"Ben Bullington, is dat niet iets voor jou?" vroeg Willem van Hitsound Records in Rotterdam mij, wetende dat singer/songwriters als Mickey Newbury, Townes Van Zandt, Guy Clark en John Prine tot mijn favorieten behoorden.
Bullington was het jaar ervoor overleden en Willem had op dat moment zijn vijf uitgebrachte cd's in voorraad. Bullington leek mij de naam van een flauwe amerikaanse stand up comedian, daarom verwachtte ik er niet al teveel van, maar toen ik de koptelefoon op had en het eerste nummer hoorde was mijn aanvankelijke bedenking snel verdwenen en bij het tweede liedje wist ik: "Dit is er één!" (okee, wás er een) Voor de vorm vroeg ik nog of ik een tweede cd mocht beluisteren maar het was dus al duidelijk, de eerder genoemde grootheden hebben gezelschap gekregen. Ik nam dus de vijf cd's mee en speelde ze in de trein terug naar Leeuwarden af op mijn discman. Genieten.
Maar vraag me niet wat het dan precies is wat van hem mij aanspreekt. Het is de stem, de sfeer, de teksten, de melodieën, de instrumentatie, het klopt allemaal.
Ik pak er twee liedjes bij: Born In '55 brengt jeugdherinneringen aan JFK, MLK, RFK en Hendrix boven en doet mij denken aan Texas, 1947 van Guy Clark. Op Country Music (I'm Talking To You) neemt hij het op voor the Dixie Chicks, dit naar aanleiding van de felle reacties uit de conservatieve country hoek op de beruchte Bush jr uitspraak van zangeres Natalie Maines.
Naast Bullington heeft Willem me in de loop der jaren overigens op tientallen andere singer/songwriters gewezen die tot dat moment onbekend voor mij waren, zoals bijvoorbeeld Darden Smith, Kevin Welch, Matthew Ryan, Malcolm Holcomb, Joe Purdy, Chris Knight, Nathan Bell, Jeffrey Martin, Darrell Scott, Brock Zeman, Bob Woodruff..., etc.
Willem, nog bedankt daarvoor.