Eind jaren tachtig van de vorige eeuw was daar ineens een serie albums onder de naam Synthesizer Greatest gemaakt door Ed Starink. In opdracht van een platenmaatschappij had hij bekende composities van onder andere Vangelis, Jean Michel Jarre en Kraftwerk nagespeeld. Kort hierna werd bekend dat dit gedaan was omdat Vangelis niet samen op een album wilde staan waar ook Jarre op is te vinden, of andersom. Hoe dan ook er ontstond een vreemde situatie waar binnen de albums Synthesizer Greatest op de markt kwamen. Enerzijds is de functie ervan wel mooi te noemen, het promoten van de electronische muziek. Maar aan de andere kant: wie zit er nu te wachten op een versie die in de orinele uitvoering stukken beter klinkt dan de cover er van.

Tijd dus voor een discussie over dergelijke platen als Synthesizer Greatest. Hebben dergelijke albums nut of komen ze uit in het kader van om de kas van de platenmaatschappij te vullen. Saillant detail hierbij is dat ik ooit gelezen heb dat Ed Starink niets met deze muziek had.