Ik ben vorige maand tijdens NSJ tegen beter weten in toch even bij het optreden van Kamikaze Washington in de Maas wezen kijken. Ik had er al niet veel vertrouwen in, want ja, het lukt me maar niet om iets van deze man in een positief daglicht te zien; ik trek z'n albums totaal niet, snap niks van zijn populariteit, ik hoor de jazz er niet in, etc. En uiteraard, self fulfilling prophecy, heb ik zo'n 20 minuten met stijgende verbazing en toenemende irritatie naar zijn concert zitten kijken. Man, man, wat viel dat tegen zeg. De akoestiek is in zo'n grote zaal natuurlijk niet geweldig, maar zou kunnen passen bij de bombastische overdaad die zo kenmerkend voor hem is. Helaas. Wat staan die gasten daar te doen? Het klonk werkelijk nergens naar, artistieke zelfmoord, de complete demasqué! Op enig moment rammelde zijn vader er nog een soort van solo uit, die veel te lang duurde, maar okee. Vervolgens kreeg zijn vrouw alle ruimte om haar act te doen (wat was dat???) en tijdens het geneuzel over dat deuntje dat zijn kleuter speelde en waar hij een nummer van heeft gemaakt (wat was dat???) ben ik vertrokken. Het gaat echt nooit meer iets worden tussen deze man en mij. Gelukkig liggen we daar allebei compleet niet wakker van. Is hier iemand die er ook bij was en wellicht iets anders heeft gehoord? Ben wel benieuwd...
Ik heb hem niet op NSJ gezien, maar wel eerder dit jaar in Paradiso en dat was inmiddels al de vierde keer. Vergeleken met de eerste keer dat ik hem zag - in Bitterzoet ten tijde van The Epic - was het overigens véél minder bombastisch, af en toe een beetje saai zelfs. Maar voor mij is het heel erg overduidelijk Jazz, ik ben dan wel benieuwd hoe jij dat er niet in kan (wil?) horen.