Gisteren was ik bij het optreden van AmenRa in een overvol Paradiso in Amsterdam (met in het voorprogramma Slow Crush en Wiegedood). Ik was met stomheid geslagen over de zo hoge opkomst en de toewijding van het publiek, waaronder veel Engels en Frans sprekend. Ik heb AmenRa in een ver verleden, ten tijde van de plaat Mass III, gezien in de kleine zaal van 013 in Tilburg op het Roadburn Festival en sinds die tijd ben ik ze ietwat uit het oog verloren.
Ik was ook altijd overtuigd dat het Nederlandse idioom zich slecht leent voor het genre van de hardere muziek, maar AmenRa laat met de laatste plaat De Doorn zien dat dit wel oprecht kan. Het openingsnummer grijpt je qua tekst naar de keel.