Genres / Electronic / Je emotioneelste Ambient/Electronic
0
geplaatst: 27 juli 2007, 21:59 uur
Sterac Electronics - Legacy Of A Lost World...
Akufen - Skidoos
Akufen - Skidoos
0
geplaatst: 2 september 2007, 16:13 uur
Ik wil hierbij mijn liefde voor de Ambient-muziekstroming onder woorden brengen. Jullie de sfeer te laten proeven van een genre wat muziek voor mij opnieuw heeft gedefinieerd. Daarom kopiéér ik mijn laatste blogartikel hier.
Het zal nu bijna twee jaar zijn dat ik me aan het verdiepen ben in de meer elektronisch getinte muziek. Momenteel begint de IDM/Drill&Base wel erg lekker te klinken bij een flinke scheut cafeïne, maar ik ben 'begonnen' met de ambient/noise kant. Daar waar ambient vaak te 'hard' en scheurend klinkt, komt de noise kijken.
Anyway, ik kan me voorstellen dat ambient behoorlijk saai kan over komen. het draait puur en alleen om herhaling en vooral om het detail, verborgen ín de muziek. Het heeft me hierdoor wel verrijkt, omdat ik nu in het algemeen anders naar muziek luister en kan genieten van de kleine, minimale stukken en het detail wat daarvoor verborgen was. Eerst eens een lijstje met favorieten:
1. Deathprod – Morals & Dogma
2. William Basinski – the Disintegration loops II
3. Deaf Center – Pale Ravine
4. Fennesz – Endless Summer
5. Pan American – Quiet City
6. William Basinski – The Garden of Brokenness
7. KTL – 2
8. Aphex Twin – Selected Ambient Works 85-92
9. Tim Hecker – Harmony in Ultraviolet
10. Biosphere – Substrata
11. Stars of the Lid – The Ballasted Orchestra
12. Max Richter – the Blue Notebooks
13. Fennesz - Venice
14. Machinefabriek – Marijn
15. Deathprod – Treetop Dive
16. Ulver – Perdition City
17. Geir Jenssen – Cho Oyu: Field recordings from Tibet
18. Xela – Tangled Wool
19. Bass Communion – Ghosts on magnetic Tape
20. Arne Nordheim - Electric
2x Fennesz, William Basinski en Deathprod, oftewel 6 albums die ik niet meer kwijt wil.
Fennesz - Endless Summer & Venice
De Oostenrijker Christian Fennesz is een laptopelektronica componist. Dat wil zeggen, al zijn apparatuur (inclusief gitaar) zijn aangesloten op zijn notebook waarmee hij live muziek componeert. Hij is beroemd geworden met het album Endless Summer, waarop 8 zomerse liedjes zijn getransformeerd in de meest uiteenlopende kunstwerkjes. Picasso naast Mondriaan. In het oor springend zijn de ruisende, verborgen melodieën van A Year In A Minute (Click here to watch Fennesz---A-Year-In-A-Minute) en het avantgardische Before I Leave. In eerste instantie lijkt het alsof de stereo blijft hangen, maar zet een kleurenpallet neer waar je U tegen zegt. Het andere topalbum, Venice, is een toegankelijkere plaat waarin het uit elkaar trekken en minuscuul terug aan elkaar plakken van de fragmenten centraal staat. Dat leverde een hoogtepunt op als Circassion. Schitterende, golvende en kleurrijke melodieën die mijn onderbewustzijn prikkelen en een gevoel van berusting op roepen.
William basinski - The Disintegration loops
(met hele stukken gequote van kindamuzik.net, omdat ze het daar perfect omschreven met beter taalgebruik)
William Basinski is een New Yorkse kunstenaar en producent, vooral bekend om zijn vele shortwave muziekstukken en tapeloops. Eind augustus 2001 was hij in zijn thuisstudio in Brooklyn aan het werk. Er lag nog een stapel oude tapes uit 1982 met eigen opnamen en loops die nu toch echt eens gedigitaliseerd moesten worden, eer het te laat zou zijn. De geluidsfragmenten op de cassettes bestonden uit korte, zich herhalende stukjes brassmuziek, vermengd met kortegolfruis. Basinski wilde niets nieuws doen met de fragmenten. Als muziekstuk was het af, zo had hij besloten. Preservatie in plaats van alteratie. Maar tijdens het afspelen van de negentien jaar oude magneetlinten bleek de breekbaarheid van iets ‘af’s’; kleine metaaldeeltjes sprongen vanwege ouderdom van het lint en namen de macht over het geluid over. Elke volgende loop verloor weer meer geluid, tot er op het laatst bijna niets van over was.
“Het moet een bizarre gewaarwording zijn geweest. Basinski moest aanhoren hoe een van zijn kunstwerken tijdens een ogenschijnlijk simpele kopieerhandeling werd aangepast en gemutileerd. Het viel volstrekt willekeurig en chaotisch uiteen. De dwarrelende deeltjes sloegen niet alleen gaten in zijn composities. Ook zijn herinnering werd aangetast waar hij bij stond. Na negentien jaar hoorde hij voor het eerst weer oud werk wat hem terugvoerde naar een onschuldigere tijd: “Tied up in these melodies were my youth, my paradise lost, the American pastoral landscape, all dying gently, gracefully, beautifully.” Een herinnering die hij maar een keer mocht hebben, omdat hij langzaam uiteen viel.” (Citaat van Wikipedia).
“The music was dying,” zegt Basinski zelf in het boekje van het in 2002 verschenen The Disintegration Loops I-IV. Want Basinski liet de vernietiging van zijn werk niet zomaar voltrekken. Hij nam het op. Alles. De zes Disintegration Loops smeerde hij uit over vier cd’s. Zes werken – in lengte variërend van 20 tot 90 minuten – die op ijzingwekkende manier laten horen hoe muziek tergend langzaam uiteenvalt, ongecontroleerd en onherstelbaar. Akkoorden verbrokkelen tot stotterende fragmentjes die wanhopig klinken in hun poging om ‘heel’ te blijven, onaangetast. Het is schokkend en emotioneel om te horen hoe triviaal en zonder systeem het leven uit de muziek wordt geslagen. Het organische tapelint maakt geen onderscheid tussen hoge of lage tonen, ritmes of structuur, de ondergang kent geen regie. Zoals in het leven zelf. De melancholische klanken van The Disintegration Loops maken dat op huiveringwekkend mooie wijze inzichtelijk. Het leven en de dood gevangen op de vier cd’s. Als ecoloog weet dat me mateloos te boeien. Elke seconde illustreert de volgende, en geen enkele melodie zal ooit hetzelfde terugkomen. Hier zi nog een heel verhaal omtrent 9/11 aan vast, maar die bewaar ik voor de DVD recensie van DLP 1.1.
Deathprod - Morals & Dogma
De Noor Helge Stern is naast lid van de jazz/noise/improv formatie Supersilent en Producent van o.a. Susanna and the Magical Orchestra & Motorpsycho ook solo bezig geweest. Deathprod was zijn kindje. Analoge ambient was de naam van het beestje. De muziek laat heel goed zien dat er eigenlijk geen verschil is tussen muziek en geluid, zeker in zijn begindagen. Mijn favoriete ambient album is minimalistisch, maar roept sfeer en emotie op die ik nog nooit zo intens heb beleefd. Het is het meest kille, trieste en neerslachtige album wat ik ken, zonder dat het ten koste gaat van de emotie. Vier composities die beelden oproepen van het slagveld als de militairen zijn verdwenen en er geen bommen meer vallen. Als heel de wereld ergens ander heen kijkt en de moeder haar dode kind vast houdt en alle hoop verliest. En dat met een minimum aan geluid, vaak zelfs alsof je naar de wind zit te luisteren. Bijzondere luisterervaringen gegarandeerd.
Dit is een hele lap tekst. Bedankt voor het lezen. Ik hoop dat het informerend genoeg is. het is een gerne wat qua sfeer en intensiteit alle kanten op kan. van sereen, ingetogen en berustend tot nerveus, hyperintens en in en in triest. En alles wat er tussen zit. Het flirt met stiltes en laat alles aan eigen interpretatie over. Schitterend. Wat kan muziek toch mooi zijn
Het zal nu bijna twee jaar zijn dat ik me aan het verdiepen ben in de meer elektronisch getinte muziek. Momenteel begint de IDM/Drill&Base wel erg lekker te klinken bij een flinke scheut cafeïne, maar ik ben 'begonnen' met de ambient/noise kant. Daar waar ambient vaak te 'hard' en scheurend klinkt, komt de noise kijken.
Anyway, ik kan me voorstellen dat ambient behoorlijk saai kan over komen. het draait puur en alleen om herhaling en vooral om het detail, verborgen ín de muziek. Het heeft me hierdoor wel verrijkt, omdat ik nu in het algemeen anders naar muziek luister en kan genieten van de kleine, minimale stukken en het detail wat daarvoor verborgen was. Eerst eens een lijstje met favorieten:
1. Deathprod – Morals & Dogma
2. William Basinski – the Disintegration loops II
3. Deaf Center – Pale Ravine
4. Fennesz – Endless Summer
5. Pan American – Quiet City
6. William Basinski – The Garden of Brokenness
7. KTL – 2
8. Aphex Twin – Selected Ambient Works 85-92
9. Tim Hecker – Harmony in Ultraviolet
10. Biosphere – Substrata
11. Stars of the Lid – The Ballasted Orchestra
12. Max Richter – the Blue Notebooks
13. Fennesz - Venice
14. Machinefabriek – Marijn
15. Deathprod – Treetop Dive
16. Ulver – Perdition City
17. Geir Jenssen – Cho Oyu: Field recordings from Tibet
18. Xela – Tangled Wool
19. Bass Communion – Ghosts on magnetic Tape
20. Arne Nordheim - Electric
2x Fennesz, William Basinski en Deathprod, oftewel 6 albums die ik niet meer kwijt wil.
Fennesz - Endless Summer & Venice
De Oostenrijker Christian Fennesz is een laptopelektronica componist. Dat wil zeggen, al zijn apparatuur (inclusief gitaar) zijn aangesloten op zijn notebook waarmee hij live muziek componeert. Hij is beroemd geworden met het album Endless Summer, waarop 8 zomerse liedjes zijn getransformeerd in de meest uiteenlopende kunstwerkjes. Picasso naast Mondriaan. In het oor springend zijn de ruisende, verborgen melodieën van A Year In A Minute (Click here to watch Fennesz---A-Year-In-A-Minute) en het avantgardische Before I Leave. In eerste instantie lijkt het alsof de stereo blijft hangen, maar zet een kleurenpallet neer waar je U tegen zegt. Het andere topalbum, Venice, is een toegankelijkere plaat waarin het uit elkaar trekken en minuscuul terug aan elkaar plakken van de fragmenten centraal staat. Dat leverde een hoogtepunt op als Circassion. Schitterende, golvende en kleurrijke melodieën die mijn onderbewustzijn prikkelen en een gevoel van berusting op roepen.
William basinski - The Disintegration loops
(met hele stukken gequote van kindamuzik.net, omdat ze het daar perfect omschreven met beter taalgebruik)
William Basinski is een New Yorkse kunstenaar en producent, vooral bekend om zijn vele shortwave muziekstukken en tapeloops. Eind augustus 2001 was hij in zijn thuisstudio in Brooklyn aan het werk. Er lag nog een stapel oude tapes uit 1982 met eigen opnamen en loops die nu toch echt eens gedigitaliseerd moesten worden, eer het te laat zou zijn. De geluidsfragmenten op de cassettes bestonden uit korte, zich herhalende stukjes brassmuziek, vermengd met kortegolfruis. Basinski wilde niets nieuws doen met de fragmenten. Als muziekstuk was het af, zo had hij besloten. Preservatie in plaats van alteratie. Maar tijdens het afspelen van de negentien jaar oude magneetlinten bleek de breekbaarheid van iets ‘af’s’; kleine metaaldeeltjes sprongen vanwege ouderdom van het lint en namen de macht over het geluid over. Elke volgende loop verloor weer meer geluid, tot er op het laatst bijna niets van over was.
“Het moet een bizarre gewaarwording zijn geweest. Basinski moest aanhoren hoe een van zijn kunstwerken tijdens een ogenschijnlijk simpele kopieerhandeling werd aangepast en gemutileerd. Het viel volstrekt willekeurig en chaotisch uiteen. De dwarrelende deeltjes sloegen niet alleen gaten in zijn composities. Ook zijn herinnering werd aangetast waar hij bij stond. Na negentien jaar hoorde hij voor het eerst weer oud werk wat hem terugvoerde naar een onschuldigere tijd: “Tied up in these melodies were my youth, my paradise lost, the American pastoral landscape, all dying gently, gracefully, beautifully.” Een herinnering die hij maar een keer mocht hebben, omdat hij langzaam uiteen viel.” (Citaat van Wikipedia).
“The music was dying,” zegt Basinski zelf in het boekje van het in 2002 verschenen The Disintegration Loops I-IV. Want Basinski liet de vernietiging van zijn werk niet zomaar voltrekken. Hij nam het op. Alles. De zes Disintegration Loops smeerde hij uit over vier cd’s. Zes werken – in lengte variërend van 20 tot 90 minuten – die op ijzingwekkende manier laten horen hoe muziek tergend langzaam uiteenvalt, ongecontroleerd en onherstelbaar. Akkoorden verbrokkelen tot stotterende fragmentjes die wanhopig klinken in hun poging om ‘heel’ te blijven, onaangetast. Het is schokkend en emotioneel om te horen hoe triviaal en zonder systeem het leven uit de muziek wordt geslagen. Het organische tapelint maakt geen onderscheid tussen hoge of lage tonen, ritmes of structuur, de ondergang kent geen regie. Zoals in het leven zelf. De melancholische klanken van The Disintegration Loops maken dat op huiveringwekkend mooie wijze inzichtelijk. Het leven en de dood gevangen op de vier cd’s. Als ecoloog weet dat me mateloos te boeien. Elke seconde illustreert de volgende, en geen enkele melodie zal ooit hetzelfde terugkomen. Hier zi nog een heel verhaal omtrent 9/11 aan vast, maar die bewaar ik voor de DVD recensie van DLP 1.1.
Deathprod - Morals & Dogma
De Noor Helge Stern is naast lid van de jazz/noise/improv formatie Supersilent en Producent van o.a. Susanna and the Magical Orchestra & Motorpsycho ook solo bezig geweest. Deathprod was zijn kindje. Analoge ambient was de naam van het beestje. De muziek laat heel goed zien dat er eigenlijk geen verschil is tussen muziek en geluid, zeker in zijn begindagen. Mijn favoriete ambient album is minimalistisch, maar roept sfeer en emotie op die ik nog nooit zo intens heb beleefd. Het is het meest kille, trieste en neerslachtige album wat ik ken, zonder dat het ten koste gaat van de emotie. Vier composities die beelden oproepen van het slagveld als de militairen zijn verdwenen en er geen bommen meer vallen. Als heel de wereld ergens ander heen kijkt en de moeder haar dode kind vast houdt en alle hoop verliest. En dat met een minimum aan geluid, vaak zelfs alsof je naar de wind zit te luisteren. Bijzondere luisterervaringen gegarandeerd.
Dit is een hele lap tekst. Bedankt voor het lezen. Ik hoop dat het informerend genoeg is. het is een gerne wat qua sfeer en intensiteit alle kanten op kan. van sereen, ingetogen en berustend tot nerveus, hyperintens en in en in triest. En alles wat er tussen zit. Het flirt met stiltes en laat alles aan eigen interpretatie over. Schitterend. Wat kan muziek toch mooi zijn
0
Pastichio Rocker
geplaatst: 14 september 2007, 01:37 uur
FSOL - Cascade
The Orb - Occidental
Orbital - Dwr Budr
Aphex Twin - Blue Calx
Lamb - Gold (Autechre Remix)
Craig Armstrong - Weather Storm
Alec Empire - Civilisation Virus
Leftfield - Swords
Fluke - Freak
The Orb - Occidental
Orbital - Dwr Budr
Aphex Twin - Blue Calx
Lamb - Gold (Autechre Remix)
Craig Armstrong - Weather Storm
Alec Empire - Civilisation Virus
Leftfield - Swords
Fluke - Freak
0
geplaatst: 15 september 2007, 13:17 uur
heel mooie lap tekst Nakur 
en dit topic is een goudmijn.
nog een track: gescom - keynell (10:15) (nummer 2 van Keynell Remixes, om de 30 sec play drukken om uit te luisteren
)
en dit topic is een goudmijn.
nog een track: gescom - keynell (10:15) (nummer 2 van Keynell Remixes, om de 30 sec play drukken om uit te luisteren
)
0
geplaatst: 7 februari 2008, 14:02 uur
Last Days - The Safest Place (van het album Sea)
Vier en een halve minuut puur kippenvel!
Vier en een halve minuut puur kippenvel!
0
geplaatst: 8 februari 2008, 12:24 uur
Nakur schreef:
In het oor springend zijn de ruisende, verborgen melodieën van A Year In A Minute
In het oor springend zijn de ruisende, verborgen melodieën van A Year In A Minute
Eén van de eerste electronische tracks die ik destijds hoorde waarin ik ook echt emotie voelbaar was.
0
geplaatst: 25 februari 2008, 21:55 uur
Nakur schreef:
Ik wil hierbij mijn liefde voor de Ambient-muziekstroming onder woorden brengen. Jullie de sfeer te laten proeven van een genre wat muziek voor mij opnieuw heeft gedefinieerd. Daarom kopiéér ik mijn laatste blogartikel hier.
Ik wil hierbij mijn liefde voor de Ambient-muziekstroming onder woorden brengen. Jullie de sfeer te laten proeven van een genre wat muziek voor mij opnieuw heeft gedefinieerd. Daarom kopiéér ik mijn laatste blogartikel hier.
Mijn grote dank! Fennesz en Basinski zijn twee van mijn grote favorieten, en als je dan ook nog eens Steve Reich in je avatar hebt staan, dan probeer ik die Deathprod natuurlijk meteen. Ik luister nu naar Death People's Things, en ik vind het echt helemaal geweldig. Ik zal commentaar leveren op dat album als ik het vaker gehoord heb.
Als eigen toevoeging kan ik dan hier Clara Rockmore denk ik wel neerzetten. Ze is in mijn ogen de eerste echte thereminvirtuose. De theremin is het eerste elektronische instrument voor zover mij bekend. Het is ook het eerste instrument dat bespeeld wordt zonder het aan te raken.
Clara Rockmore op de theremin
Eigenlijk is het emotioneel gezien lang niet zo sterk als Deathprod, echter voor mij geeft het morbide geluid van de theremin met een dergelijke melodie een erg sterke sfeer.
0
geplaatst: 26 februari 2008, 08:04 uur
Nu dat ik avalon sutra van Harold Budd al eens gehoord heb, staat die ook hoog in de emotionele ambient. En Apollo van Brian Eno en Daniel Lanois is ook zeer mooi.
0
tangmaster
geplaatst: 25 april 2008, 20:29 uur
Coma Virus - Hidden, geweldig duister en goed gevonden. Super album.
* denotes required fields.