0
Father McKenzie
geplaatst: 22 april 2010, 05:20 uur
Omdat er raar genoeg nog niets bij de discussiepagina staat van den Harry.... doe ik het maar, het staat zo kaal en Harry Nilsson was een zeer getalenteerd man, helaas had hij ook talent om stevig te drinken...
Volgend artikel staat in Wikipedia, het is niet veel, maar toch al iets, mochten anderen zich geroepen voelen hier wat toe te voegen, laat je aub helemaal gaan, ik ben gek van de muziek van good old Harry...
(quote)
Harry Edward Nilsson III (Brooklyn (New York), 15 juni 1941 - Agoura Hills (Californië), 15 januari 1994) was een Amerikaans componist, pianist, zanger en gitarist. In het midden van de jaren zestig toen Harry Nilsson zijn eerste geld met composities begon te verdienen koos hij 'Nilsson' als zijn artiesten naam. De voornaam 'Harry' had toen in Amerika een 'suffige' klank door de vele reclamespots waarin 'Harry' als naam voor een clichématige, niet zo ambitieuze, huisvader gebruikt werd. Zijn grootste successen als componist en zanger beleefde Nilsson in de jaren '60 en jaren '70. Kenmerkend voor de artiest Nilsson is dat hij nooit live-optredens deed. Hij was een man die op kantoor en in de studio zijn kunst maakte.
Als getalenteerd componist werden liedjes van hem door anderen tot hits gezongen. Bijvoorbeeld: 'Daddy's Song' en 'Cuddly Toy' door de Monkees, 'One' werd een top vijf hit voor de Three Dog Night, 'Ten Little Indians' werd door de Yardbirds op single uitgebracht en Blood Sweat and Tears nam 'Without Her' op.
Tot 1974 beschikte Nilsson over een prachtige stem waarmee hij hits scoorde. Zijn stem had het voor de popmuziek ongewoon grote bereik van ruim drie octaven waarmee hij 'Without You' (geschreven door Pete Ham en Tom Evans van de Britse groep Badfinger) de hemel van onsterfelijke popliedjes in zong. Mariah Carey had in 1994 met dit prachtige zangarrangement van Nilsson de grootste hit uit haar carrière tot nu toe. 'Everybody's Talkin' (uit de film Midnight Cowboy en gecomponeerd door Fred Neil) was voor hem ook een groot commercieel en artistiek succes. Voor zijn vocale prestaties in Without You en Everybody's Talkin kreeg Nilsson in 1969 en 1972 een Grammy Award.
Bekende nummers van eigen hand zijn '1941', 'And I Guess The Lord Must Be In New York City', 'Me and My Arrow', 'Coconut', 'Jump Into The Fire', 'Don't Forget Me', 'Old Forgotten Soldier', 'All I Think About Is You' en 'Perfect Day'.
Met bijna elke plaat, van Pandemonium Shadow Show (1967) tot en met Flash Harry (1980), presenteert Nilsson een nieuw geluid. Van Beatlesachtige kamerpop, via stevige rock en latijnse en calypsoachtige klankkleuren tot de perfecte weergave van de vlucht voor wanhopige armoede in hopeloze dikke dronkenmanspraat en liedjes. Artistiek, boeiend, vaak verrassende muzikaliteit en meestal lekker in het gehoor liggende melodieën.
Met de jaren werd de stem van Nilsson steeds rauwer, een direct gevolg van zijn overmatige alcoholgebruik. Nilsson was een goede vriend van zowel Ringo Starr als John Lennon. Lennon produceerde Nilssons album Pussy Cats.
(unquote)
Volgend artikel staat in Wikipedia, het is niet veel, maar toch al iets, mochten anderen zich geroepen voelen hier wat toe te voegen, laat je aub helemaal gaan, ik ben gek van de muziek van good old Harry...
(quote)
Harry Edward Nilsson III (Brooklyn (New York), 15 juni 1941 - Agoura Hills (Californië), 15 januari 1994) was een Amerikaans componist, pianist, zanger en gitarist. In het midden van de jaren zestig toen Harry Nilsson zijn eerste geld met composities begon te verdienen koos hij 'Nilsson' als zijn artiesten naam. De voornaam 'Harry' had toen in Amerika een 'suffige' klank door de vele reclamespots waarin 'Harry' als naam voor een clichématige, niet zo ambitieuze, huisvader gebruikt werd. Zijn grootste successen als componist en zanger beleefde Nilsson in de jaren '60 en jaren '70. Kenmerkend voor de artiest Nilsson is dat hij nooit live-optredens deed. Hij was een man die op kantoor en in de studio zijn kunst maakte.
Als getalenteerd componist werden liedjes van hem door anderen tot hits gezongen. Bijvoorbeeld: 'Daddy's Song' en 'Cuddly Toy' door de Monkees, 'One' werd een top vijf hit voor de Three Dog Night, 'Ten Little Indians' werd door de Yardbirds op single uitgebracht en Blood Sweat and Tears nam 'Without Her' op.
Tot 1974 beschikte Nilsson over een prachtige stem waarmee hij hits scoorde. Zijn stem had het voor de popmuziek ongewoon grote bereik van ruim drie octaven waarmee hij 'Without You' (geschreven door Pete Ham en Tom Evans van de Britse groep Badfinger) de hemel van onsterfelijke popliedjes in zong. Mariah Carey had in 1994 met dit prachtige zangarrangement van Nilsson de grootste hit uit haar carrière tot nu toe. 'Everybody's Talkin' (uit de film Midnight Cowboy en gecomponeerd door Fred Neil) was voor hem ook een groot commercieel en artistiek succes. Voor zijn vocale prestaties in Without You en Everybody's Talkin kreeg Nilsson in 1969 en 1972 een Grammy Award.
Bekende nummers van eigen hand zijn '1941', 'And I Guess The Lord Must Be In New York City', 'Me and My Arrow', 'Coconut', 'Jump Into The Fire', 'Don't Forget Me', 'Old Forgotten Soldier', 'All I Think About Is You' en 'Perfect Day'.
Met bijna elke plaat, van Pandemonium Shadow Show (1967) tot en met Flash Harry (1980), presenteert Nilsson een nieuw geluid. Van Beatlesachtige kamerpop, via stevige rock en latijnse en calypsoachtige klankkleuren tot de perfecte weergave van de vlucht voor wanhopige armoede in hopeloze dikke dronkenmanspraat en liedjes. Artistiek, boeiend, vaak verrassende muzikaliteit en meestal lekker in het gehoor liggende melodieën.
Met de jaren werd de stem van Nilsson steeds rauwer, een direct gevolg van zijn overmatige alcoholgebruik. Nilsson was een goede vriend van zowel Ringo Starr als John Lennon. Lennon produceerde Nilssons album Pussy Cats.
(unquote)
* denotes required fields.
* denotes required fields.