0
geplaatst: 23 maart 2011, 23:13 uur
‘Ik ben van nature onzeker’
Zangeres Rumer bracht onlangs het album ‘Seasons Of My Soul’ uit
Door Jan Vollaard
Hilversum, 23 maart. De toegankelijke soulliedjes van de Brits-Pakistaanse Rumer
De muziek van de Britse zangeres Rumer mag dan niet hip zijn, haar stem doet ijsbergen smelten. Burt Bacharach gaf haar ten slotte de broodnodige „schop onder mijn kont”.
Er zijn liedjes die zichzelf verkopen. Zangeres Rumer heeft er zeker tien, op een album dat eind vorig jaar met kop en schouders boven het nieuwe Britse popaanbod uitstak.
Haar muziek is niet hip, niet buitenissig, niet modern. Maar ze zingt met een stem die ijsbergen doet smelten, in songs met een tijdloze zeggingskracht. Niet voor niets werd haar debuutalbum Seasons Of My Soul vergeleken met het beste van Burt Bacharach, The Carpenters, Dusty Springfield en Carole King.
Sarah Joyce, haar echte naam, heeft weinig op met nieuwe popmuziek. Judy Garland is haar favoriete zangeres en ze luistert liever naar oude musicals dan naar dubstep. Ze zong eerder in een indiepopgroep en ook toen al kreeg ze te horen dat haar stem als twee druppels water op die van Karen Carpenter lijkt.
Rumers muziek is easy, maar zeker niet saai. Haar soul bestaat uit het gemak waarmee ze emotie kan vangen in toegankelijke liedjes. Aretha bijvoorbeeld, een nummer over de troost die een onzeker schoolmeisje put uit de muziek van Aretha Franklin.
Ze werd 32 jaar geleden geboren in Pakistan en kwam op jonge leeftijd met haar moeder naar Londen. Muzikaal talent had ze al vroeg, maar een carrière in de muziek leek een verre droom. Daarom combineerde ze haar beginjaren als muzikant met allerlei baantjes: serveerster, kamermeisje, de servicedesk van de Apple Store. „Ik kan nog steeds in een oogwenk uitvinden wat er mis is met een iPod”, zegt ze laconiek tijdens een interview in Hilversum. „Meestal is de batterij kapot.”
Haar leven nam een wending toen tv- en musicalcomponist Steve Brown haar in een club hoorde zingen. Brown nam haar onder zijn hoede en samen werkten ze langer dan een jaar aan het songmateriaal van haar debuutalbum.
Haar artiestennaam is een eerbetoon aan schrijfster Rumer Godden, haar moeders favoriet. Haar moeder overleed in 2003. „Op dat moment realiseerde ik me dat muziek meer is dan een gebruiksartikel. Ik putte troost uit het feit dat ik mijn verdriet van me af kon schrijven, bijvoorbeeld in het nummer Healer , waarin ik herinneringen aan haar ophaal. Ik schrik er wel eens van als ik de familieportretten terug zie die ik op de hoes heb laten afdrukken; jeugdfoto’s van mij met mijn moeder en mijn broer. Daardoor is het akelig persoonlijk geworden. Als ik nu hoor dat mensen troost vinden in mijn muziek, denk ik dat ik het persoonlijke in universele emoties heb weten te vertalen.”
In januari was Rumer in Hilversum om een radio-opname te maken met het Metropole Orkest, voor de integrale uitvoering van haar album die onlangs op Radio 2 werd uitgezonden.
„De harp, de vibrafoon, al die violen”, zegt ze verlekkerd. „Ze brengen het beste in mijn muziek naar boven. Bij de albumopname hebben we het veel kleiner gehouden. Het voelt alsof ik mijn songs nu mee naar buiten neem, de grote wijde wereld in. Met orkest kunnen ze ademen, hun vleugels uitslaan. De plaatopname is het beginpunt van nieuwe mogelijkheden die zich aandienen als ik op het podium sta en me vrij kan bewegen. Pas wanneer er nieuw materiaal nodig is, word ik weer het kleine meisje achter de piano dat moet nadenken over elke nieuwe noot of zinswending.”
Songs schrijven is geen gemakkelijke opgave, weet ze uit ervaring. „Liedjes komen bij mij niet uit de lucht vallen. Ik moet eerst heel hard nadenken over de sfeer die ik wil neerzetten. Dan volgt een proces van improvisatie, van zoeken. In het uiterste geval kan er een jaar overheen gaan, voordat ik met een nieuw lied naar buiten durf te treden.”
Ze beschouwt het als een groot voordeel dat ze niet als piepjong talent naar voren is geschoven, maar dat ze in betrekkelijke anonimiteit heeft kunnen schaven aan haar muziek. De grote Burt Bacharach hoorde een demo, vroeg haar om voor hem te zingen en complimenteerde haar met haar songschrijvers- en zangtalent. „Van nature word ik geplaagd door onzekerheid, en diep in mij woont een zangeres die het wel prima vindt om miskend en obscuur te zijn. Pas toen de allergrootste songschrijver mij een schop onder de kont gaf, vond ik het zelfvertrouwen om door te zetten.”
Mensenkennis is haar sterkste punt, zegt ze naar aanleiding van de vele baantjes die ze in de aanloop tot haar popsucces heeft gehad. „Als je het haar van oude dametjes hebt gewassen in een kapsalon, krijg je niet zo gauw sterallures. De beste popsongs gaan over heel gewone dingen. Ik weet wat het is om normaal te zijn.”
Seasons Of My Soul is uitgebracht door Warner Music.
Bron: NRC Handelsblad
Zangeres Rumer bracht onlangs het album ‘Seasons Of My Soul’ uit
Door Jan Vollaard
Hilversum, 23 maart. De toegankelijke soulliedjes van de Brits-Pakistaanse Rumer
De muziek van de Britse zangeres Rumer mag dan niet hip zijn, haar stem doet ijsbergen smelten. Burt Bacharach gaf haar ten slotte de broodnodige „schop onder mijn kont”.
Er zijn liedjes die zichzelf verkopen. Zangeres Rumer heeft er zeker tien, op een album dat eind vorig jaar met kop en schouders boven het nieuwe Britse popaanbod uitstak.
Haar muziek is niet hip, niet buitenissig, niet modern. Maar ze zingt met een stem die ijsbergen doet smelten, in songs met een tijdloze zeggingskracht. Niet voor niets werd haar debuutalbum Seasons Of My Soul vergeleken met het beste van Burt Bacharach, The Carpenters, Dusty Springfield en Carole King.
Sarah Joyce, haar echte naam, heeft weinig op met nieuwe popmuziek. Judy Garland is haar favoriete zangeres en ze luistert liever naar oude musicals dan naar dubstep. Ze zong eerder in een indiepopgroep en ook toen al kreeg ze te horen dat haar stem als twee druppels water op die van Karen Carpenter lijkt.
Rumers muziek is easy, maar zeker niet saai. Haar soul bestaat uit het gemak waarmee ze emotie kan vangen in toegankelijke liedjes. Aretha bijvoorbeeld, een nummer over de troost die een onzeker schoolmeisje put uit de muziek van Aretha Franklin.
Ze werd 32 jaar geleden geboren in Pakistan en kwam op jonge leeftijd met haar moeder naar Londen. Muzikaal talent had ze al vroeg, maar een carrière in de muziek leek een verre droom. Daarom combineerde ze haar beginjaren als muzikant met allerlei baantjes: serveerster, kamermeisje, de servicedesk van de Apple Store. „Ik kan nog steeds in een oogwenk uitvinden wat er mis is met een iPod”, zegt ze laconiek tijdens een interview in Hilversum. „Meestal is de batterij kapot.”
Haar leven nam een wending toen tv- en musicalcomponist Steve Brown haar in een club hoorde zingen. Brown nam haar onder zijn hoede en samen werkten ze langer dan een jaar aan het songmateriaal van haar debuutalbum.
Haar artiestennaam is een eerbetoon aan schrijfster Rumer Godden, haar moeders favoriet. Haar moeder overleed in 2003. „Op dat moment realiseerde ik me dat muziek meer is dan een gebruiksartikel. Ik putte troost uit het feit dat ik mijn verdriet van me af kon schrijven, bijvoorbeeld in het nummer Healer , waarin ik herinneringen aan haar ophaal. Ik schrik er wel eens van als ik de familieportretten terug zie die ik op de hoes heb laten afdrukken; jeugdfoto’s van mij met mijn moeder en mijn broer. Daardoor is het akelig persoonlijk geworden. Als ik nu hoor dat mensen troost vinden in mijn muziek, denk ik dat ik het persoonlijke in universele emoties heb weten te vertalen.”
In januari was Rumer in Hilversum om een radio-opname te maken met het Metropole Orkest, voor de integrale uitvoering van haar album die onlangs op Radio 2 werd uitgezonden.
„De harp, de vibrafoon, al die violen”, zegt ze verlekkerd. „Ze brengen het beste in mijn muziek naar boven. Bij de albumopname hebben we het veel kleiner gehouden. Het voelt alsof ik mijn songs nu mee naar buiten neem, de grote wijde wereld in. Met orkest kunnen ze ademen, hun vleugels uitslaan. De plaatopname is het beginpunt van nieuwe mogelijkheden die zich aandienen als ik op het podium sta en me vrij kan bewegen. Pas wanneer er nieuw materiaal nodig is, word ik weer het kleine meisje achter de piano dat moet nadenken over elke nieuwe noot of zinswending.”
Songs schrijven is geen gemakkelijke opgave, weet ze uit ervaring. „Liedjes komen bij mij niet uit de lucht vallen. Ik moet eerst heel hard nadenken over de sfeer die ik wil neerzetten. Dan volgt een proces van improvisatie, van zoeken. In het uiterste geval kan er een jaar overheen gaan, voordat ik met een nieuw lied naar buiten durf te treden.”
Ze beschouwt het als een groot voordeel dat ze niet als piepjong talent naar voren is geschoven, maar dat ze in betrekkelijke anonimiteit heeft kunnen schaven aan haar muziek. De grote Burt Bacharach hoorde een demo, vroeg haar om voor hem te zingen en complimenteerde haar met haar songschrijvers- en zangtalent. „Van nature word ik geplaagd door onzekerheid, en diep in mij woont een zangeres die het wel prima vindt om miskend en obscuur te zijn. Pas toen de allergrootste songschrijver mij een schop onder de kont gaf, vond ik het zelfvertrouwen om door te zetten.”
Mensenkennis is haar sterkste punt, zegt ze naar aanleiding van de vele baantjes die ze in de aanloop tot haar popsucces heeft gehad. „Als je het haar van oude dametjes hebt gewassen in een kapsalon, krijg je niet zo gauw sterallures. De beste popsongs gaan over heel gewone dingen. Ik weet wat het is om normaal te zijn.”
Seasons Of My Soul is uitgebracht door Warner Music.
Bron: NRC Handelsblad
* denotes required fields.
* denotes required fields.