Vond het toch een beetje tegenvallen, onze Sam Beam met zijn gezelschap gisteren in de Paradiso. Het was technisch heel vaardig, elk nummer leek als het ware opgenomen te worden in een lange jazzy-klinkende sessie. Sommige werden bijna onherkenbaar verklust of ongemerkt aan andere nummers vast geplakt. Maar het werd echt een beetje langdradig en saai, het kabbelde maar een beetje voort, het schitterde niet echt. Pas echt wonderbaarlijk werd het wanneer Sam zijn (vooral oude) nummers zonder veel "chamber music" poeha speelde, en vooral "Upward over the Mountain" was zo afschuwelijk mooi dat je het er ijskoud van kreeg. Maar jammer genoeg waren dat soort momenten spaarzaam. Technisch goed, maar ik vind de stuntelinge Sam Beam met zijn gitaartje die z'n tekst vergeet vele malen charmanter. Zoals bij uitsmijter "History of Lovers" bijvoorbeeld nog te zien was, pas daar moest ik denken aan toen ik 'm voor het eerst in Desmet zag.

Ik heb een haat/liefde verhouding met Iron & WIne. Dit is erg sterk uitgedrukt, dus maak ik er maar een niet leuk/wel leuk-verhouding van!

Er zijn veel nummers te bedenken die ik ontzettend mooi vind. Nummers die ook van alle albums afkomstig zijn. Wanneer ik albums opzet denk ik echter vaak ook: Tja, het zoveelste riedeltje uit de gitaar van Sam met een heel zachte hijgende vocaal erdoor.

Los van de nummers die ik erg mooi vind, zijn er voor mij ook teveel nummers die niet genoeg karakter hebben.

voor de geinteresseerden: Iron & Wine's Film top 10

Fraaie toplijst.

Wat een belachelijke toegangsprijs in Vredenburg zeg!

Vond ik ook, maar ik heb de kaartjes toch maar gekocht. En wat bleek: hij had 12 (!) muzikanten bij. Drie achtergrondzangeressen, drie strijkers, drie blazers, een toetsenist, een bassist en een drummer. Geen wonder dat het allemaal iets duurder was.

Al snel bleek dat Beams liedjes niet zo goed werken met 13 man op het podium: zijn songs boeten in aan kracht zodra het instrumentarium wordt uitgebreid. Hier en daar klonk het zelfs simpelweg als gladde easy listening. Zijn gitaar werd vrijwel continu monddood gemaakt door de andere instrumenten. Sam stond strak in pak op het podium en aan alles zag je dat hij veeleer zijn brood stond te verdienen dan zijn ziel bloot te leggen. Tekenend was dat hij het tijdens de intieme toegift "Resurrection fern" (wellicht desondanks het hoogtepunt) nodig vond om een grapje te maken over zijn "fancy" gitaarriedel tussen de coupletten. Ook tekenend was hoe Beam de plank volledig missloeg met een vreemde upbeat versie van "Jezebel", daardoor van alle emotie ontdaan. Enkele solosongs ("Jesus the Mexican boy", "Naked as we came") moesten tussendoor soelaas bieden aan de hunkerende liefhebbers van Iron & Wine's lo-fi beginjaren.

Ik ken het nieuwe album nog niet maar volgens mij heb ik er gisteren een groot deel van gehoord. Ik beschouw mezelf toch als een behoorlijke I&W-kenner maar gisteren kende ik maar een handjevol nummers. De nieuwe songs beloofden weinig goeds voor de toekomst. Volgens mij gaat het hem voor de wind nu en wordt dat weerspiegeld in zijn nieuwe muziek: melancholie maakt plaats voor levensvreugde.

Misschien was het leukste aan de show gisteren wel het voorprogramma: This is the kit!