Deze donderdag (18 oktober) in de Charlatan in Gent!

En de dag nadien in Brussel, de AB, net wat makkelijker voor mij.

Ik zie het al helemaal zitten!

How To Dress Well, Live in AB Club Brussel (19 oktober 2012)

Het intieme karakter van een plaat vertalen naar een zweterig concertzaaltje is niet vanzelfsprekend. En als je dan een voorprogramma moet volgen dat eerder op een afterparty leek lijk je bij voorbaat al gedoemd. De (overigens prima) dubstepbeats van Title waren echter snel verdrongen eens Tom Krell achter zijn microfoons (twee, om precies te zijn) plaats nam. Wat vervolgens, na een klungelige struikel en een vettige kuch, volgde had volgens mij niemand in de zaal verwacht. Zacht , luid, diep en hoog, echoënd langs beide micro’s, tot akoestisch toe, ver verwijderd van de technische apparatuur, How To Dress Well vulde een rumoerige kamer met stilte, de geleverde prestaties bewonderend. Een verpletterend intens en bewonderenswaardig intiem begin van de set. Door het verrassingseffect gelijk een hoogtepunt van de avond! Deze binnenkomt maakte meteen duidelijk waarom Krell niet achter een instrument stond -keys, knopjes en viool werden door zijn twee kompanen bespeeld- zijn eigen vocale instrument vergde elke porie van zijn wezen, een prachtige overgave om te ervaren.

Het leek erop dat How To Dress Well live zijn diepste geheimen verhulde. Opener Suicide Dream 1 klonk nog nooit zo puur en helder als deze avond, niet op het gruizige debuut Love Remains, niet op de orchestrale EP Just Once. Maar uiteraard werd ook nu niet alles prijs gegeven. Het gebruik van woordeloze zangwegen, de effecten die twee microfoons met zich meebrengen, de soms overschaduwende muzikale uitspattingen of de prachtige complementaire beeldfragmenten tegen de achtergrond, het was allemaal voldoende om de diepste gedachten weer van een dekkend deken te voorzien, zij het op andere wijze als het wazige Love Remains of het verstopte Total Loss. Of je live meer te weten komt over zijn lyrics is niet helemaal zeker, wel kan je, slecht een paar meter verwijderd van zijn aangezicht, haast recht in zijn ziel kijken. How To Dress Well was dan misschien niet helemaal welletjes, *kuch*, *snif*, als het weer zijn moment was leek hij geen probleem te hebben het juiste gevoel te vinden en over te brengen, toch niet geheel onbelangrijk bij de vele persoonlijke uiteenzettingen. Zelf een dancesong (zijn eigen woorden) als & It Was U blijft op podium daarmee een zekere melancholie behouden. Al zijn de percussieve geluiden speels en plots genoeg om climaxen te creëren, ja, zoals dancesongs weleens doen.

Hoopvol was ook het nieuwe nummer, wat ik zonder twijfels voor een vette 90’s R&B-klassieker had kunnen houden, natuurlijk met de nodige HTDW-treatment! Binnen Total Loss had het wellicht zijn plaats niet gevonden, maar het mooi om van een artiest in de toekomst weer “iets heel anders” te kunnen verwachten. Zijn R&B-invloed is altijd al overduidelijk geweest, met dit optreden werd dat nog eens onderstreept. Zijn zangtechniek, schakelend tussen verschillende stylistische hoogstandjes, bijzonder vlot en vloeiend (voor iemand een Mariah-link maakt... hoewel...), vindt z’n roots in het genre en dat mag geweten zijn. Als grote fan van beide artiesten had ik de connectie allang gelegd, dus weinig verrassend dat hij voor en na Running Back even Ashanti erbij haalde, “I keep on running back to you, running back to you”. Zelfs de altijd gladde R. Kelly met z’n bombastische tearjerker I Wish werd op unieke wijze in de set verweven!

Het moment dat ze met z’n drieën het podium afliepen om daarna de bis te beginnen kwam veel te vroeg. Zelf met de bonusnummers erbij kwamen ze net aan een uurtje. Op zich hoeft een set als deze niet veel langer te duren, maar het liep toch nogal abrupt op z’n einde. Dat neemt niet weg dat de slotnummers nog eens stuk voor stuk lieten zien wat How To Dress Well zo goed maakt. Solo afsluitend met het kleine Decisions, microfoon over de schouder hangend, schurend tegen zijn rug, om de juiste subtiele geluidseffecten te bekomen, werd de deur plots opengezet voor The Vaccines die beneden hun luidruchtige ding deden. Het intieme nummer en het beoogde geluid raakten wat verloren, maar hij kon er de humor wel van in zien. Het maakte hem alvast niet minder overtuigend. Volgende keer staat hij gewoon zelf beneden in de grote zaal, of het de intimiteit ten goede komt of niet, het is hem alleszins gegund!

Setlist (o.v.):
Suicide Dream 1
Say My Name or Say Whatever
Running Back / Foolish (Ashanti)
Cold Nites
Suicide Dream 2
nieuw nummer
Ready for the World / I Wish (R. Kelly)
& It Was U
Ocean Floor for Everything
Set It Right
Decisions

Het nieuwe nummer klinkt inderdaad weer fantastisch.
Zwaardere beats dan we gewend zijn van Tom Krell.
Hij had nochtans gezegd dat zijn derde plaat meer acoustisch ging worden qua instrumentatie.

Gisteren na bijna exact twee jaar op exact dezelfde plaats How To Dress Well weer gezien, en als ik het zo teruglees: de show kon niet meer anders zijn. Het hield wat het midden tussen een pre-clubbing show en stand-up comedy. Absoluut niet hetgeen je zou verwachten, of waar je op zit te wachten bij een artiest als dit, maar het werkte gewoon. De stevig kickende drums en drummende bassen waren perfect voor de vrijdagavond. En doorheen dit alles wist Tom Krell ook nog de perfecte lading te geven aan de muziek. ZIjn stem kwam er misschien niet altijd even goed door, maar dat was in deze setting eigenlijk van ondergeschikt belang. Zijn uitgebreide bindteksten begonnen telkens weer met een lollige "Hey, how's it going, how're you doing?", om vervolgens op zoek te gaan naar voor Halloween verkleede sexy piraten en onschuldige (kale) concertgangers uit te schelden voor Moby. Klinkt wellicht strontvervelend, maar was in werkelijkheid charmant grappig. Ik had grotendeels dezelfde chemie verwacht als vorige keer, maar het verrassingsgehalte haalde de bovenhand en miste zijn effect niet. Mooi om de veelzijdigheid van een artiest ook op het podium te ervaren.

We gaan het vanavond zien in Tivoli Vreeburg.