THUIS BIJ BRIAN WILSON :: 7-7-2009

In 2004 bracht voormalig Beach Boy BRIAN WILSON het album Smile uit. Hij begon er al aan in 1966, maar een combinatie van factoren - waaronder gemor van andere bandleden en de mentale inzinking van Wilson - zorgde ervoor dat het decennia op de plank bleef liggen. Toen het uiteindelijk jaren later alsnog uitkwam werd het alom geprezen. Dat hij daarna nog twee albums afleverde, die veel minder enthousiasme teweeg brachten (What I Really Want For Christmas en That Lucky Old Sun), maakt hem niet minder populair. Getuige een stijf uitverkocht Paradiso.


Grijzende kapsels, kale plekken en rimpels, het staat er vol mee. Aangevuld met een willekeurige greep uit alle leeftijdsgroepen. Er lopen zelfs jonkies die nog niet eens geboren waren toen The Beach Boys hun laatste hit hadden met het mierzoete Kokomo. Allemaal komen ze in bewondering voor hun held Brian Wilson. Het is een bijzondere verschijning die het podium opschuifelt en achter zijn toetsenbord plaatsneemt. Een doorleefd persoon: succes, roem, ellende, depressie, hij heeft het allemaal van dichtbij meegemaakt. Hij straalt nog steeds een jeugdig enthousiasme uit, een jonge geest, maar gevangen in een lichaam dat door een combinatie van ouderdom en het jarenlange gebruik van drugs stram en soms wat ongecontroleerd oogt.

Wilson zit op zijn troon, vooraan, in het midden van het podium. Iedereen weet het: hier zit een muzikaal genie. Dat hij niet meer zo fris en fruitig oogt maakt zijn veelkoppige begeleidingsband meer dan goed. Die springen, rennen en swingen. En de meester dirigeert ze met armgebaren of een vingerknip. Met meerdere gitaren, een drumstel, saxofoon, keyboards en - waarschijnlijk het allerbelangrijkste - meerstemmige backing vocals, creëert de groep een wervelwind aan positieve vibes die de hoogtijdagen van de surf sound en rock & roll weer tot leven brengt. Nummers als California Girls, Dance Dance Dance, Surfer Girl en 409 vliegen voorbij.

De hoge tonen haalt Wilson niet echt meer, maar op die momenten wordt hij gelukkig bijgestaan door de rest van de band en de muur van geluid waardoor het niet heel erg opvalt. Als hij echter wat kracht zet, blijkt hij nog altijd over een prachtige stem te beschikken, wat hij bijvoorbeeld bewijst met een kippenveluitvoering van Soul Searching. Vervolgens komen we via uiteenlopende nummers als Marcella, Don't Worry Baby en Get Around aan bij Sail On Sailor. Vlak voor het einde staat Wilson op en verdwijnt onhandig achter de schermen. Zijn band volgt al snel. Na drie kwartier is het blijkbaar tijd voor pauze. Het publiek lijkt dat niet meer dan begrijpelijk te vinden - geen gemor tijdens de vijftien minuten wachten die volgen, alleen maar fanatieke praat over vervlogen tijden met de buren.

Met Then I Kissed Her verschijnen ze weer op de bühne. Maar Wilson lijkt buiten adem en heeft tijd nodig om er weer in te komen. In combinatie met een aantal minder interessante nummers is het genoeg om een knagend gevoel te krijgen van een inzakkend optreden. Tot ze opeens een versnelling hoger gaan. Publieksfavoriet Do You Wanna Dance knalt door de zaal. Gevolgd door Sloop John B en Wouldn't It Be Nice. Zo rijgen ze de hits aan elkaar. Na een indrukwekkende versie van God Only Knows worden ze beloond met een minuten durend, oorverdovend applaus.

Als het eenmaal stil is grapt Wilson dat het volgende nummer lang niet zo goed is. Maar mooi is het wel. Met een breekbare stem zet hij in zijn eentje in voor Midnight's Another Day. Een somber nummer met teksten als 'lost my way, the sun grew dim', 'took the diamond from my soul, turned it into coal' en 'lost in the dark, no shades of gray', over missende hoofdstukken in zijn leven. Een persoonlijk en intiem intermezzo dat een positieve twist krijgt als het naadloos overgaat in het nummer I'm Going Home, eveneens van zijn meest recente album That Lucky Old Sun. Het is een statement: ik was een poosje van de wereld, maar ik kom weer thuis. Thuis in California, thuis bij de muziek, terug in het leven.

In het laatste deel van de show blijven de hits komen. Na een mislukt beginnetje en een grapje gaat Paradiso helemaal los op een lange versie van Good Vibrations, eert Wilson Chuck Berry met een versie van Johnny B. Goode, komen de meisjes voorbij in Help Me, Rhonda en Barbara Ann en ontbreekt natuurlijk ook de überhit Surfin' USA niet. Na afsluiter Love And Mercy is er nog eenmaal een buiging van Wilson, voor hij weer schuifelend verdwijnt. Het applaus blijft nog een poosje klinken terwijl het publiek tevreden glimlacht. Het is geweldig om dit monument uit de muziekgeschiedenis op deze manier nog aan het werk te kunnen zien. SVEN GERRETS

Foto’s: SIESE VEENSTRA

Gezien: BRIAN WILSON, PARADISO, AMSTERDAM (6 JULI 2009)

Setlijst:
California Girls
Girl Don't Tell Me
Dance Dance Dance
Surfer Girl
In My Room
Salt Lake City
Custom Machine
409
Soul Searchin'
Desert Drive
Don't Worry Baby
I Get Around
Sail On Sailor
Marcella
Do It Again




(20 min pauze)




Then I Kissed Her
Imagination
Add Some Music
When I Grow Up (To Be A Man)
All Summer Long
Shot Down
Little Deuce Coupe
Do You Wanna Dance?
Sloop John B
Wouldn't It Be Nice
God Only Knows
Midnight's Another Day
I'm Going Home
Southern California
Good Vibrations

Johnny Be Goode
Help Me Rondha
Barbara Ann
Surfing Usa
Fun Fun Fun

Love and Mercy

Voor alle duidelijkheid. Dit is een recensie van OOR.

Brian heeft een nieuw platencontract getekend bij Walt Disney Records voor twee albums. Een jaar of wat geleden keerde Wilson nog terug bij Capitol Records, maar dat contract was slechts voor de duur van een album ("That Lucky Old Sun") en is niet verlengd geworden.

Het eerste album komt in 2010 uit en betreft een album met bewerkingen van materiaal van George (en Ira) Gershwin, hij zal o.a. een aantal nooit voltooide stukken onder handen gaan nemen.

Ook komt er een nieuw album met covers van Disney (!) nummers.

Bron: brianwilson.com

En op 21 september mogen we weer!

Biografische film over Brian Wilson in de maak

AMSTERDAM - Het leven van The Beach Boys-frontman Brian Wilson wordt verfilmd. Oren Moverman, die eerder de biografische film I'm Not There over Bob Dylan maakte, gaat de film regisseren.Dat schrijft de Amerikaanse entertainmentsite The Hollywood Reporter. De 69-jarige Wilson schreef ruim vijftien topveertighits en was in 1966 de man achter het album Pet Sounds, dat wordt gezien als een van de invloedrijkste popalbums ooit.

Strubbelingen

Tijdens het maken van het volgende album, Smile, kreeg hij een zenuwinzinking waarna hij zich voorgoed uit het project terugtrok. Hij trok zich steeds meer terug waardoor zijn rol binnen de band steeds kleiner werd. De film moet een rauw en eerlijk beeld van Wilson scheppen, laat producent River Road weten. Zo wordt niet alleen gekeken naar het muzikale proces achter zijn werk maar ook naar zijn privéproblemen, en zijn psychische strubbelingen in het bijzonder.

Schoolvriend

Wilson was al vaker het onderwerp van films. Zo verscheen in 2000 de tv-film The Beach Boys: An American Family, waarin acteur Frederick Weller hem speelde. Ook werden over Wilson al twee documentaires gemaakt, Brian Wilson: I Just Wasn't Made for These Times uit 1995 en Songwriter 1962-1969, die vorig jaar op dvd uitkwam. Brian Wilson kondigde in mei aan de band weer bij elkaar te willen brengen voor een nieuw album. Hij was in 1996 al uit de band gestapt. De rest van het gezelschap, bestaande uit broer Dennis, neef Mike Love en schoolvriend Al Jardine, ging in 1998 uit elkaar.

Bron: nu.nl

Beach Boy neemt Disney-liedjes op

AMSTERDAM - Brian Wilson gaat enkele beroemde liedjes van Disney-films opnieuw opnemen. De liedjes uit onder meer de films Sneeuwwitje, Toy Story en Pocahontas worden voorzien van een 'Beach Boys-sound'. Dat schrijft de Britse entertainmentsite Contactmusic.

"De Beach Boys-sound en de Disney-films zijn fantastisch te combineren", zegt de 69-jarige Wilson. "Ik heb geprobeerd alle liedjes van Disney tot hun recht te laten komen." De liedjes, waaronder een rock-'n-rollversie van I Just Can't Wait to Be King uit The Lion King, worden gebundeld op In the Key of Disney. Het album wordt in oktober uitgebracht.

Bron: nu.nl

Zelfs de grootste fans kunnen dit toch niet meer serieus nemen?

Het is nieuws, daar kan je weinig tegen doen. Zielig is het wel dat Brian Wilson op deze manier aan brood op de plank moet komen.

Ik denk dat hij het gewoon leuk vindt, net als het Gershwin project.
Ik denk neit dat de leifhebbers van Petsounds of Smile hier echt op zitten te wachten, maar pas op dit soort dingen lopen wel.

Onzin dat hij dit moet doen om te overleven, als je hem een heel klein beetje gevolgd hebt weet je wel beter.
Darian Sahanaja heeft heel wat inspanning geleverd om Brain weer aan de muziek te krijgen.

Album is al aan de site toegevoegd.

De plaat was al een tijdje af (en het nieuws was overigens ook al lang bekend), de pers loopt dus weer eens flink achter.

Het opnemen van die nummers was de reden voor Disney om Wilson onder contract te nemen. Brian liep met de wens rond om het Gershwin album op te nemen en Disney wilde dit wel onder hun vlag uitbrengen, maar dan moest er wel een album met Disney covers volgen.

"When You Wish Upon A Star" was trouwens de inspiratie voor "Surfer Girl".

Los Lobos nam in 2009 al deze vergelijkbare plaat op.

Nog 5 dagen en dan mag ik de oude meester weer aan het werk zien. Van mij hoeft de live uitvoering van de Gershwin-plaat niet echt. In het tweede deel zullen we echter ruim een uur Beach Boys werk horen van een van de beste begeleidngsbands die er zijn. Dat wordt zo genieten!

Het verhaal van Brian Wilson en dr. Eugene Landy, 1991