0
geplaatst: 2 januari 2009, 13:04 uur
Hier een recensie van het waanzinnige concert dat Moran gaf in Gent (oktober vorig jaar).
Jason Moran heeft zo zijn eigen manier om met samples om te springen. Zoals: met z’n drieën opkomen en elk op een stoel plaatsnemen, Nasheet Waits aan de drums, Tarus Mateen met zijn elektrische bas en Jason Moran aan de piano. Eenmaal gezeten een stukje muziek opzetten met piano, bas en drums. Zij, the Bandwagon, luisteren, vallen in, spelen over het stuk, overstemmen het, doen hun ding en als zij er mee klaar zijn, laat Moran het einde van het nummer horen. Dan geeft hij een woordje uitleg. Dit was “Not So” van Andrew Hill met Roy Haynes en Richard Davis en hun manier om ode te brengen aan Andrew Hill. (Het staat op Smoke Stack en daar speelt eveneens Eddie Khan op mee, ook op bas.)
Bij een ander nummer start hij met zijn i-tunes een stuk van een rapper. Dat kadert hij in zijn verwantschap met een kunstenares als Kara Walker die nu tentoonstelt in wat hij “Don’t Dance” noemt, het museum dichtbij Deinze, Dhondt-Daenens dus in Deurle. Als Afro-Amerikanen weten zij zich niet los te rukken van hun roots die in slavernij liggen. Kregen de slaven vroeger “Run, Nigger” te horen, dan roepen zij het nu,jaren later, zelf.
Of hij laat zijn sample los van een Chinese vrouw die ratelend verslag brengt hoe bepaalde aandelen op de beurs stijgen of dalen. Het is letterlijk Chinees voor ons en toch: “We’ve been using this for some time and now it finally means something. It was recorded in 1998 or something.”
Of hij haalt de stem van Adrian Piper boven – Break Down. Dan wil hij het hebben over de relatie artiest – publiek. Terwijl hij vertelt, begeleidt hij zichzelf met enkele accenten van pianotoetsen en Nasheet Waits mept hier en daar en welgemikt. De bassist valt minder op, viel minder op in het hele concert. Hij leek een muurtje te metselen dat de heren Moran en Waits niet kon scheiden in hun samenspel dat zij soms door telepathie naar hoogtepunten leken te voeren. Maar misschien vlechtte Tarus Mateen het ijzerwerk en legde hij mee de nodige fundamenten om tot een stuk muzikale architectuur te komen die tegelijk beweeglijk is en stevig. Een denkbeeldige constructie waar het goed vertoeven is en moeilijk te geloven dat de avond - waarin muziek weerklonk van decennia terug, maar ook van heel kortgeleden - zo snel voorbij is gevlogen. Als een sample die toch iets langer mocht duren dan luttele seconden.
(Danny de Bock)
Jason Moran heeft zo zijn eigen manier om met samples om te springen. Zoals: met z’n drieën opkomen en elk op een stoel plaatsnemen, Nasheet Waits aan de drums, Tarus Mateen met zijn elektrische bas en Jason Moran aan de piano. Eenmaal gezeten een stukje muziek opzetten met piano, bas en drums. Zij, the Bandwagon, luisteren, vallen in, spelen over het stuk, overstemmen het, doen hun ding en als zij er mee klaar zijn, laat Moran het einde van het nummer horen. Dan geeft hij een woordje uitleg. Dit was “Not So” van Andrew Hill met Roy Haynes en Richard Davis en hun manier om ode te brengen aan Andrew Hill. (Het staat op Smoke Stack en daar speelt eveneens Eddie Khan op mee, ook op bas.)
Bij een ander nummer start hij met zijn i-tunes een stuk van een rapper. Dat kadert hij in zijn verwantschap met een kunstenares als Kara Walker die nu tentoonstelt in wat hij “Don’t Dance” noemt, het museum dichtbij Deinze, Dhondt-Daenens dus in Deurle. Als Afro-Amerikanen weten zij zich niet los te rukken van hun roots die in slavernij liggen. Kregen de slaven vroeger “Run, Nigger” te horen, dan roepen zij het nu,jaren later, zelf.
Of hij laat zijn sample los van een Chinese vrouw die ratelend verslag brengt hoe bepaalde aandelen op de beurs stijgen of dalen. Het is letterlijk Chinees voor ons en toch: “We’ve been using this for some time and now it finally means something. It was recorded in 1998 or something.”
Of hij haalt de stem van Adrian Piper boven – Break Down. Dan wil hij het hebben over de relatie artiest – publiek. Terwijl hij vertelt, begeleidt hij zichzelf met enkele accenten van pianotoetsen en Nasheet Waits mept hier en daar en welgemikt. De bassist valt minder op, viel minder op in het hele concert. Hij leek een muurtje te metselen dat de heren Moran en Waits niet kon scheiden in hun samenspel dat zij soms door telepathie naar hoogtepunten leken te voeren. Maar misschien vlechtte Tarus Mateen het ijzerwerk en legde hij mee de nodige fundamenten om tot een stuk muzikale architectuur te komen die tegelijk beweeglijk is en stevig. Een denkbeeldige constructie waar het goed vertoeven is en moeilijk te geloven dat de avond - waarin muziek weerklonk van decennia terug, maar ook van heel kortgeleden - zo snel voorbij is gevlogen. Als een sample die toch iets langer mocht duren dan luttele seconden.
(Danny de Bock)
* denotes required fields.
* denotes required fields.