Bij 2Pac - The Prophet (2003):

Starin Thru My Rearview is niet in woorden uit te drukken, prachtig nummer. Met Tupac's beste vriend sinds zijn jeugd: Yafeu Fula (aka Kadafi). Ook vermoord trouwens, twee maanden na Tupac. Andere goede nummers zijn o.a. Against All Odds & Only God Can Judge Me.

When Tupac was released in late '95, Kadafi went with him to DeathRow Records, and it was there in which Kadafi guest starred on Tupac's biggest album titled "All Eyez On Me", kadafi was featured on 3 songs. But sadly on September 7, 1996 Tupac was shot in a drive by shooting on the Las Vegas Strip, he clung on to life for six days. Kadafi was in the car directly behind Shakur, and saw the white cadillac pull up alongside Shakur and open fire. Kadafi was believed to have said that he could identify one of the shooters. On the night of October 9th, 1996, Kadafi was visiting his girlfriend in an East Orange, New Jersey housing project and it was there in which he was shot and killed. He was shot between the eyes at point blank range. Two months after Tupac...

Genoeg aanwijzingen zijn gevonden die wijzen op een afrekening van de CIA. Mensen die een grote bek hebben worden niet geduld door de CIA, is keer op keer gebleken. Zo zijn er wel meerdere theoriën rond de dood van Tupac en Kadafi. Tupac was een rapper van een geheel andere niveau, zo ook Kadafi. De onderwerpen waar ze over rapten zijn blijkbaar te controversieel voor Amerika. Jammer dat de twee beste rappers ooit op jonge leeftijd moesten sterven. Aan de andere kant, beiden wisten dat ze zich op gevaarlijk terrein bevonden met hun lyrics maar toch gingen ze door. Duidelijk te merken aan hun lyrics en uitlatingen in de media.

kijk wat ik op het internet vond.
http://www.youtube.com/watch?v=HtoxEheku8A&search=2Pac
is tog best raar.geloven jullie dat ie nog leeft??

dan krijg je net zo iets als toen bij elvis. hij is overduidelijk dood .hij was ook niet onherkenbaar verminkt of zo. RESPECT

Of hij nu dood is of niet, dat maakt toch allemaal niet uit, als hij niet dood is, dan betekend dat dat hij de hele scene heeft gemaakt om de mensen te laten denken dat hij dood is. En dat wil dus ook zeggen dat hij al de media aandacht beu is, daar heb ik respect voor. Met rust laten die man.

ja maar dit is ook best raar
http://www.youtube.com/watch?v=ffHMxu_1i8E&search=50%20cent

hij is al een poosje dood
en nog steeds updates- strange

Hij is denk ik ook dood ja maar als je die theoriën leest begin ik toch erg te twijfelen. Erg mysterieus.

2Pac is Dood... wen er maar aan... mensen willen all1 dat hij leeft.. hy moet een voorbeeld voor hun zijn... de dader wordt niet gevonden zodat hy niet egt menselijk lijkt.. net als biggie.. een legende... een man die nog steeds een voorbeeld is voor veel rapperss...

ik denk ook dat hij dood is .dat was nog een echte MC niet zoals 80% van de hedendaagse rappers.

Ik vind het niet echt een compliment als je zegt dat 20% van de huidige rappers als hem zijn

Overdrijven is ook een kunst
Zoek wat meer underground hiphop op google of op deze site, Def Jux, succes.

2Pac is een van mijn favoriete rappers, waarom hij had gewoon iets.

ik vind dat hij gelijk heeft te verdwijnen voor al die media

Je denkt dat ie zijn dood gefaked heeft??

Ja toen ik die theoriën las begon ik toch een beetje te twijfelen. Sommige theoriën klinken best logisch.

Tsja.. Ik heb een keer programma gezien waar iemand ging uitzoeken of het überhaubt kan, en het bleek met genoeg geld wel te kunnen, maar de 'deskundige' achtte het 'uiterst onwaarschijnlijk'... Maar ik vind de argumenten dat 2Pac het al wist vanwege zijn teksten niet kloppen. Dan zou je namelijk ook moeten stellen dat Biggie het gefaked heeft, wat duidelijk niet zo is..

Ik denk gewoon dat Suge 'm heeft vermoord en daarmee uit.

In Genres > R&B en Hip-Hop > 2Pac is dood, leve 2Pac!:

Leuk artikel over 2Pac, check het hier op de originele pagina.

Tupac Amaru Shakur. Gewelddadige gangster-rapper of inspirerende stem voor, niet alleen de Amerikaanse zwarte bevolking, maar legio minderheden op deze planeet? Het bewijs dat rapmuziek verderfelijk is en onlosmakelijk verbonden met narigheid? Onverbeterlijke herrieschopper met de vingers voor eeuwig verwrongen in een w-vorm? Ongemanierde vlegel die televisiecamera's bespuugde en collega-mc's vaker uitfoeterde dan prees? Het hiphop-equivalent van Elvis Presley of James Dean?

Poëtische muzikant die tussen wagonladingen sensationele straat-rap ook sociaal kritische juweeltjes en herkenbare observaties des levens verborg? Beste rapper ooit? Meest overgewaarde rapper ooit? Wandelende paradox? Welke beelden, woorden of gedachten er ook door je hoofd schieten, de naam 2Pac doet iets met je. Het staat buiten kijf dat de in New York geboren mc een onovertroffen impact heeft gehad op de hiphop. Hij is onlosmakelijk verbonden met een muziekstroming en subcultuur die de jeugd internationaal in haar greep heeft. Vandaag is het tien jaar geleden dat dit 25-jarige icoon het leven liet, zes dagen na een drive-by-shooting in Las Vegas.

Voor alle duidelijkheid: dit is geen herdenkingsstuk waarin biografie, discografie en objectieve beschouwing van 2Pac worden samengesmolten tot een compleet overzicht van wie 2Pac nou was. Wanneer hij bij welk label werd getekend, met wie hij allemaal ruzie had en waarom of welke onuitgebrachte nummers er precies zijn toegetakeld om die constante stroom nieuwe albums mogelijk te maken. Er wordt ook geen Sherlock Holmes-onderzoek losgelaten op alle 7 Day-theorieën van fans die claimen dat hij nog in leven is. Dit is een persoonlijke reflectie op een artiest die mij door de jaren heen ontroerde, mij ontzag inboezemde, inspireerde en tot nadenken dwong. Een subjectieve beschouwing van een artiest die nog steeds larger than life is. Een pop-icoon, de ultieme stem van de straat. Of jouw mening haaks staat op die van mij of er mee overeenkomt: stilstaan bij herdenkingsdagen is een teamsport waar je verrukt van raakt of van walgt al naar gelang de herdachte persoon of gebeurtenis.

Wat trekt mij eigenlijk aan in 2Pac? Ik heb het gevoel dat ik niet alleen naar hem luister maar dat ik hem door de jaren en cd's heen ook heb leren kennen. Dat is geen standaard fan-larie. Op de middelbare school maakte ik voor het eerst kennis met het fenomeen 'Pac. Mijn oudere broer liep een krantenwijk en wisselde zijn overuren draaiende Michael Jackson-cassettebandje uiteindelijk permanent voor Me Against the World (1995) en All Eyez on Me (1996), en daar profiteerde ik uiteraard ook van. De kracht, geldingsdrang, onomwonden teksten en gepassioneerde rapstijl van 2Pac gecombineerd met voor mij baanbrekende producties - ik was nog maar een jonkie - hadden mij direct te pakken. Op school werden walkmans en discmans koortsachtig doorgegeven om alle ontwikkelingen op het gebied van de stoere, zelfbenoemde thug tussen de lessen door bij te houden. De kracht en vechtlust die ik als kind voelde na het zien van een Bruce Lee-film, voelde ik na het luisteren van een 2Pac-album. Uptempo popliedjes met hoge uithalen maakten plaats voor overrompelend rauwe raps maar ook aanstekelijke clubprojectielen van de "military mind" (Tradin War Stories) die zowel de harten van jongens als meisjes veroverde.

'Pac was meer dan entertainment, hij was een muzikale woordvoerder die zo trefzeker en onoverwinnelijk overkwam dat zijn dood de meest surreële gebeurtenis in het muzieklandschap is die ik mij kan herinneren. 2Pac nam tijdens zijn Death Row-dagen soms tien nummers per dag op. De studiorat liet na zijn dood dan ook stapels muziek achter die bootleggers handenwrijvend sleten aan immer hongerige fans. Het was niet te vermijden dat die onofficiële releases ook Nederland bereikten en eind jaren negentig circuleerden talloze Makaveli-bootlegs in schoolkantines, buurthuizen en op pleintjes. Elke nieuwe editie werd gretig ontvangen als een brief vol nieuws van een verre vriend. Internet was nog lang niet ingeburgerd maar de vraag naar illegale cd-r's met een verse dosis 'Pac was enorm. Gozers met een cd-brander en een printer hadden de kip met de gouden eieren in het stopcontact hangen.

Kenners van die bootlegs fronsen de wenkbrauwen nog vaker dan teleurgestelde kopers bij het aanhoren van gekunstelde, maar wel officieel uitgebrachte cd's als Still I Rise (1999), Until the End Of Time (2001) en het door Eminem (niet echt bekend om zijn vlammende producties) geproduceerde Loyal to the Game (2004). Mamalief, of haar vertegenwoordiger, slingert Pac's vocalen vaak achteloos op ondermaatse producties en roept samenwerkingen in het leven die een fan pijn doen. Wat doet Nas op Thugz Mansion, keek 'Pac dan niet op hem neer? Waarom werd Ghetto Gospel opgescheept met een slap refrein van Elton John? Waarom hebben schitterende nummers als Let's Be Friends en Hell 4 a Hustler de consument nooit in oorspronkelijke vorm bereikt? Waarom kreeg Rap-a-Lot Records toestemming om van Scarface- en 2Pac-materiaal de collabo-plaat 2Face te fabriceren - die nog niet uit is maar in mijn fantasie nu al een draak is? De uitmelkerij houdt niet op. Dan heb ik het nog niet eens over de Makaveli-schoenenlijn die eraan komt of de 2Pac-tournee (ja echt, met artiesten die zijn nummers coveren en ondertussen de eigen carrière een doorstart kunnen geven) die binnenkort van start gaat. De 2Pac-releases blijven komen, de een zijn dood is de ander zijn brood en moeder Shakur heeft nou eenmaal een enorme bakkerij geërfd in de vorm van dozen vol DAT's met zijn vocalen. In uiterst zeldzame gevallen pakken de riskante experimenten nog best goed uit, zo staat er op de door Eminem geproduceerde cd het ontroerende Don't You Trust Me, een aangrijpende combinatie met zangeres Dido (bekend van het Stan-refrein). In Hennessy heft 'Pac het glas met Obie Trice zonder dat de combinatie al te geforceerd overkomt. Liever zoiets dan niets denk ik dan toch, alsof er niet al genoeg te luisteren was.

Wordt het niet saai, honderden nummers beluisteren van een en dezelfde artiest? Het is niet zo makkelijk om je vinger te leggen op de aantrekkingskracht. 'Pac's teksten waren misschien niet erg ingewikkeld, voor techniek of rijmkunst zal hij geen prijs winnen, maar thematisch ging hij elke kant op. Hij was bovendien een vaardig songschrijver; alle coupletten, refreinen en beatkeuzes haken naadloos in elkaar. Zijn agressieve aanvals-platen, de beruchte b-kant Hit 'em Up en de verzameling waarschuwingsschoten op het na zijn dood uitgebrachte maar in elk opzicht door hemzelf gecoördineerde The Don Killuminati: The 7 Day Theory (beide 1996), zijn ongeëvenaard in intensiteit en overtuiging. Oorlogsvoering middels geluidsgolven werd nooit meer zo geslaagd ingezet. Feestnummers als How Do U Want it, Toss it Up en California Love hebben altijd al de tent op zijn dak gezet, daar is niets aan veranderd. Politieke statements bracht 2Pac gepassioneerd maar zonder pretentieus over te komen. Natuurlijk, hij sprak zichzelf vaak genoeg tegen. Maar dat maakte zijn uitspraken het overdenken niet minder waard. Bovendien was hij zich er maar al te goed van bewust: op Military Minds (oorspronkelijk een nummer voor een verzoeningsproject tussen oost- en westkust in samenwerking met de Boot Camp Clik) rapt hij bijvoorbeeld "may God forgive us, though we dwell inside a paradox / Thugged out and drug dealin' from the womb to the block".

In 'Cause I Had 2 (mijn favoriete versie staat op de bootleg The Resurrection) denkt hij hardop "And did you ever stop to think I'm old enough to go to war, but I ain't old enough to drink?" Kort, krachtig en aan de huidige politieke ontwikkelingen te zien heeft de uitspraak niets aan relevantie ingeboet. Maar 2Pac's aantrekkingskracht voor jong en oud, arm en rijk, gaat dieper dan lyrics, beats of de controverse die hem constant omringde. 'Pac's karakter, zijn unieke identiteit, onmiskenbare stemgeluid en magische band met de luisteraar - het is soms alsof hij direct tegen jóu praat - leverden hem de veelvuldige nominatie van favoriete mc op. Is hij de beste rapper? Nee. Is hij iemand om een voorbeeld aan te nemen? Ik betwijfel het. Belangrijker is dat de manier waarop hij zichzelf onderdompelde in alles wat hij deed, een besmettelijke passie overdroeg aan het publiek. Van zijn meedogenloze rol van Bishop in Ernest Dickersons Juice, en waar hij overduidelijk in bleef steken gezien de aggressievere persona die hij na de opnames van die film handhaafde op plaat, tot de oprecht bezorgde, kwetsbare, maatschappijkritische 2Pac die iedereen kent van Dear Mama, Changes of Keep Your Head Up.

"I got beef with a sick society that doesn't give a shit / And they too quick to say goodbye to me / They tell me the preacher's there for me / He's a crook with a book, that motherfucker never cared for me" rapt 'Pac vanuit het perspectief van een zestienjarige ter dood veroordeelde op 16 on Death Row, afkomstig van één van de meest geslaagde, na zijn dood uitgebrachte cd's, R U Still Down? (Remember Me) (1997). Zo verwisselt hij, in een actie die parellel loopt aan zijn eigen, ook zo gespleten identiteit, regelmatig van perspectief om de strekking van zijn teksten duidelijker te maken. Zoals hij zich kon verplaatsen in een ander, kon ik mij verplaatsen in 2Pac's tot de verbeelding sprekende vertellingen over tegenslagen, liefde, frustratie en wat al niet. Ik kom niet uit een getto of een woonwijk die ook maar enige gelijkenis vertoont met een slagveld. We hadden het thuis niet breed maar ik heb nooit honger gekend en ik kom ook niet uit een gebroken gezin. Toch vond ik vaak troost en begrip in een gevoel van verwantschap tussen 'Pac en mij. Waar kwam dat vandaan?

De zoon van een crackverslaafde voormalig Black Panther-activiste die zijn ontwikkelende lijfje grotendeels in gevangenschap in zich droeg. Iemand die verslag uitdeed van zwaarder leed dan ik ooit heb gevoeld, die een bevolkingsgroep vertegenwoordigt die door armoede, discriminatie en buitensporig geweld door de geschiedenis heeft gestrompeld. Het is, denk ik, een wederkerend gevoel van uitgeslotenheid denk ik, het gevoel een ongewenste afwijking te zijn in je geboorteland, een gevoel dat ik het beste kan beschrijven als een wrange tinteling die het midden houdt tussen sociaal melaats zijn voor de heersende orde en bij voorbaat genetische ruzie hebben met mensen die je niet eens kent. Want al heb je een normale opleiding, elke dag drie maaltijden in je maag en wat centen in je zak, herinneringen van gecamoufleerde apartheid in je jeugd en puberteit blijven je bij. Zo voelde en zo voel ik me vaak genoeg. 2Pac's stem was een oppeppende kameraad, een begripvolle lotgenoot, een grote broer. Een superheld maar ook een superschurk, een upper, een downer, iemand die het simpele label van rapper oversteeg. Ik begreep hem en hij begreep mij.

Zouden mijn herinneringen zijn gekleurd door zijn mythische dood? Hij stierf immers niet lang nadat ik er achterkwam dat hij zelfs maar bestond en dat zijn muziek en filmrollen me aanspraken. Ik sluit het niet uit. Vast staat dat 2Pac mij op elke mogelijke manier raakte. Zoals het emotie-palet van een mens alle kanten van de regenboog op kan slingeren, zo stuurde 'Pac zijn publiek emotioneel en mentaal van hot naar her. Het beluisteren van zijn muziek, het traceren van zijn sporen en het nalezen van talloze biografieën voelt als worstelen met een onoplosbare puzzel. Steeds stuit je weer op het vraagstuk "wat als 2Pac nog zou leven?" Hij zou 36 jaar oud zijn en enorm veel muziek hebben uitgebracht op zijn eigen Makaveli Records. Zijn in vergetelheid geraakte producer Johnny J zou waarschijnlijk floreren. Zijn filmmaatschappij zou tien jaar bestaan en jaren geleden al het door 2Pac in de gevangenis geschreven Live 2 Tell (momenteel in productie en gepland voor een release in 2007) hebben uitgebracht. Hij zou de tijd hebben gehad om meer liefdadigheidsinstellingen te steunen of in leven te roepen, een taak die zijn moeder gedeeltelijk op zich heeft genomen met het oprichten van de Tupac Amaru Shakur Foundation for the Arts, die onder meer studenten met creatieve aspiraties steunt en traint. "Driven by my ambitions, desire higher positions / So I proceed to make Gs, eternally, and my mission / Is to be more than just a rap musician / The elevation of today's generation, if could make 'em listen" rapt 2Pac in Unconditional Love ter illustratie van zijn toekomstplannen om meer dan een rap-artiest te zijn. Ik geloof dat hij dat al was.

Zoals veel van 2Pac's rap-coupletten vliegt dit artikel van hot naar her. Er bestaat een angstaanjagend grote verzameling 2Pac-muziek, enkele speelfilms en talloze onafgeronde projecten die je het hoofd doen breken over hoe dit binnen 25 levensjaren (het meeste binnen zijn laatste twee jaar zelfs) heeft kunnen passen. Zijn leven kende meer actie en plottwists dan een stapel James Bond-films, met bizarre gebeurtenisen in de privé- en zakelijke sfeer. Lachwekkende samenzweringstheorieën werden in het leven geroepen na zijn, door hemzelf bijna uitgenodigde, te vroege dood. Er valt nog steeds genoeg na te praten over wie 2Pac was en wie hij had kunnen zijn.

Door Farid Benmbarek

Is dit niet iets voorop de artiestenpagina?

En die vent die dat artikel schreef, tja die gebruikt veel moeilijke woorden om een beetje overtuigend over te komen maar uiteindelijk is het wel een aardig artikel.

Word @ MJ

Zeer vet bericht ,bedankt Word_Play, het is wel effe leeswerk maar zeer zeer bedankt,R.I.P. Tupac

ik heb het niet gelzen maar tupac is de illest emcee ever!

Flauwe berichten verwijderd.

Er is weer een nieuw 2Pac album, the way he wanted it.

Nee, Pac's Life

Idd en ik heb de tracklist al gezien, en die gastartiesten .... Misschien wordt het wel de slechtste Pac-CD.

Ja ik beschouw die zelf niet meer als Pac-Cd gewoon gerotzooi met mixen op zijn best vette vocals .

kWord schijt ziek van dat uitmelken van dode artiesten. Je kan 1 tribute-achtig album maken, maar dan moet je ermee ophouden. Pac's naam word met elk nieuw album door de slijk gehaald. Ik snap niet dat z'n moeder er niet iets aan doet (die heeft de rechten toch?)...

De moeder van Pac heeft de rechten ja, en ook gezegd dat iedereen Pac's beats mag gebruiken voor nummers.

Dom, dom, dom, dom...