Gisteravond tijdens het Play festival speelde Califone in de Melkweg. Een band die ik nogal waardeer voor hun talent om op een vernuftige manier vele muziekvormen te versmelten tot mooie ingetogen liedjes of experimentele jams. Daarnaast hebben ze ook nog een redelijk consistent oeuvre uitgebracht.
Nu was ik me ervan bewust dat deze band in Nederland weinig voeten aan de grond krijgt. Maar toen ik enkele minuten voor de start de zaal binnenliep, was ik aanzienlijk verbaasd dat er nog vrijwel niemand was. Langzaam druppelde een paar mensen binnen toen de muzikanten zich achter hun instrumenten nestelden. Dit keer niet Califone in traditionele zin, maar frontman Tim Rutili en de band Sin Ropas. Natuurlijk werd er ondanks het kleine aantal aanwezigen gewoon gespeeld. Het (mini-)concert van een uurtje was naar mijn mening uitermate bezwerend en zeer strak. Twee heren en een dame die met relatief weinig middelen erg fraai geluid ten gehore brachten en de nummers zo speelde dat ik zonder meer zou geloven dat deze direct op een studioplaat terecht zouden kunnen komen (waren ze nog niet uitgebracht).
Toen ik Tim Rutili na het concert nog even sprak en aangaf dat ik het haast schandalig vond dat er zo weinig mensen waren, was het nuchtere antwoord: 'We're just not so well known here'. Spijtig.