijd naïef. Muziek uit die periode krijgt niet de credit die het verdient.”
Vermoorden
Met het Lostboy!-project legt Kerr het succes van Simple Minds naast zich neer. Tevens brengt het een meer donkere kant van de zanger naar boven. “Lostboy wil alleen maar spelen met zijn band en beter zijn dan de anderen. Hij zou zijn moeder vermoorden voor een goed liedje.”
Kerr is zich bewust van zijn politiekcorrecte imago als zanger van Simple Minds, maar solo houdt hij zich hier verre van. “Lostboy! zou nooit een liedje schrijven als Mandela Day of Belfast Child. Hij zou het nut er niet van inzien en zeggen dat het toch allemaal één corrupte bende is.”
Associates
Het liedje Return Of The King is een eerbetoon aan ex-Associates-zanger Billy Mackenzie, die in 1997 zelfmoord pleegde. Mackenzie had ook als songschrijver voor anderen succes. Zo schreef hij de tekst van The Rhythm Divine voor Yello en Shirley Bassey.
“Ik herinnerde me dat ik Mackenzie tegenkwam in een café. Hij zei: ‘Ik schrijf een liedje voor David Bowie, want hij is slecht. Ik hou van hem, maar hij is slecht en ik wil niet dat hij slecht is!’ Dat zal in 1982 geweest zijn.”
Herwaardering
Kerr merkt hernieuwde interesse in het vroege werk van Simple Minds. “Voorheen als mensen aan de jaren ’80 dachten, dan was het aan Bananarama of Boy George. Elke generatie krijgt op den duur een herwaardering. Vorig jaar hoorde ik mensen vol lof over een AC/DC-concert. Tien jaar geleden had je dat niet kunnen denken.”
“Mijn zoon ging naar Glastonbury en toen hij terugkwam was hij het meest enthousiast over de ouwe rotten die daar gespeeld hadden. Ik vroeg aan hem waarom hij juist dat het beste vond. Hij zei: ‘Zij waren het meest authentiek’.”
Progressie
Met hedendaagse bands als Editors of Snow Patrol heeft Kerr weinig op. “Ze zijn gewoon niet zo goed. Melodieus niet erg sterk en weinig gevarieerd. Ze kunnen een goed liedje schrijven, maar de progressie die Simple Minds in zijn vroege jaren had, missen deze bands.”
“Er is een verschil tussen iets goeds en iets dat je doet herinneren aan iets goeds. Editors laat me denken aan iets goeds; aan New Order en Joy Division. Dus als je daarvan houdt, dan vind je Editors ook goed. White Lies zou goed zijn als je Echo & The Bunnymen nooit had gehoord.”
Zeldzaam
Op 31 mei eindigt Jim Kerr zijn eerste solotour door Europa in de Melkweg in Amsterdam. Behalve nummers van zijn nieuwe plaat, belooft hij ook een paar Simple Minds-nummers te spelen. “Dat worden een paar zeldzame nummers, zoals This Earth We Walk Upon en Someone, van ons eerste album Life In A Day.”
Inmiddels is Kerr bezig met het schrijven van nieuwe nummers voor Lostboy!, terwijl hij ook nog optredens geeft met zijn oude band. “Simple Minds gaat maar door. Het is als een mooie kustlijn die maar blijft bewegen. Rustig in zijn eigen tempo.”
© NU.nl/Pierre Oitmann
* denotes required fields.
* denotes required fields.