0
Fedde
geplaatst: 11 januari 2014, 16:06 uur
Op het Britse Edsel-label kwam in het najaar van 2013 een 2CD set uit met de 4 albums die David Gates voor het Elektra-label maakte. Het gaat dan om:
First (1973)
Never Let Her Go (1975)
Goodbye Girl (1978)
Falling In Love Again (1979/80)
Het boekje bij deze uitgave bevat behalve alle songteksten ook een uitstekend geschreven bio van Gates en de groep Bread door Alan Robinson.
Gates is het laatst nog levende lid van de groep Bread en verantwoordelijk voor alle hits die Bread maakte tussen ’69 en ’73. De band verkocht maar liefst 17 miljoen platen. Na het uiteenvallen van de groep startte Gates, met medewerking van oud-bandleden en de beste studiomuzikanten van L.A. een solocarriere. First (1973) maakte de meeste indruk, maar verkocht maar matig. De daarop volgende platen, met uitzondering van de single Goodbye Girl, waren nog minder succesvol en artistiek wisselvalliger. Reden, denk ik, waarom ze nog nooit eerder op CD verkrijgbaar waren.
Ik ben de albums gaan beluisteren en ben (opnieuw) onder de indruk gekomen van het vakmanschap van deze David Gates, die ik de uitvinder van de West Coast soft-rock sound zou willen noemen. Gates is componist, arrangeur, gitarist, bassist, pianist en zeer bedreven producer met studio-ervaring vanaf eind jaren ’50. Daarbij komt dan zijn uit duizenden herkenbare stem. Van stevig brommende bariton moeiteloos overschakelend naar de hoogste registers met een fraaie fluwelen falset. Technisch een vakman.
Vakkundig gemaakt is nog niet hetzelfde als artistiek geslaagd. Niet ieder nummer klinkt geïnspireerd en het uitmelken van formules laat zich soms pijnlijk voelen, met name op zijn laatste album op Elektra: Falling In Love Again. Ondanks een paar aardige nummers flopte de plaat enorm.
In de platenindustrie gingen eind jaren ’70 andere regels gelden. Het moest vlotter, harder, gelikter. Powerrock en discobeat, daar kon Gates niets mee. De jaren van de romantische popsong waren voorbij.
David Gates, de wat verlegen, introverte perfectionist paste niet meer in deze tijd. Onkreukbaar, nooit drugs gebruikt, al jong getrouwd met zijn Jo-Rita waarmee hij nog steeds samen is. Begin jaren ’80 verruilde de man zijn leven in de muziek-business voor een nieuw bestaan als veehouder in het noorden van California en treedt nog slechts sporadisch op.
First (1973)
Never Let Her Go (1975)
Goodbye Girl (1978)
Falling In Love Again (1979/80)
Het boekje bij deze uitgave bevat behalve alle songteksten ook een uitstekend geschreven bio van Gates en de groep Bread door Alan Robinson.
Gates is het laatst nog levende lid van de groep Bread en verantwoordelijk voor alle hits die Bread maakte tussen ’69 en ’73. De band verkocht maar liefst 17 miljoen platen. Na het uiteenvallen van de groep startte Gates, met medewerking van oud-bandleden en de beste studiomuzikanten van L.A. een solocarriere. First (1973) maakte de meeste indruk, maar verkocht maar matig. De daarop volgende platen, met uitzondering van de single Goodbye Girl, waren nog minder succesvol en artistiek wisselvalliger. Reden, denk ik, waarom ze nog nooit eerder op CD verkrijgbaar waren.
Ik ben de albums gaan beluisteren en ben (opnieuw) onder de indruk gekomen van het vakmanschap van deze David Gates, die ik de uitvinder van de West Coast soft-rock sound zou willen noemen. Gates is componist, arrangeur, gitarist, bassist, pianist en zeer bedreven producer met studio-ervaring vanaf eind jaren ’50. Daarbij komt dan zijn uit duizenden herkenbare stem. Van stevig brommende bariton moeiteloos overschakelend naar de hoogste registers met een fraaie fluwelen falset. Technisch een vakman.
Vakkundig gemaakt is nog niet hetzelfde als artistiek geslaagd. Niet ieder nummer klinkt geïnspireerd en het uitmelken van formules laat zich soms pijnlijk voelen, met name op zijn laatste album op Elektra: Falling In Love Again. Ondanks een paar aardige nummers flopte de plaat enorm.
In de platenindustrie gingen eind jaren ’70 andere regels gelden. Het moest vlotter, harder, gelikter. Powerrock en discobeat, daar kon Gates niets mee. De jaren van de romantische popsong waren voorbij.
David Gates, de wat verlegen, introverte perfectionist paste niet meer in deze tijd. Onkreukbaar, nooit drugs gebruikt, al jong getrouwd met zijn Jo-Rita waarmee hij nog steeds samen is. Begin jaren ’80 verruilde de man zijn leven in de muziek-business voor een nieuw bestaan als veehouder in het noorden van California en treedt nog slechts sporadisch op.
* denotes required fields.
* denotes required fields.