Hoewel Eloy tot Duitslands bekendste progbands behoort, is hun bekendheid hier op Musicmeter duidelijk nog wat beperkt. Derhalve een bescheiden introductie.

Eloy is bovenal het geesteskind van zanger/gitarist Frank Bornemann. Daaronder hebben zoveel bezettingswisselingen plaatsgevonden, dat er feitelijk, buiten Bornemann, een aantal compleet verschillende bands onder de naam Eloy geopereerd hebben. Daardoor heeft de band ook een aantal tamelijk verschillende muzikale identiteiten gehad.

1. De psychedelische periode

2,25 (2)Eloy - Eloy (1971)
3,50 (4)Eloy - Inside (1973)
3,50 (5)Eloy - Floating (1974)

In deze periode neigde de muziek vooral naar hardrock, met lange jamstukken en een sterk psychedelisch karakter. Daarmee liep de band feitelijk een paar jaar achter de muzikale trends aan, een fenomeen wat ze de rest van hun carrière zouden volhouden.

Beste albums: Inside / Floating

2. De symfonische spacerock periode

3,20 (5)Eloy - Power and the Passion (1975)
3,75 (6)Eloy - Dawn (1976)
3,83 (6)Eloy - Ocean (1977)
3,58 (6)Eloy - Silent Cries and Mighty Echoes (1979)

Het geluid wordt symfonischer. Dit is ook de periode van Eloy die het dichtst tegen Pink floyd aanzit en tevens de periode die gemiddeld door het hoogst gewaardeerd wordt.

Beste album: Ocean

3. De meer popgeoriënteerde progrock periode

3,25 (6)Eloy - Colours (1980)
3,20 (5)Eloy - Planets (1981)
3,50 (5)Eloy - Time to Turn (1982)
3,20 (5)Eloy - Performance (1983)
3,40 (5)Eloy - Metromania (1984)

In de eerste helft van de jaren '80 is Eloy nog onmiskenbaar een progband (wat op zichzelf al opmerkelijk genoeg is), maar toch wel met een wat toegankelijker geluid (meer hardrock, minder symfo) en meest wat kortere songs. De albums Planets en Time to turn vormen een tweeluik over een verre planeet (tekstueel hing de band in elk geval nog wel in de jaren '70).

Beste albums: Planets / Time to turn / Metromania

4. De moderne periode

2,92 (6)Eloy - Ra (1988)
2,00 (4)Eloy - Destination (1992)
2,67 (3)Eloy - The Tides Return Forever (1994)
2,25 (2)Eloy - Ocean 2 - the Answer (1998)

Eloy is bijna gereduceerd tot Frank Bornemann solo, aangevuld met sessiemuzikanten. De productiviteit is drastisch omlaag gegaan en de kwaliteit van de albums volgt helaas dezelfde weg. De muziek sluit in de eerste plaats aan bij de derde periode, maar wordt vermengd met neoprog-elementen en hier en daar wat pogingen om naar de klassieke sound terug te gaan.

Beste albums: eigenlijk niet van toepassing, maar Ra en Ocean 2 zijn waarschijnlijk het minst teleurstellend

Leuk, dit is pas eens een bericht waar je iets aan hebt! Rekening houdend met jouw verslag ga ik eens ocean proberen!

Inderdaad, hoewel muziek natuurlijk altijd subjectief zal blijven, een toch erg informatief bericht! Ik ga ook aan Ocean beginnen.