0
geplaatst: 4 juni 2008, 20:03 uur
Bij Fiction Plane - Left Side of the Brain (2007):
Zag ze van de week op tv met Pinkpop. Live staan ze wel hun mannetje. Ze rockten als een tierelier.
Zag ze van de week op tv met Pinkpop. Live staan ze wel hun mannetje. Ze rockten als een tierelier.
0
geplaatst: 5 juni 2008, 03:16 uur
Jools schreef:
Zag ze van de week op tv met Pinkpop. Live staan ze wel hun mannetje. Ze rockten als een tierelier.
Zag ze van de week op tv met Pinkpop. Live staan ze wel hun mannetje. Ze rockten als een tierelier.
Helemaal mee eens! (terwijl ik dit niet had verwacht)
0
geplaatst: 17 mei 2010, 22:25 uur
Fiction Plane - Sparks
Na het nodige gezeur met diverse labels is Sparks het album waarop Fiction Plane eindelijk doet waar het zelf zin in heeft. Dat levert een veelzijdig en bij vlagen erg sterk album op.
De band die vooral bekend is vanwege Joe Sumner, de zoon van Sting, had met Two Sisters al een bescheiden radiohit, maar een echte doorbraak is er nooit van gekomen.
Waar Two Sisters vooral klonk als een niet uitgebracht nummer van The Police, doet Fiction Plane op Sparks vooral zijn best die eeuwige vergelijking voor eens en voor altijd uit de weg te ruimen.
Funk
Dat begint al met het eerste nummer You Know You're Good, dat halverwege uitmondt in een enorme jam. Zo hard klonk Fiction Plane eigenlijk nog nooit, maar dat betekent niet dat het de band niet past. En zo zijn er wel meer nummers die het experiment niet schuwen.
Tommy is ook zo'n liedje dat bol staat van de funk, maar tegelijkertijd een diepere en snoeiharde kant heeft. Natuurlijk loopt de funk nog steeds als een rode draad door het album, maar meer dan eerder tevoren heeft Fiction Plane een juiste balans gevonden.
The Police
Een vergelijking met The Police ligt echter nog steeds op de loer, al is het alleen al vanwege Sumner's stemgeluid, dat ontzettend aan dat van zijn vader doet denken. Een nummer als Revenge past bijvoorbeeld prima in het repertoire van The Police.
Maar feit is wel; je kunt het als band slechter treffen qua vergelijkingen. En op Sparks is veel meer te halen. Het experimentele Russian LSD of de potentiële single Talking bijvoorbeeld.
Frustratie
De frustratie, die eigenlijk door elk nummer heen sluipt, geeft het album iets gemeens mee. Alhoewel het een relatief vrolijke langspeler is vergeleken met voorgangers Everything Will Never Be Ok en Left Side Of The Brain, is het het nog steeds geen vrolijkheid wat de klok slaat.
Out Of My Face en Push Me Around zijn daar goede voorbeelden van. Sumner is de spelletjes die met hem gespeeld worden klaarblijkelijk goed zat. Maar hoewel zijn teksten het album een donker randje geven, is het merendeel dankzij de vaak vrolijke muziek uitermate geschikt voor de radio.
© NU.nl/Harm Groustra
Na het nodige gezeur met diverse labels is Sparks het album waarop Fiction Plane eindelijk doet waar het zelf zin in heeft. Dat levert een veelzijdig en bij vlagen erg sterk album op.
De band die vooral bekend is vanwege Joe Sumner, de zoon van Sting, had met Two Sisters al een bescheiden radiohit, maar een echte doorbraak is er nooit van gekomen.
Waar Two Sisters vooral klonk als een niet uitgebracht nummer van The Police, doet Fiction Plane op Sparks vooral zijn best die eeuwige vergelijking voor eens en voor altijd uit de weg te ruimen.
Funk
Dat begint al met het eerste nummer You Know You're Good, dat halverwege uitmondt in een enorme jam. Zo hard klonk Fiction Plane eigenlijk nog nooit, maar dat betekent niet dat het de band niet past. En zo zijn er wel meer nummers die het experiment niet schuwen.
Tommy is ook zo'n liedje dat bol staat van de funk, maar tegelijkertijd een diepere en snoeiharde kant heeft. Natuurlijk loopt de funk nog steeds als een rode draad door het album, maar meer dan eerder tevoren heeft Fiction Plane een juiste balans gevonden.
The Police
Een vergelijking met The Police ligt echter nog steeds op de loer, al is het alleen al vanwege Sumner's stemgeluid, dat ontzettend aan dat van zijn vader doet denken. Een nummer als Revenge past bijvoorbeeld prima in het repertoire van The Police.
Maar feit is wel; je kunt het als band slechter treffen qua vergelijkingen. En op Sparks is veel meer te halen. Het experimentele Russian LSD of de potentiële single Talking bijvoorbeeld.
Frustratie
De frustratie, die eigenlijk door elk nummer heen sluipt, geeft het album iets gemeens mee. Alhoewel het een relatief vrolijke langspeler is vergeleken met voorgangers Everything Will Never Be Ok en Left Side Of The Brain, is het het nog steeds geen vrolijkheid wat de klok slaat.
Out Of My Face en Push Me Around zijn daar goede voorbeelden van. Sumner is de spelletjes die met hem gespeeld worden klaarblijkelijk goed zat. Maar hoewel zijn teksten het album een donker randje geven, is het merendeel dankzij de vaak vrolijke muziek uitermate geschikt voor de radio.
© NU.nl/Harm Groustra
* denotes required fields.
* denotes required fields.