En jawel, m'n 2e bericht bij een nederlandstalige artiest is dit alweer. Een raar fenomeen, zoals menigeen die mij kent weet te zeggen. Een aangeboren afkeer, zo noem ik het maar, tegen Nederlandstalige muziek. Dat zal komen doordat de muziek die ik dan hoorde altijd commerciële rotzooi was of puur voor feesten was. Daarom heb ik nooit de behoefte gehad om Nederlandstalig talent te gaan uitzoeken, de angst dat ik zulke muziek, zoals ik hierboven omschreef, moet gaan beluisteren doet mij al rillen. Maar oké, Frederique Spigt die ken ik ook al langer. In mijn ogen heeft zij 3 topnummers gemaakt,
Ze zingt zo mooi , Mijn hart kan dit niet aan en Isis.
Ze heeft een ongelooflijke aantrekkelijke stem die met toch wel vaak weet te betoveren. Ik weet wel van mijzelf dat ik geen albums van haar moet gaan beluisteren, daar zou ik al snel genoeg van krijgen. Daarom hou ik het bij de 3 topnummers die ik van haar ken. Prachtig.

Even mierenneuken..
Het is Mijn hart kan dat niet aan.
Ik houd ook wel van haar stem maar heb mij ook ooit aan een album gewaagd.
Maar azra.. Waarom geen Rotterdam?
Vind ik toch wel een erg mooi nummer.

Rotterdam is ook helemaal geen verkeerd nummer, mooi te noemen zelfs. Maar in mijn ogen mist het toch iets wat de andere 3 nummers die ik op heb genoemd wel hebben.