Nneka, Live in AB Brussel - 28 november 2011

In 2010 stond ze nog in de veel kleinere Club van de Brusselse Ancienne Belgique. Nu, een goed jaar later, wist ze de veel grotere Zaal te doen vollopen. Ze had natuurlijk ook een nieuwe plaat, Soul Is Heavy, om mee te brengen waarmee blijkt dat de aanhang van Nneka duidelijk groeiende is! Achteraan het podium waar normaal de naam van de optredende artiest of iets dergelijks staat opgesteld zagen we enkel een witgeschilderd zwart doek hangen. Een link met de hoes van Soul Is Heavy is snel gelegd. En hoewel we nergens een naam konden lezen, was het duidelijk: Nneka!

Alvorens de Nigeriaans-Duitse het podium betrad was er nog een Ghanees-Duitse om het voorprogramma te verzorgen. Y’Akoto was haar naam en ze bleek de buurvrouw te zijn van Nneka in diens flat in Hamburg. Uiteraard ‘destiny’ en ‘faith’ en al die toestanden, het dametje kon als ze zich wat wist te beheersen een aardig stukje zingen en ook de songs gingen hier en daar al de goeie kant op. Haar lichaamstaal was wel nogal chaotisch. Ze had steeds de neiging met haar armen gekruist te gaan staan, om dan vervolgens heen en weer te gaan zwiepen, en dan weer timide te kruisen. De soul van Y’Akoto was iets traditioneler, stereotieper ook, maar met de juiste begeleiding zit er wel ergens een carrière in. Concurrentie hoeft Nneka nog niet meteen te vrezen. Het publiek lustte er wel pap van en de overweldigende respons verraste ook de zangeres, die na haar setje met dankbaar waterige ogen het podium verliet. Mooi om te zien.

En dan valt de bom van Nneka! Zoals ook de laatste plaat binnenkomt, begint de show stevig met Lucifer (No Doubt). En net op de uitbundige refreinen nam ze gas terug en fluisterde zacht “I’m loving you more than I love myself”. Het gaf een andere invalshoek aan het nummer; een belangrijke reden waarom een live-concert een meerwaarde kan zijn! Ze deed dat met een pijnlijke frons over haar gezicht. Iets wat ze veel zal gaan doen: fronsen, van pijn, van boosheid, van ongeloof. De ogen bleven veelal gesloten, maar emoties stonden het volle anderhalf uur van haar gezicht te lezen! Prachtig! En toch: haar glimlachjes probeerde ze te allen tijde te onderdrukken... Ze gaat zo op in haar materiaal dat het oorverdovende gejuich na elk nummer haar telkens weer overviel. Het deed haar duidelijk deugd, maar maakte haar tevens wat onwenning: het onderdrukte glimlachje.

Nneka de muzikante kwam naar voren in een jamsessie Buffalo genaamd. Eerst strijdde ze al zingende tegen de bassist om vervolgens kloppend op wat ik vermoed versterkers te zijn op te boksen tegen het geweld van de drummer. Ze bleef bovendien zingen. Bijzonder entertainend en tegelijk muzikaal hoogstaand, het zou me niet verwonderen op een volgend album een titel Buffalo te lezen. De krachttoer die het concert aan het worden was leek even verstoord te worden met My Home. Een van de meest explosieve nummers van Soul Is Heavy kwam er nogal tam uit. Het nummer kent vele muzikale lagen en zanglijnen die Nneka onmogelijk in hetzelfde tempo kan uitvoeren. Een aantal van die elementen werden dan ook uit de keyboard afgespeeld, maar veel effect had dat niet. Met z’n vijven op het poidum kunnen ze misschien niet de albumversie ten gehore brengen, maar er zijn andere oplossingen. Zo staat er op YouTube een filmpje waar Nneka dit nummer solo met de akoestische gitaar brengt in de Parijse straten en het werkt gewoon! Waarom hier dan niet op die manier? Er onstond wat gekibbel op podium, waarna Nneka naar de microfoon liep “So I guess it was me then. Awkward.”, gevolgd door een onderdrukt glimlachje en vlug vergeten met het inzetten van Do You Love Me Now. Hier nam ze wel zelf de gitaar. Even hoopte ik op een akoestische versie, die ook op YouTube te vinden is, en ook ronduit fantastisch is. Maar in de plaats kregen we de explosiviteit die ons in My Home ontzegd was! Op plaat profileert ze zich nooit specifiek als zangeres of vocaliste, maar de uithalen die Nneka hier uit haar mouwen wist te schudden zijn niets minder dan indrukwekkend. Ontzettend zuiver, erg avontuurlijk en steeds boordevol gevoel gezongen, de soul van dit meisje komt live pas echt tot leven!

Ook sommige nummers tonen live pas echt hun kracht. V.I.P. valt op het album niet specifiek op, maar live is het duidelijk een paradepaardje! Een nummer dat naar eigen zeggen geen show mist en een waar manifesto dat gegarandeerd zijn publiek meekrijgt. Alhoewel, het meezingen van “Vagabonds in power” verliep in Amsterdam de nacht voordien blijkbaar behoorlijk shitty (ja, ja). Van haar trotse gezicht kon je dan ook gemakkelijk aflezen dat we in Brussel minstens tien keer beter waren, haar glimlachje probeerde ze echter nog steeds best mogelijk te onderdrukken. Gooi achter deze overweldigende power nog de aanstekelijke protestsong Soul Is Heavy en je hebt het gevoel dat we serieuze dingen gaan veranderen in deze wereld. Dit is de kracht van muziek, de kracht van Nneka!

Naast de nummers van het laatste album was er uiteraard ook plaats voor wat ondertussen Nneka-klassiekers zijn geworden. Zo passeerden Walking, Suffri en Africans allemaal overtuigd de revue. Dit zijn allemaal nummers die over 20-30 jaar en langer nog steeds met gemak overeind zullen staan! Het indrukwekkendst was de uitvoering van Heartbeat! Als na het gebeuk van Suffri plots een intieme pianosolo volgt lijkt het momentum weer helemaal zoek, maar dan komt Nneka met haar sappige soul vanuit de coulissen het podium op geslopen en baant zich al kruipend en strompelend en tegelijkertijd puur zuivere noten uitkermend een weg naar het bekende baslijntje en de onvermijdelijke melodie “Ca-ha-han you fee-hee-heel my hea-hea-heart is bea-hea-ting”. Een hit is relatief, maar Nneka heeft er duidelijk een. De zaal ontploft, Heartbeat is het vuurwerk van deze bijzonder geslaagde show! Met de bis van Africans, “Wake up world, Wake up and stop sleeping, Wake up Africa, Wake up and stop blaming”, kregen we nog wat food for thought op de treinrit huiswaarts.

Nneka heb je niet ten volle ervaren zonder een liveconcert! Al was het maar voor die aandoenlijk onderdrukte glimlachjes, zo schoon...

Omvergeblazen door haar concert op Leffingeleuren, terwijl ik niets van haar kende. Daar ga ik uiteraard meteen verandering in brengen.