Ik vind de clip hilarisch en het stemmetje past er wel bij, maarja ik vind alles van Eminem goed (groupie )

maar dan nog blijft het slecht..

Daarentegen crack a bottle, en dan vooral de remix, is wel aanstekelijk goed:

YouTube - Eminem- Crack A Bottle (Official Shady Remix) ft. Cashis and Bobby Creekwater

Weet iemand hoe het precies zit met Eminems relatie met de Bass Brothers?

Zijn dat niet diegenen die de eerst muziek van Eminem opnamen. Volgens mij heb ik dat in zijn boek gelezen. Waren in ieder geval broers,

Ja maar hoe zit het nu tussen hen?

Een verhaal naar aanleiding van Relapse, oorspronkelijk verschenen op Hiphopleeft:

Eminem: van multitalent tot multimiljonair

Het verhaal van Eminem is wel bekend: de eerste blanke rapper die de hele wereld om zijn vingers wist te winden, de battlerapper die sinds hij door Dr. Dre onder zijn hoede is genomen één van de bekendste hiphopacts ter wereld is - en dat al tien jaar lang. Dat de man het kan maken om een paar jaar enkel wat matige gastbijdrages te leveren en verder vooral de koppen te halen wegens vermeend overgewicht en nog wat van dat soort ongein, en vervolgens alle ogen op zich gericht weet nu zijn nieuwe plaat Relapse uitkomt, is tekenend voor zijn reputatie. Alleen is die reputatie langzamerhand wel drastisch aan het veranderen. Waar Eminem steeds meer (jonge) mainstreamluisteraars lijkt aan te spreken met zijn nieuwe werk (al doet hij dat natuurlijk al jaren), waren veel fans van het eerste uur minder te spreken over Ems nieuwe materiaal. Hiphopleeft analyseert hoe de eens zo briljante en innovatieve taalvirtuoos langzaamaan steeds meer de touwtjes zelf in handen nam, overging op gezongen refreinen en tegenwoordig zijn rare accentje zelfs nummers lang gebruikt.

Anno 1992 tekent een twintigjarige Marshall Mathers een contract bij FBT Productions, een productiemaatschappij die wordt gerund door Jeff en Mark Bass. Zijn artiestennaam verandert niet veel later van M&M naar Eminem. Na jaren waarin hij vooral bezig is met freestyle-toernooien (en onbeduidende bijbaantjes), dropt hij in '96 het album Infinite om de simpele reden dat hij geen geld heeft om zijn vriendin Kim en hun dochter Hailie te onderhouden. En dat is ook wel te horen aan het album, waar niet al teveel geld in gestoken is. De kwaliteit van de opnames laat te wensen over, en de beats en gastoptredens zijn allen afkomstig van vrienden van Eminem (met name Kon Artis doet veel).

Het resultaat beklijft daardoor nauwelijks: op Infinite hoor je Eminem rappend zonder enige opsmuk over kale rauwe beats die vooral bestaan uit een harde drum en een baslaag, terwijl de man zelf nog wat op zoek lijkt naar een eigen stijl. Bij vlagen hoor je een proeve van talent, maar al met al laat hij op zijn debuut weinig echt speciaals zien: tekstueel ontbreekt het nog aan het unieke (later werk van Eminem zou, het klinkt wat paradoxaal, een stuk gewelddadiger, meeslepender én grappiger zijn, hoewel er hier sporadisch ook serieuze thema's aan worden gesneden), raptechnisch is het nog te weinig eigen. Niet gek dat er van Infinite aanvankelijk dan ook maar weinig exemplaren worden gedrukt (door platenmaatschappij Web, opgericht door de gebroeders Bass) en nog minder worden verkocht.

Eminem heeft het hele gebeuren later passend omschreven: "Ik was duidelijk jong en werd beïnvloed door andere artiesten. Ik heb veel feedback gekregen die inhield dat ik klonk zoals Nas en AZ. Op Infinite probeerde ik uit te vogelen hoe ik mijn rapstijl wilde laten zijn, hoe ik wilde klinken op de mic en hoe ik mezelf wilde presenteren. Het was een tijd van groei. Infinite voelde aan als een demo die gewoon is gedrukt." Zijn financiële problemen worden dan ook slechts zeer tijdelijk opgelost met dit debuutalbum en ondertussen blijft Eminem afwassen in een lokaal restaurant te Detroit.

"I feel like I'm walkin' a tight rope, without a circus net//Poppin' percocet, I'm a nervous wreck//I deserve respect; but I work and sweat for this worthless check//I'm 'bout to burst this tech at somebody to reverse this debt." Slechts drie jaar na Infinite gaan deze zinnen de hele wereld over. Ze zijn namelijk te horen op de track Rock Bottom, één van de hoogtepunten van The Slim Shady LP. De manier waarop Eminem zijn woede over zijn geldnood vertaalt naar gretige raps is ongekend. Dat is ook hetgeen wat Jimmy Iovine, het hoofd van Interscope, en Dr. Dre, die Aftermath heeft ondergebracht bij Interscope, zo bevalt aan de rapper: de honger die hij in zijn soepele flows weet te leggen. Via Iovine krijgt Dre een tape van Eminem te horen en hij is snel onder de indruk. Als hij tot zijn verbazing hoort dat Eminem niet zwart maar blank is, ziet Dre er direct iets moois in. Hij laat Eminem overvliegen van Detroit naar Los Angeles en binnen een mum van tijd is het gepiept. De gebroeders Bass, bij wie Eminem nog een contract heeft, stribbelen allesbehalve tegen; zij zien uiteraard ook een kans in de deal. Eminem wordt ondergebracht bij Aftermath, terwijl hij ook nog opneemt voor F.B.T. Productions, de productiemaatschappij waar hij getekend staat.

Een paar oude nummers worden wat aangesterkt en Em duikt samen met Dre de studio in voor nieuw materiaal. Zo gretig heeft Dre ze nog maar zelden meegemaakt, heeft hij achteraf meer dan eens in interviews gezegd over zijn eerste sessies met Eminem. Daarnaast moet worden opgemerkt dat ook Eminems humor uniek is. Waar hij op Infinite niet verder kwam dan een enkele komische of goed gevonden regel ("you can be Run-D, you'll never beat the MC//I'll stop the alphabet at S and got it down to a T"), staat The Slim Shady LP vol met humoristische teksten. Neem bijvoorbeeld Brain Damage, waarop Eminem op vlotte wijze verhaalt over de avonturen die hij in zijn schooltijd beleefde, of het alles-inclusief-Dr. Dre zelf-ridiculiserende Guilty Consience (met Dr. Dre). Deze uitgelaten momenten gaan opvallend goed samen met sombere verhalen over armoede, een moeilijke relatie met (ex-)vriendin Kim en het daarmee samengaande opvoeden van een kind. Wat het album zo goed maakt is dat Eminem zowel als hij een grap maakt als wanneer hij zegt dat de hele wereld hem niets kan schelen volledig geloofwaardig klinkt, en geen enkele seconde geforceerd aanvoelt. Hij lijkt te rappen omdat hij zich wil uiten, en nergens anders om. Productioneel is het album daarbovenop ook sterk: niet te kaal om saai te worden, maar niet al te ingewikkeld om echt af te leiden van de sterke raps. Knap is dat hoofdproducer Dr. Dre zijn eigen geluid niet teveel opdringt: de gebroeders Bass produceren 'gewoon' nog een paar tracks, evenals Eminem zelf, en ook jeugdvriend Royce da 5'9" komt langs voor een gastverse. Dre overziet het gehele project en produceert de belangrijkste singles, veel meer doet hij eigenlijk niet.

Na deze plaat vol hongerige en eigenzinnige hiphop zonder concessies gaan een jaar later op The Marshall Mathers LP alle remmen los, voor zover dat nog niet was gebeurd. Dit keer worden ook flink wat pijlen gericht op zijn moeder, die er op The Slim Shady LP nog niet bijster slecht vanaf was gekomen. Op opener Kill You moet zij het al volledig ontgelden: een uitleg over wat er precies in dat nummer gebeurt is niet nodig, de titel spreekt boekdelen. Verder hebben Dre en Eminem op The Marshall Mathers LP niet al teveel veranderd ten opzichte van de succesformule van haar voorganger. "If you don't repeat the actions of your own success, you won't be successful," zegt KRS-One bij de intro van de track Hiphop Knowledge en het is één van zijn meest wijze uitspraken. Het album bevat weer een flink aantal tracks (achttien tegenover twintig op The Slim Shady LP), gaat van start met een Public Service Announcement, bevat een skit die wordt ingesproken door Eminems manager Paul en zo zijn er wel meer kleine parallellen aan te wijzen. Er zijn echter ook grote overeenkomsten, zoals het feit dat Dre wederom (helemaal) niet alle producties voor zijn rekening neemt, en het project wel weer overziet en er als eerste single opnieuw voor een humoristische track kiest. Waar de jolige doorbraaksingle My Name Is.. stopte, lijkt The Real Slim Shady verder te gaan. Homo's, Christina Aguilera, de Burger King: iedereen moet het ontgelden. En Eminem komt er allemaal mee weg, omdat hij niet alleen een pakkend refrein kan leveren, maar omdat hij zichzelf ook een begenadigd rapper toont met een uniek gevoel voor humor.

Ook verder volgt The Marshall Mathers LP het voorbeeld van haar voorganger: een aangename combinatie van geweld, seks, humor en eerlijkheid - ja, ook eerlijkheid. Eminem weet dat het na zijn debuut - dat driemaal platina ging - niet geloofwaardig is nog te rappen over honger, dus rapt hij over de dingen die bij de roem komen kijken, met name op het goudeerlijke Marshall Mathers. Eminem (zelf) is niks van zijn passie verloren, al lijkt hij zijn temperament hooguit iets meer onder controle te krijgen en het rauwe randje is iets minder prominent. Dat komt vooral door de producties, want hoewel ze hier weer kaal en sterk zijn, kan gesteld worden dat The Marshall Mathers LP iets gepolijster klinkt dan The Slim Shady LP. Maar echt opvallend is dit niet; wat er het meest uitspringt is dat de twee albums vrijwel hetzelfde stramien volgen en daarmee dezelfde opbouw hebben. Saillant detail: op beide platen doet de onbekende zangeres Dina Rae mee op het opgewekte dertiende nummer, respectievelijk Cum on Everybody en Drug Ballad.

Beide albums zijn een denderend succes en er is geen ontkennen meer aan: Eminem is een superster. Snel richt hij zijn eigen label Shady Records op om vastigheid aan de top te creëren. De eerste act die hij tekent is D12, de groep waar Eminem voor zijn doorbraak al geregeld tracks mee opnam en waar hij (als enige blanke overigens) deel van uitmaakt, en in 2001 wordt Devil's Night gedropt. Aan deze release valt op dat hoewel het hier niet om een solorelease gaat Eminem weer vasthoudt aan zijn succesformule. Net zoals op haar voorganger staan er achttien tracks op (negentien als de verstopte bonustrack Girls wordt meegeteld), verzorgen Paul en Steve Berman beiden een aparte skit, wordt de plaat afgetrapt door een Public Service Announcement, staat de eerste, jolige single (in dit geval Purple Pills) ongeveer in het midden van de plaat, verzorgt Dr. Dre een handvol producties (maar wederom niet teveel) en doet zangeres Dina Rae weer mee op het luchtige dertiende nummer. Het is overduidelijk dat Eminem het advies van KRS-One niet voor lief neemt en zijn succesformule ook met zijn groep volgt.

Toch zijn er weer wat verschillen: Eminem klinkt bij vlagen iets geroutineerder, en hoewel dit voornamelijk in de details schuilt, klinkt de honger en rauwheid van met name The Slim Shady LP iets minder door in zijn raps. Ook waagt hij zich in navolging van het in 2000 verschenen solonummer Kim hier en daar aan een gezongen refrein, dat hij nog wel voorzichtig en deels rappend (of grappend) brengt (bijvoorbeeld Shit Can Happen of Purple Pills). Het meest opvallende is dat Eminem productioneel een veel grotere vinger in de pap heeft dan voorheen: hij neemt meer dan de helft van de beats op Devil's Night voor zijn rekening, en de gebroeders Bass (die, hoewel vaak anders wordt vermoed, aanvankelijk meer dan Dre produceerden voor Eminem) zijn plotseling gedegradeerd tot co-producenten, waar ze op Eminems tweede en derde album veel beats leverden en zijn eerste album zelfs zelf uitbrachten.

Al met al is dit album naast het eerste wapenfeit van Shady Records dus ook een nieuwe stap naar professionaliteit, wat vooral zit in een iets gelikter geluid en een groter productioneel aandeel. Een jaar later gaat Eminem met The Eminem Show verder met deze geprofessionaliseerde aanpak. Op drie Dre-producties na produceert hij alles zelf (twee keer gesteund door Jeff Bass), Steve Berman en Paul verzorgen weer een skit, Dina Rae komt weer langs op het dertiende nummer (Superman), en de eerste single (Without Me) staat weer midden op het album (track tien dit keer, net zoals op Devil's Night) en is pakkend, levendig en neemt iedereen en alles in de zeik (inclusief Moby, Elvis Presley, Bin Laden, Batman en Robin en het Parental Advisory-teken op zijn cd's). Verder moet ook zijn moeder het weer flink ontgelden (Cleanin out My Closet), terwijl het aantal gastartiesten nogal binnen de perken blijft. Wel komt Dr. Dre weer langs op Say What You Say, iets wat ook bij de twee voorgangers gebeurde, en dat terwijl Dre amper gastoptredens (meer) opneemt. Het meest opvallende aan The Eminem Show is echter niet dat in de kleine zaken het voorbeeld van eerder werk is gevolgd, of dat Eminem zelf zo veel produceert en zijn producties vrijwel allemaal iets gelikter en voller klinken dan die van zijn eerste albums, maar dat hij zich hier en daar waagt aan een gezongen refrein. Hij deed het op Devil's Night al wel eens, maar op dit album is het komische knipogende randje langzaam aan het vervangen, getuige vooral Hailie's Song. "Cause sometimes it feels like the world's on my shoulders, everyone's leanin' on me//Cause sometimes it feels like the world's almost over//But then she comes back to me," luidt het refrein, dat uit volle borst door Eminem wordt gezongen. Hij zegt in de intro van het nummer nog wel vergoelijkend dat hij eigenlijk niet kan zingen - maar toch, Hailie's Song kan gezien worden als het eerste nummer waarin Em zich met een gezongen refrein niet meer kan verschuilen achter eventuele humor om het lekker over-de-top te maken.

In datzelfde jaar - 2002, voor de duidelijkheid - speelt Eminem in de succesvolle blockbuster 8 Mile, waarvan ook een soundtrack verschijnt. Deze verschijnt bij Shady - daar verschijnen Eminems soloalbums sinds hij het heeft opgericht ook, maar die verschijnen ook nog eens bij Aftermath - en is vooral een weergave van de artiesten die Eminem heeft ingelijfd voor zijn label: Em zelf, D12, Obie Trice en 50 Cent. Eminem produceert een groot deel van de plaat, wat meteen zijn ambities met deze Shady-acts aangeeft. Dat grootheden als Nas, Xzibit en Gang Starr nog langskomen voor een gastnummer geeft aan dat Eminem inmiddels respect en erkenning heeft gekregen onder zijn collega's.

50 Cents officiële debuutalbum Get Rich Or Die Tryin' (2003) wordt een megasucces en 50 Cent wordt één van de best verdienende hiphopartiesten ooit. En dat voor iemand die Eminem zelf heeft 'ontdekt', net zoals Dr. Dre dat vier jaar daarvoor bij hem deed. Het illustreert dat Eminem langzaamaan van een rapper is veranderd in een labeleigenaar, in iemand achter de schermen (al neemt hij nog wel regelmatig gastoptredens op zich). Ook het debuut van Obie Trice, Cheers, wordt een succes, zij het wat minder groot dan dat van 50 Cent.

Hoe zeer hij zijn zakelijke imperium ook heeft opgebouwd, persoonlijk gaat het minder goed met Eminem. Aanhoudende problemen met zijn moeder en zijn vriendin, met wie hij jarenlang een knipperlichtrelatie heeft, zijn de grootste problemen, terwijl ook de reactie op 2pacs Loyal to the Game hem ongetwijfeld niet in de koude kleren gaat zitten. Dit postuumalbum van 2pac is op de bonustracks na geheel door Eminem geproduceerd en krijgt genadeloze kritiek te verduren. Hoewel dit op persoonlijk vlak natuurlijk in het niet valt met serieuze problemen met je directe omgeving, is het de eerste keer dat Eminem echt met kritiek te maken krijgt, en dat terwijl hij al vijf jaar een wereldwijde beroemdheid is.

In datzelfde jaar, 2004, verschijnen ook een nieuw D12- en soloproject. Eerst is het de beurt aan D12 World, dat qua geluid nogal verschilt van haar voorganger. De drums zijn allemaal zonder twijfel afkomstig uit drummachines, het klinkt gelikter dan ooit tevoren, en is vaak voorzien van pakkende refreinen. Vaak zingt Eminem ze zelf, en anders doet groepslid Kon Artis het wel. Het is niet zo dat elk nummer een pakkend refrein bevat, zeker niet, maar meer dan ooit vallen Eminem en zijn mannen terug op catchy hooks en dito beats. Voor zover er bij Eminem nog iets over was van het donkere en basale Detroit-geluid van Infinite is het bij deze officieel weg. De eerste single van het album, My Band, is wel gewoon weer vlot, vitaal en humoristisch (bedoeld), en het refrein van het nummer wordt niet geheel ontoevallig uit volle borst gezongen door Eminem.

Met D12 World (waar Dina Rae wederom meedoet op track dertien, Bitch getiteld) krijgt Em voor het eerst in zijn leven weinig echt positieve respons van de pers, alsof hij nog niet genoeg problemen had. In hetzelfde jaar wil hij zich revancheren met een nieuwe soloplaat. Waar de rauwe kantjes er op The Eminem Show al deels vanaf waren, is dat op Encore helemaal het geval. Alle producties zijn in handen van Dr. Dre (die soms wel assistentie krijgt) en Eminem zelf. Hoewel er een enkele sterke beat op het album staat, lijkt Eminem op het album meer zoekende dan ooit. Er is amper lijn in Encore te ontdekken, de beats schommelen qua niveau en geluid enorm; soms lijkt het slechts een simpele basisloop in plaats van een volledige instrumentatie. Inhoudelijk wisselt Eminem af tussen nummers over kots en Christoper Reeves tot een fel nummer tegen Bush of een clichématig nummer voor zijn dochter. Een mengelmoes van serieuze zaken en luchtigheid is altijd kenmerkend geweest voor Eminem, maar bij Encore is het geheel voor de eerste keer niet meer dan de som der delen, daarvoor klinkt het te willekeurig en vaak ook te slecht. Eminem klinkt rappend namelijk zelden zo hongerig als voorheen en waagt zich meer en meer aan overdreven gezongen refreinen. Neem opener Evil Deeds, waar hij de lieve Heer keihard toezingt, of Mockingbird, waar hij vol sentiment zijn dochter aanspreekt. Op vrijwel alle nummers zingt Eminem het refrein, en waar hij zijn eigen zangpartijen twee jaar eerder op Hailie's Song nog verlegen en bescheiden aankondigde met de opmerking dat hij eigenlijk niet kan zingen, lijkt het hier één van zijn weinige strohalmen te zijn. Door veel fans van het eerste uur wordt Encore dan ook gezien als een regelrechte teleurstelling. Het is misschien niet helemaal ontoevallig dat dit het eerste Eminem-album is waarbij de gebroeders Bass definitief overboord zijn gegooid. Waarom dit het geval is, is vooralsnog niet boven water gekomen. In 2009 is Eminem wel aangeklaagd door F.B.T. Productions wegens financiële onenigheid.

Commercieel gezien is het album wel een succes - mede door de wederom jolige eerste single, Just Lose It, waarbij onder meer Michael Jackson te kakken wordt gezet - maar het album, waarop vaste gasten Ken Kaniff (die op elk Eminem-album wel ergens opduikt) en Paul (de manager) ook weer langskomen (Steve Berman is er niet meer bij), gaat over het algemeen te boek als een teleurstelling.

En met Eminem persoonlijk gaat het ook steeds slechter. Moeilijkheden met zijn dochter, moeder en ex blijven aanhouden en in 2005 verschijnt er een compilatie van Eminems grootste hits, wat meestal geen goed teken is. Het is op Curtain Call vooral schrijnend hoe groot het contrast is tussen de nummers die Eminem speciaal voor de cd opnam (zoals het (nieuwe) wederom deels gezongen When I'm Gone) en dat van eerder materiaal. Zet een willekeurige track van The Slim Shady LP naast het nummer Fack en het is evident: de jonge gretige Eminem die werd gedreven door woede en passie en daarnaast niet gespeend was van enige humor is veranderd in iemand die niet verder komt dan shockerend bedoelde sekspraatjes opgedreund met een kinderachtig accent (net zoals hij dat een jaar eerder deed op het eveneens wanstaltige Ass Like That), een vals gezongen refrein en een oersimpele zelfgemaakte beat.

Een jaar later gaat het goed mis als beste vriend en D12-collega Proof overlijdt. Eminem is - uiteraard - in tranen en belandt in een dal. Dit weerhoudt hem er niet van de compilatie Eminem Presents.. The Re-Up te droppen, wat in de praktijk een veredelde mixtape is. Het album moet net zoals 8 Mile functioneren als een soort weergave van het talent van Shady Records, maar is kwalitatief een grote teleurstelling. Niet voor niets is er van alle nieuwkomers op de plaat - Bobby Creekwater, Ca$his en in iets mindere mate Stat Quo - praktisch niets meer vernomen nadat ze hun visitekaartje hebben mogen afgeven.

De jaren daarna trekt Eminem zich terug uit de publiciteit. Hij raakt verslaafd aan allerlei middelen waar je liever niet aan verslaafd bent. Hij komt flink aan in gewicht. Hij heeft ruzie met zijn moeder. Hij wordt door menigeen afgeserveerd als artiest. Maar hij geeft niet op en trekt zich maandenlang terug met zijn mentor Dr. Dre. Samen gaan ze aan de slag om te laten zien dat hij nog niet afgeschreven hoeft te worden. Ondertussen traint hij net zolang tot hij weer op zijn oude gewicht komt. En eind 2008 verschijnt Crack a Bottle, een single met 50 Cent en Dr. Dre die middels imponerende (internet)verkoopcijfers laat zien dat Eminem ondanks alles nog steeds onverminderd populair is. Het daaropvolgende We Made You, de eerste single van Relapse, is precies wat van een eerste single van Eminem verwacht kan worden: opzwepend en met sneren naar allerlei verschillende mensen.

Inmiddels is Relapse gelekt. Wat vooral opmerkelijk is, is dat Eminem continu rapt met het hoge, lichtelijk Latijns-Amerikaans aanvoelende accent waar hij de laatste jaren al enkele malen gebruik van maakte. Een duidelijke reden hiervoor is niet aanwijsbaar, misschien leek het Eminem goed na zoveel jaren afwezigheid eens met iets anders te komen. Want hoewel de man in zijn carrière duidelijk heeft gemaakt zich graag vast te klampen aan bepaalde vastigheden - ook op het twintig nummers tellende Relapse staat weer, net zoals op al zijn Aftermath-albums, een gastbijdrage van Dr. Dre (twee zelfs), leveren Steve Berman, Ken Kaniff en Paul skits af en is de eerste single een alles-en-iedereen-afzeikend frivool nummer midden op het album - probeert hij zichzelf toch te vernieuwen. Aanvankelijk leerde de wereld hem kennen als een armoedige en bij vlagen furieuze lolbroek, die langzaamaan overging in een zakenman en producer met een serieuzer gezicht. Dat de problemen na het mislukte en onevenwichtige Encore de pan uit rezen, heeft zich vertaald naar Relapse. Opmerkelijk is ook dat Em niet alleen tekstueel is veranderd maar ook door de jaren heen steeds meer afstand heeft genomen van de Bass-brothers, die toch aan de wieg stonden van zijn carrière. Productioneel gezien (en ook wat refreinen betreft) begon hij per album het heft meer in eigen handen te nemen - Dr. Dre vormt de uitzondering, hij produceerde op Relapse juist meer dan ooit op een Eminem-album (slechts één nummer niet). Eminems nieuwe accent geeft, dit al aan, hoewel het niet door iedereen evenveel gewaardeerd wordt, en met name de serieuze teksten over drugsverslavingen en het zwarte gat dat hij de laatste jaren ervoer maken van Relapse een album dat anders is dan alle andere Eminem-projecten. Het tekent de grote en serieuze artiest die hij zo graag wil zijn. Jammer alleen dat die vernieuwingsdrang niet helemaal synchroon loopt met zijn honger en rauwheid als rapper, en dat hij aan de oppervlakte toch altijd terugvalt op dezelfde trucjes, zoals het type eerste single. Dat is wel weer representatief voor zijn professionaliteit, maar toch zegt het ook iets over het stramien waarin Eminem een beetje gevangen lijkt te zitten. Aan de andere kant: welke artiest zou het roer na vier albums die samen liefst zesentwintig keer platina gingen het roer wel voor honderd procent omgooien?

Bij Eminem - Relapse (2009):

er is maar 1 ding wat mij bezig houdt mbt m en m

heeft deze man geen baardgroei?

Hij heeft gigantische baardgroei maar weet gelukkig wat een scheermes is.

tis nie aan um te zien

immer een gladde babyface

Leave Marshall alone

Too much goddamn words!

Maar wel een erg boeiend en interessant verhaal.

Oh oké gelukkig Maar nooit van me leven dat ik zo'n groot artikel lees! Had al moeite met 1250 woorden op me examen, zelfs daar kreeg ik al koppijn van XD

Ach, als je het op de website zelf leest dan lijkt het niet zo groot. En het is niet in ieder geval veel boeiender dan zo'n examen. (zoals Nederlands of Engels bleh )

Interessant om te lezen. Kende de geschiedenis van Eminem helemaal niet eigenlijk.

Mooie video!

Hier de volledige versie:

Eminem - Beautiful (Full) | Videos > HipHopDX.com

Echt een mooie video van een lome nummer.

Nietszeggende video.

Die clip is zo dope.
Want Eminem zit er in.

Groupie alarm!

Maar jah, ik heb Relapse sinds ie uitkwam niet meer opgezet, nu weet ik weer why.

Ht lijkt mij dat je dit al eens heb geraadpleegt. Bass Brothers - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Hij is goed hoor

Zeker goed! Eminem vlamt alleen maar in dit nummer. Wat een energie, hij kan het dus nog. Ook de beat vind ik vrij goed.

Ik vraag me ten eerste af hoe ver Em gezonken is als hij Mariah en Nick gaat dissen. Maar hij doet het wel verdienstelijk. De beat vind ik maar nerveus en te repetitief.

Listen, girly. Surely you don't want me to talk about how I nutted early cos i ejaculated prematurely and bus all over your belly, and you almost started hurling and said I was gross, go get a towel you're stomachs curling.

Ouderwetse diss van Em .

Uh, anders zoek je ook even op waarom deze diss verschenen is? Want je bent duidelijk niet op de hoogte van de situatie Eminem/Carey/Cannon.