Genres / Rock / Waarom rocken Engelse bands niet?
0
geplaatst: 18 december 2022, 16:53 uur
Gewaagde titel, ik weet het. Ik begin er over na het zien van een interview met Billy Corgan van the Smashing Pumpkins door Rick Beato op youtube. Prima interview trouwens, dus ga het kijken.
Corgan stelt en Beato (beide Amerikanen) bevestigt dat er maar weinig Engelse bands zijn die overtuigend rocken. In tegenstelling tot Amerikaanse bands. Ik ben toen mijn verzameling eens nagegaan en ben geneigd het eens te zijn met Corgan.
Even de context van zijn uitspraak. Na Siamese Dream was hij op zoek naar een producer voor wat later Mellon Collie zou worden. Als fan van Black Sabbath en Queen wilde hij eens een Engelse producer proberen vanwege hun vindingrijkheid en vermogen buiten de geeffende paden te denken. Dus ging hij op zoek naar Engelse bands om te ontdekken dat ze nauwelijks rockten.
Engeland heeft een uitgebreide muzikale traditie dus er is aanbod genoeg. Maar ze opereren vaak binnen die kenmerkende Britse popcultuur van wat halfzachte, wat weeïge rock. Om het maar eens plat te zeggen, het heeft geen ballen. Beatles? nee! Stones? Doen alsof ze ballen hebben maar zijn gewoon middle class mietjes. De Engelse blueswave eind jaren 60/begin 70? The Free? Zeker, eindelijk zou ik bijna zeggen. De voornamelijk Britse proghoek? Yes, Genesis, ELP, King Crimson, Porcupine Tree? Ik kan er geen een bedenken. De britpop periode met Oasis en Suede? Absoluut niet.
Natuurlijk zijn er Black Sabbath, Deep Purple en Led Zeppelin. Zeppelin, zeker tijdens hun eerste twee albums, is een twijfel geval met dezelfde kanttekening als bij de Stones. Deze bands opereerden in het tamelijk vast omlijnde gebied van Hardrock. Ze waren er om rockmuziek te maken. Dat geldt niet voor hun Amerikaanse tegenhangers waar spontaniteit en eigenheid beduidend hoger op het lijstje stonden dan bij Engelse bands. De enige die ik zo gauw voor de geest kan halen is Queen in zijn begin jaren.
Amerika daarentegen is een heel ander verhaal. Ik denk dat dat komt omdat de roots van eigenlijk alle hedendaagse muziek daar liggen. Ook die van de Rockmuziek. Het zit er in de grond en het water dat ze drinken. Stooges, MC5, Mountain, Allman brothers, doobies, Lynyrd Skynyrd, later de punk en grunge beweging. Engelse punk is weinig anders dan een slap en commercieel aftreksel van de Amerikaanse voorbeelden. Punk voor mietjes. Die veiligheidsspelden waren er niet voor niets. Ze moesten het gebrek aan echtheid compenseren. Grunge kon alleen maar uit de vs komen.
Verder is het opvallend dat het begrip Rock in Amerika een veel bredere betekenis heeft dan in Engeland of Europa. Amerikanen hebben het over Jazz, hiphop en r&b en over Rockmuziek. Het is geen aparte categorie maar een stijlvorm.
Ik heb mijn punt gemaakt. Dus kom er maar in. Ik ben benieuwd naar jullie mening.
Corgan stelt en Beato (beide Amerikanen) bevestigt dat er maar weinig Engelse bands zijn die overtuigend rocken. In tegenstelling tot Amerikaanse bands. Ik ben toen mijn verzameling eens nagegaan en ben geneigd het eens te zijn met Corgan.
Even de context van zijn uitspraak. Na Siamese Dream was hij op zoek naar een producer voor wat later Mellon Collie zou worden. Als fan van Black Sabbath en Queen wilde hij eens een Engelse producer proberen vanwege hun vindingrijkheid en vermogen buiten de geeffende paden te denken. Dus ging hij op zoek naar Engelse bands om te ontdekken dat ze nauwelijks rockten.
Engeland heeft een uitgebreide muzikale traditie dus er is aanbod genoeg. Maar ze opereren vaak binnen die kenmerkende Britse popcultuur van wat halfzachte, wat weeïge rock. Om het maar eens plat te zeggen, het heeft geen ballen. Beatles? nee! Stones? Doen alsof ze ballen hebben maar zijn gewoon middle class mietjes. De Engelse blueswave eind jaren 60/begin 70? The Free? Zeker, eindelijk zou ik bijna zeggen. De voornamelijk Britse proghoek? Yes, Genesis, ELP, King Crimson, Porcupine Tree? Ik kan er geen een bedenken. De britpop periode met Oasis en Suede? Absoluut niet.
Natuurlijk zijn er Black Sabbath, Deep Purple en Led Zeppelin. Zeppelin, zeker tijdens hun eerste twee albums, is een twijfel geval met dezelfde kanttekening als bij de Stones. Deze bands opereerden in het tamelijk vast omlijnde gebied van Hardrock. Ze waren er om rockmuziek te maken. Dat geldt niet voor hun Amerikaanse tegenhangers waar spontaniteit en eigenheid beduidend hoger op het lijstje stonden dan bij Engelse bands. De enige die ik zo gauw voor de geest kan halen is Queen in zijn begin jaren.
Amerika daarentegen is een heel ander verhaal. Ik denk dat dat komt omdat de roots van eigenlijk alle hedendaagse muziek daar liggen. Ook die van de Rockmuziek. Het zit er in de grond en het water dat ze drinken. Stooges, MC5, Mountain, Allman brothers, doobies, Lynyrd Skynyrd, later de punk en grunge beweging. Engelse punk is weinig anders dan een slap en commercieel aftreksel van de Amerikaanse voorbeelden. Punk voor mietjes. Die veiligheidsspelden waren er niet voor niets. Ze moesten het gebrek aan echtheid compenseren. Grunge kon alleen maar uit de vs komen.
Verder is het opvallend dat het begrip Rock in Amerika een veel bredere betekenis heeft dan in Engeland of Europa. Amerikanen hebben het over Jazz, hiphop en r&b en over Rockmuziek. Het is geen aparte categorie maar een stijlvorm.
Ik heb mijn punt gemaakt. Dus kom er maar in. Ik ben benieuwd naar jullie mening.
0
geplaatst: 18 december 2022, 17:22 uur
Het uitgangspunt van dit topic is natuurlijk behoorlijk subjectief. Want wanneer rockt een nummer nou echt? Dat is niet kwantificeerbaar. Al denk ik zelf dat onder meer The Who genoemd kan worden als een britse rockband die niet bepaald 'halfzacht' uit de hoek komt. Wellicht ziet een ander dit weer anders.
Wel merk ik op dat de Amerikaanse cultuur wat explicieter en sentimenteler is dan de Britse cultuur. Wellicht dat er daarom binnen de Amerikaanse cultuur een neiging tot buitenzinnigheid bestaat en dat de Britse cultuur eerder zijn heil zoekt in allerhande subtiele kwinkslagen en ironie.
Wel merk ik op dat de Amerikaanse cultuur wat explicieter en sentimenteler is dan de Britse cultuur. Wellicht dat er daarom binnen de Amerikaanse cultuur een neiging tot buitenzinnigheid bestaat en dat de Britse cultuur eerder zijn heil zoekt in allerhande subtiele kwinkslagen en ironie.
1
geplaatst: 18 december 2022, 17:26 uur
Lijkt me onzin, even nadenken en Iron Maiden en Motorhead komen al in mij op, en Amerikaanse punk is toch juist gelikter?
0
geplaatst: 18 december 2022, 17:42 uur
Die Corgan is een WC-eend praatneus - wij van wc-eend .... AOR en MOR zijn Amerikaanse uitvindingen. Hij praetselt voor eigen parochie.
0
geplaatst: 18 december 2022, 20:11 uur
Barney, tuurlijk is het subjectief maar dat is alle beoordeling. Toch weet iedereen wat er mee bedoeld wordt. Je noemt een belangrijk cultuur verschil dat zeker een rol speelt. De Amerikaanse cultuur is rauwer en directer. Kijk naar de blues dat evolueerde van het uiten van verdriet en seksuele spanning tot de geavanceerdere electrische variant nadat zwarte muzikanten stroomopwaarts trokken naar Chicago. Maar de kern bleef het uiten van emotie. Je laten gaan droeg bij aan het gevoel van authenticiteit.
De Britse cultuur is veel afstandelijker, emoties worden verpakt in ironie, subtiliteit en een soort van cleverness. Te direct wordt als plat en ordinair gezien. Understatement is niet voor niets een Engelse term voor het afdekken van al te veel emotie. Ik bedenk nu dat er een Britse band was die met name live authentiek rockte, Joy Division. Engeland heeft weinig bands voort gebracht die meer in your face waren dan deze band.
Trebremmit, iron maiden en motorhead schaar ik onder dezelfde categorie als sabbath en purple. Zij richtten zich specifiek op hard rock. Terwijl rock in de vs gebruikt wordt door een veel breder scala aan bands. Neem the Chili Peppers of Rage against the Machine. Wat punk betreft, oorspronkelijk een paraplu waar bands van divers pluimage onder geschoven werden. Dat varieerde van Black Flag, Dead Kennedys tot Blondie en Talking Heads. Niet bepaald gelikt toen ze begonnen.
Hetzelfde gebrek aan authenticiteit geldt ook voor de zgn britse funk. Stijve harkenmuziek voor mensen met dansvrees en waar je de metronoom in gedachten nog kunt horen tikken. Het had de vorm maar miste de beleving.
Mjuman, hij zegt wat hij vindt. Het is geen waardeoordeel dus niemand hoeft zich beledigd te voelen. Ik denk niet dat AOR of MOR er iets mee te maken hebben. Het gaat juist om de muziek die daar niet onder valt.
De Britse cultuur is veel afstandelijker, emoties worden verpakt in ironie, subtiliteit en een soort van cleverness. Te direct wordt als plat en ordinair gezien. Understatement is niet voor niets een Engelse term voor het afdekken van al te veel emotie. Ik bedenk nu dat er een Britse band was die met name live authentiek rockte, Joy Division. Engeland heeft weinig bands voort gebracht die meer in your face waren dan deze band.
Trebremmit, iron maiden en motorhead schaar ik onder dezelfde categorie als sabbath en purple. Zij richtten zich specifiek op hard rock. Terwijl rock in de vs gebruikt wordt door een veel breder scala aan bands. Neem the Chili Peppers of Rage against the Machine. Wat punk betreft, oorspronkelijk een paraplu waar bands van divers pluimage onder geschoven werden. Dat varieerde van Black Flag, Dead Kennedys tot Blondie en Talking Heads. Niet bepaald gelikt toen ze begonnen.
Hetzelfde gebrek aan authenticiteit geldt ook voor de zgn britse funk. Stijve harkenmuziek voor mensen met dansvrees en waar je de metronoom in gedachten nog kunt horen tikken. Het had de vorm maar miste de beleving.
Mjuman, hij zegt wat hij vindt. Het is geen waardeoordeel dus niemand hoeft zich beledigd te voelen. Ik denk niet dat AOR of MOR er iets mee te maken hebben. Het gaat juist om de muziek die daar niet onder valt.
0
geplaatst: 18 december 2022, 21:43 uur
Dus Motorhead valt onder hardrock maar RATM is een bredere vorm van rock, volgens mij praat jij alles naar je toe. 
Bovendien is punk onstaan in Engeland, dus hoe ze dan een slap aftreksel van Amerikaanse bands kunnen zijn is mij een raadsel.
Bovendien is punk onstaan in Engeland, dus hoe ze dan een slap aftreksel van Amerikaanse bands kunnen zijn is mij een raadsel.
0
geplaatst: 18 december 2022, 21:49 uur
Aan de ene kant moet ik telkens weer denken aan hoe wij - wavers united - in een niet nader te noemen Utrechts drinketablissement voor (of na) de wekelijkse toepsessies muzikale nieuwtjes en vondsten uitwisselden en zeer regelmatig vast konden stellen dat doorsnee US wave veelal van een armer en slapper niveau was dan van Europese (denk ook Engels een aanverwante) bands: The Knack, The Beat (Tom Collins), Huey Lewis & The News, Pearl Harbor & The Explosions, allen saaie droefenis uit de US.
US rock stond destijds voor ons veelal te boek als massagericht, middelmatig, simpel en da's goed te verklaren: de home market in de US (330 miljoen zielen thans) is dermate groot dat succes in de US borg staat voor een goed bestaan. MOR en AOR zijn gewoon gepeverteerde rockvormen (om succes bij de massa te waarborgen), net zoals Eurohouse een geperverteerde vorm is van de oorspronkelijke (US en UK-house) - om bij de massa in de smaak te vallen en Skrillex geperverteerde dubstep is voor de US-markt.
Aan de andere kant; kan je jezelf afvragen of 'rocken' essentieel is voor muziek en in welke mate dan wel. Het hoeft niet alleen een smaakzaak te zijn, of een tijdsding, misschien is het rock-ras wel een bedreigde diersoort en is urban of electronic wel in opmars?
De eis dat muziek moet rocken is net zo aftands als de opvatting dat kunst concreet moet zijn (iets voor moet stellen), dat jazz 'entartet' is en klassiek 'moeilijk'. Veel rock is mij te concreet, vult teveel in voor mij, hanteert te veel strakke sjablonen. Wat zoek je in muziek, wat is je doel?
Engelsen rocken minder - sure 'nuff. Dit is de opwaaiende zomerjurk vs full frontal nudity discussie . De een zoekt nou eenmaal via knipperende neonlichten de weg naar de ultieme waarheid verankerd in een refrein. De ander reist naar binnen.
US rock stond destijds voor ons veelal te boek als massagericht, middelmatig, simpel en da's goed te verklaren: de home market in de US (330 miljoen zielen thans) is dermate groot dat succes in de US borg staat voor een goed bestaan. MOR en AOR zijn gewoon gepeverteerde rockvormen (om succes bij de massa te waarborgen), net zoals Eurohouse een geperverteerde vorm is van de oorspronkelijke (US en UK-house) - om bij de massa in de smaak te vallen en Skrillex geperverteerde dubstep is voor de US-markt.
Aan de andere kant; kan je jezelf afvragen of 'rocken' essentieel is voor muziek en in welke mate dan wel. Het hoeft niet alleen een smaakzaak te zijn, of een tijdsding, misschien is het rock-ras wel een bedreigde diersoort en is urban of electronic wel in opmars?
De eis dat muziek moet rocken is net zo aftands als de opvatting dat kunst concreet moet zijn (iets voor moet stellen), dat jazz 'entartet' is en klassiek 'moeilijk'. Veel rock is mij te concreet, vult teveel in voor mij, hanteert te veel strakke sjablonen. Wat zoek je in muziek, wat is je doel?
Engelsen rocken minder - sure 'nuff. Dit is de opwaaiende zomerjurk vs full frontal nudity discussie . De een zoekt nou eenmaal via knipperende neonlichten de weg naar de ultieme waarheid verankerd in een refrein. De ander reist naar binnen.
0
geplaatst: 18 december 2022, 22:33 uur
Misschien moet Billy Corgan eens met Justin Broadrick gaan praten.
0
geplaatst: 18 december 2022, 22:53 uur
John Self schreef:
Gewaagde titel, ik weet het. Ik begin er over na het zien van een interview met Billy Corgan van the Smashing Pumpkins door Rick Beato op youtube. Prima interview trouwens, dus ga het kijken.
Corgan stelt en Beato (beide Amerikanen) bevestigt dat er maar weinig Engelse bands zijn die overtuigend rocken. In tegenstelling tot Amerikaanse bands. Ik ben toen mijn verzameling eens nagegaan en ben geneigd het eens te zijn met Corgan.
Even de context van zijn uitspraak. Na Siamese Dream was hij op zoek naar een producer voor wat later Mellon Collie zou worden. Als fan van Black Sabbath en Queen wilde hij eens een Engelse producer proberen vanwege hun vindingrijkheid en vermogen buiten de geeffende paden te denken. Dus ging hij op zoek naar Engelse bands om te ontdekken dat ze nauwelijks rockten.
Engeland heeft een uitgebreide muzikale traditie dus er is aanbod genoeg. Maar ze opereren vaak binnen die kenmerkende Britse popcultuur van wat halfzachte, wat weeïge rock. Om het maar eens plat te zeggen, het heeft geen ballen. Beatles? nee! Stones? Doen alsof ze ballen hebben maar zijn gewoon middle class mietjes. De Engelse blueswave eind jaren 60/begin 70? The Free? Zeker, eindelijk zou ik bijna zeggen. De voornamelijk Britse proghoek? Yes, Genesis, ELP, King Crimson, Porcupine Tree? Ik kan er geen een bedenken. De britpop periode met Oasis en Suede? Absoluut niet.
Natuurlijk zijn er Black Sabbath, Deep Purple en Led Zeppelin. Zeppelin, zeker tijdens hun eerste twee albums, is een twijfel geval met dezelfde kanttekening als bij de Stones. Deze bands opereerden in het tamelijk vast omlijnde gebied van Hardrock. Ze waren er om rockmuziek te maken. Dat geldt niet voor hun Amerikaanse tegenhangers waar spontaniteit en eigenheid beduidend hoger op het lijstje stonden dan bij Engelse bands. De enige die ik zo gauw voor de geest kan halen is Queen in zijn begin jaren.
Amerika daarentegen is een heel ander verhaal. Ik denk dat dat komt omdat de roots van eigenlijk alle hedendaagse muziek daar liggen. Ook die van de Rockmuziek. Het zit er in de grond en het water dat ze drinken. Stooges, MC5, Mountain, Allman brothers, doobies, Lynyrd Skynyrd, later de punk en grunge beweging. Engelse punk is weinig anders dan een slap en commercieel aftreksel van de Amerikaanse voorbeelden. Punk voor mietjes. Die veiligheidsspelden waren er niet voor niets. Ze moesten het gebrek aan echtheid compenseren. Grunge kon alleen maar uit de vs komen.
Verder is het opvallend dat het begrip Rock in Amerika een veel bredere betekenis heeft dan in Engeland of Europa. Amerikanen hebben het over Jazz, hiphop en r&b en over Rockmuziek. Het is geen aparte categorie maar een stijlvorm.
Ik heb mijn punt gemaakt. Dus kom er maar in. Ik ben benieuwd naar jullie mening.
Gewaagde titel, ik weet het. Ik begin er over na het zien van een interview met Billy Corgan van the Smashing Pumpkins door Rick Beato op youtube. Prima interview trouwens, dus ga het kijken.
Corgan stelt en Beato (beide Amerikanen) bevestigt dat er maar weinig Engelse bands zijn die overtuigend rocken. In tegenstelling tot Amerikaanse bands. Ik ben toen mijn verzameling eens nagegaan en ben geneigd het eens te zijn met Corgan.
Even de context van zijn uitspraak. Na Siamese Dream was hij op zoek naar een producer voor wat later Mellon Collie zou worden. Als fan van Black Sabbath en Queen wilde hij eens een Engelse producer proberen vanwege hun vindingrijkheid en vermogen buiten de geeffende paden te denken. Dus ging hij op zoek naar Engelse bands om te ontdekken dat ze nauwelijks rockten.
Engeland heeft een uitgebreide muzikale traditie dus er is aanbod genoeg. Maar ze opereren vaak binnen die kenmerkende Britse popcultuur van wat halfzachte, wat weeïge rock. Om het maar eens plat te zeggen, het heeft geen ballen. Beatles? nee! Stones? Doen alsof ze ballen hebben maar zijn gewoon middle class mietjes. De Engelse blueswave eind jaren 60/begin 70? The Free? Zeker, eindelijk zou ik bijna zeggen. De voornamelijk Britse proghoek? Yes, Genesis, ELP, King Crimson, Porcupine Tree? Ik kan er geen een bedenken. De britpop periode met Oasis en Suede? Absoluut niet.
Natuurlijk zijn er Black Sabbath, Deep Purple en Led Zeppelin. Zeppelin, zeker tijdens hun eerste twee albums, is een twijfel geval met dezelfde kanttekening als bij de Stones. Deze bands opereerden in het tamelijk vast omlijnde gebied van Hardrock. Ze waren er om rockmuziek te maken. Dat geldt niet voor hun Amerikaanse tegenhangers waar spontaniteit en eigenheid beduidend hoger op het lijstje stonden dan bij Engelse bands. De enige die ik zo gauw voor de geest kan halen is Queen in zijn begin jaren.
Amerika daarentegen is een heel ander verhaal. Ik denk dat dat komt omdat de roots van eigenlijk alle hedendaagse muziek daar liggen. Ook die van de Rockmuziek. Het zit er in de grond en het water dat ze drinken. Stooges, MC5, Mountain, Allman brothers, doobies, Lynyrd Skynyrd, later de punk en grunge beweging. Engelse punk is weinig anders dan een slap en commercieel aftreksel van de Amerikaanse voorbeelden. Punk voor mietjes. Die veiligheidsspelden waren er niet voor niets. Ze moesten het gebrek aan echtheid compenseren. Grunge kon alleen maar uit de vs komen.
Verder is het opvallend dat het begrip Rock in Amerika een veel bredere betekenis heeft dan in Engeland of Europa. Amerikanen hebben het over Jazz, hiphop en r&b en over Rockmuziek. Het is geen aparte categorie maar een stijlvorm.
Ik heb mijn punt gemaakt. Dus kom er maar in. Ik ben benieuwd naar jullie mening.
Matteüs 7:7-8 NBG51
Bidt en u zal gegeven worden; zoekt en gij zult vinden; klopt en u zal opengedaan worden. Want een ieder, die bidt, ontvangt, en wie zoekt, vindt, en wie klopt, hem zal opengedaan worden.
0
geplaatst: 19 december 2022, 23:35 uur
Billy Corgan is nogal een gespleten persoonlijkheid, is mijn ervaring als je zijn interviews in de loop der jaren hebt gelezen. Dus ik hecht niet veel waarde aan zijn mening. Om terug te komen op de topictitel, onzin natuurlijk.
Als met rocken bedoeld wordt, rauwe eerlijkheid in muziek en teksten, vind ik de Engelsen juist rockiger dan de meestal wat kunstmatige Amerikanen.
Naast het al genoemde Joy Division, kan ik ook Billy Bragg noemen of The Clash (ok, wel vanuit de middle class, maar soit). Matt Johnson (The The) is vrij rauw en direct, PJ Harvey kan het op haar manier. U2 (als we Ierland ook mogen meenemen) was in zijn beginjaren direct en open en rockte zeker op het podium.
Als met rocken bedoeld wordt, rauwe eerlijkheid in muziek en teksten, vind ik de Engelsen juist rockiger dan de meestal wat kunstmatige Amerikanen.
Naast het al genoemde Joy Division, kan ik ook Billy Bragg noemen of The Clash (ok, wel vanuit de middle class, maar soit). Matt Johnson (The The) is vrij rauw en direct, PJ Harvey kan het op haar manier. U2 (als we Ierland ook mogen meenemen) was in zijn beginjaren direct en open en rockte zeker op het podium.
2
Onweerwolf
geplaatst: 20 december 2022, 00:02 uur
John Self schreef:
Gewaagde titel, ik weet het. Ik begin er over na het zien van een interview met Billy Corgan van the Smashing Pumpkins door Rick Beato op youtube. Prima interview trouwens, dus ga het kijken.
Corgan stelt en Beato (beide Amerikanen) bevestigt dat er maar weinig Engelse bands zijn die overtuigend rocken. In tegenstelling tot Amerikaanse bands. Ik ben toen mijn verzameling eens nagegaan en ben geneigd het eens te zijn met Corgan.
Even de context van zijn uitspraak. Na Siamese Dream was hij op zoek naar een producer voor wat later Mellon Collie zou worden. Als fan van Black Sabbath en Queen wilde hij eens een Engelse producer proberen vanwege hun vindingrijkheid en vermogen buiten de geeffende paden te denken. Dus ging hij op zoek naar Engelse bands om te ontdekken dat ze nauwelijks rockten.
Engeland heeft een uitgebreide muzikale traditie dus er is aanbod genoeg. Maar ze opereren vaak binnen die kenmerkende Britse popcultuur van wat halfzachte, wat weeïge rock. Om het maar eens plat te zeggen, het heeft geen ballen. Beatles? nee! Stones? Doen alsof ze ballen hebben maar zijn gewoon middle class mietjes. De Engelse blueswave eind jaren 60/begin 70? The Free? Zeker, eindelijk zou ik bijna zeggen. De voornamelijk Britse proghoek? Yes, Genesis, ELP, King Crimson, Porcupine Tree? Ik kan er geen een bedenken. De britpop periode met Oasis en Suede? Absoluut niet.
Natuurlijk zijn er Black Sabbath, Deep Purple en Led Zeppelin. Zeppelin, zeker tijdens hun eerste twee albums, is een twijfel geval met dezelfde kanttekening als bij de Stones. Deze bands opereerden in het tamelijk vast omlijnde gebied van Hardrock. Ze waren er om rockmuziek te maken. Dat geldt niet voor hun Amerikaanse tegenhangers waar spontaniteit en eigenheid beduidend hoger op het lijstje stonden dan bij Engelse bands. De enige die ik zo gauw voor de geest kan halen is Queen in zijn begin jaren.
Amerika daarentegen is een heel ander verhaal. Ik denk dat dat komt omdat de roots van eigenlijk alle hedendaagse muziek daar liggen. Ook die van de Rockmuziek. Het zit er in de grond en het water dat ze drinken. Stooges, MC5, Mountain, Allman brothers, doobies, Lynyrd Skynyrd, later de punk en grunge beweging. Engelse punk is weinig anders dan een slap en commercieel aftreksel van de Amerikaanse voorbeelden. Punk voor mietjes. Die veiligheidsspelden waren er niet voor niets. Ze moesten het gebrek aan echtheid compenseren. Grunge kon alleen maar uit de vs komen.
Verder is het opvallend dat het begrip Rock in Amerika een veel bredere betekenis heeft dan in Engeland of Europa. Amerikanen hebben het over Jazz, hiphop en r&b en over Rockmuziek. Het is geen aparte categorie maar een stijlvorm.
Ik heb mijn punt gemaakt. Dus kom er maar in. Ik ben benieuwd naar jullie mening.
Gewaagde titel, ik weet het. Ik begin er over na het zien van een interview met Billy Corgan van the Smashing Pumpkins door Rick Beato op youtube. Prima interview trouwens, dus ga het kijken.
Corgan stelt en Beato (beide Amerikanen) bevestigt dat er maar weinig Engelse bands zijn die overtuigend rocken. In tegenstelling tot Amerikaanse bands. Ik ben toen mijn verzameling eens nagegaan en ben geneigd het eens te zijn met Corgan.
Even de context van zijn uitspraak. Na Siamese Dream was hij op zoek naar een producer voor wat later Mellon Collie zou worden. Als fan van Black Sabbath en Queen wilde hij eens een Engelse producer proberen vanwege hun vindingrijkheid en vermogen buiten de geeffende paden te denken. Dus ging hij op zoek naar Engelse bands om te ontdekken dat ze nauwelijks rockten.
Engeland heeft een uitgebreide muzikale traditie dus er is aanbod genoeg. Maar ze opereren vaak binnen die kenmerkende Britse popcultuur van wat halfzachte, wat weeïge rock. Om het maar eens plat te zeggen, het heeft geen ballen. Beatles? nee! Stones? Doen alsof ze ballen hebben maar zijn gewoon middle class mietjes. De Engelse blueswave eind jaren 60/begin 70? The Free? Zeker, eindelijk zou ik bijna zeggen. De voornamelijk Britse proghoek? Yes, Genesis, ELP, King Crimson, Porcupine Tree? Ik kan er geen een bedenken. De britpop periode met Oasis en Suede? Absoluut niet.
Natuurlijk zijn er Black Sabbath, Deep Purple en Led Zeppelin. Zeppelin, zeker tijdens hun eerste twee albums, is een twijfel geval met dezelfde kanttekening als bij de Stones. Deze bands opereerden in het tamelijk vast omlijnde gebied van Hardrock. Ze waren er om rockmuziek te maken. Dat geldt niet voor hun Amerikaanse tegenhangers waar spontaniteit en eigenheid beduidend hoger op het lijstje stonden dan bij Engelse bands. De enige die ik zo gauw voor de geest kan halen is Queen in zijn begin jaren.
Amerika daarentegen is een heel ander verhaal. Ik denk dat dat komt omdat de roots van eigenlijk alle hedendaagse muziek daar liggen. Ook die van de Rockmuziek. Het zit er in de grond en het water dat ze drinken. Stooges, MC5, Mountain, Allman brothers, doobies, Lynyrd Skynyrd, later de punk en grunge beweging. Engelse punk is weinig anders dan een slap en commercieel aftreksel van de Amerikaanse voorbeelden. Punk voor mietjes. Die veiligheidsspelden waren er niet voor niets. Ze moesten het gebrek aan echtheid compenseren. Grunge kon alleen maar uit de vs komen.
Verder is het opvallend dat het begrip Rock in Amerika een veel bredere betekenis heeft dan in Engeland of Europa. Amerikanen hebben het over Jazz, hiphop en r&b en over Rockmuziek. Het is geen aparte categorie maar een stijlvorm.
Ik heb mijn punt gemaakt. Dus kom er maar in. Ik ben benieuwd naar jullie mening.
Dit is echt het vaagste wat ik in lange tijd heb gelezen. Volgens mij heeft elk land wel rockbands en maakt het niet zo veel verschil.
0
geplaatst: 20 december 2022, 15:35 uur
Michiel Cohen schreef:
Matteüs 7:7-8 NBG51
Bidt en u zal gegeven worden; zoekt en gij zult vinden; klopt en u zal opengedaan worden. Want een ieder, die bidt, ontvangt, en wie zoekt, vindt, en wie klopt, hem zal opengedaan worden.
1 Samuël 18:25Matteüs 7:7-8 NBG51
Bidt en u zal gegeven worden; zoekt en gij zult vinden; klopt en u zal opengedaan worden. Want een ieder, die bidt, ontvangt, en wie zoekt, vindt, en wie klopt, hem zal opengedaan worden.
Toen zeide Saul: Aldus zult gijlieden tot David zeggen: De koning heeft geen lust aan den bruidschat, maar aan honderd voorhuiden der Filistijnen, opdat men zich wreke aan des konings vijanden. Want Saul dacht David te vellen door de hand der Filistijnen.
Nou jij weer.
Ontopic: Billy rockt toch al jaren niet meer?
0
geplaatst: 20 december 2022, 17:06 uur
Grappig, blijkbaar heeft Billy Corgan nooit de eerste singels van The Kinks gehoord, of denkt hij dat bands als The Rolling Stones en The Cult uit de Verenigde Staten komen. Vaak haken Amerikaanse bands juist in op wat er in het Verenigde Koninkrijk gebeurt. De grunge, want uit die periode komt Smashing Pumpkins heeft veel raakvlakken met Black Sabbath en Free. Ook een Black Crowes en Lenny Kravitz hebben raakvlakken met Free en The Faces. AC/DC komt bijvoorbeeld ook niet uit Amerika maar uit Australië. Jimi Hendrix zoekt al snel zijn inspiratie in Europa, och en zo zijn er waarschijnlijk nog genoeg andere voorbeelden te noemen.
1
geplaatst: 20 december 2022, 17:26 uur
De eerste hardrock was toch Helter Skelter van nota bene Paul McCartney . My Generation van The Who was zelfs nog eerder....
. My Generation van The Who was zelfs nog eerder....
1
geplaatst: 20 december 2022, 17:29 uur
Ik heb ooit gelezen dat Corgan een band is begonnen omdat hij Bauhaus en Black Sabbath wilde mengen in het groepsgeluid...
0
ohmusica
geplaatst: 20 december 2022, 18:11 uur
Op de vraag zou ik aan die Corgan antwoorden: Gelukkig maar dat dit ons (mij) bespaard is gebleven. Eigenlijk een domme opmerking of vraag, dan heb je het niet begrepen.
0
Tidalwave
geplaatst: 25 december 2022, 20:40 uur
De meest rauw rockende band uit de UK is (was) Motorhead en verder de eerste twee albums van Iron Maiden met zanger Paul di'Anno... imo
De meest rockende band uit de VS? Meer show en posturing dan echte rock from the guts. Ik breek mijn brein over de zoektocht naar een echte rockende band uit de VS. In ieder geval niet de band luisterende naar de naam Metallica; dat is deels rock, maar meer takkeherrie die slecht voor de bloeddruk is. Krijg er een vieze metaalachtige smaak van in de mond.
De meest rockende band uit de VS? Meer show en posturing dan echte rock from the guts. Ik breek mijn brein over de zoektocht naar een echte rockende band uit de VS. In ieder geval niet de band luisterende naar de naam Metallica; dat is deels rock, maar meer takkeherrie die slecht voor de bloeddruk is. Krijg er een vieze metaalachtige smaak van in de mond.
0
geplaatst: 26 december 2022, 14:37 uur
Ik begrijp helemaal wat John Self bedoelt en ben het ook met hem eens. De verklaring is volgens mij de verschillende tradities: in de VS is dat vooral country, blues en gospel zodat in wezen alle muziek binnen dat kader zit en dus 'rock 'n' roll' is. Engeland heeft die traditie niet maar put uit genres zoals music hall en heeft meer een kleinkunstachtige benadering, die geniaal kan uitpakken juist omdat het geen rock 'n' roll is maar kunstzinniger is (bv. David Bowie, Roxy Music, Queen). Daar ging mijn stukje over operette trouwens ook over.. Maar het gebrek aan rock 'n' roll maakt Engelse popmuziek vaak ook erg saai, want niet iedereen is geniaal: het is de rock 'n' roll die de adrenaline toevoegt en de muziek opwindend maakt (en daarmee zich onderscheidt van de kleinkunstgenres).
Overigens, wat me ook altijd opvalt is dat Australië (bv. AC/DC, The Saints, Birthday Party) en zelfs Nederland (bv. Herman Brood) ook rock 'n' roll kan maken. Maar de Engelse traditie staat echte rock 'n' roll in de weg: hooguit de Rolling Stones is rock 'n' roll maar als zodanig in wezen niets meer dan een bewuste imitatie van de Amerikaanse traditie: bv. The Beatles en The Kinks zaten altijd nog met een been in die kleinkunsttraditie van liedjes schrijven en zijn om die reden authentieker Engels.
Overigens, wat me ook altijd opvalt is dat Australië (bv. AC/DC, The Saints, Birthday Party) en zelfs Nederland (bv. Herman Brood) ook rock 'n' roll kan maken. Maar de Engelse traditie staat echte rock 'n' roll in de weg: hooguit de Rolling Stones is rock 'n' roll maar als zodanig in wezen niets meer dan een bewuste imitatie van de Amerikaanse traditie: bv. The Beatles en The Kinks zaten altijd nog met een been in die kleinkunsttraditie van liedjes schrijven en zijn om die reden authentieker Engels.
1
geplaatst: 26 december 2022, 18:37 uur
Motörhead
Black Sabbath
Iron Maiden
Judas Priest
Onslaught
Sabbat
Def Leppard
Saxon
Killing Joke
Joy Division
Usw
Je luistert de verkeerde shit joh
Black Sabbath
Iron Maiden
Judas Priest
Onslaught
Sabbat
Def Leppard
Saxon
Killing Joke
Joy Division
Usw
Je luistert de verkeerde shit joh
2
geplaatst: 26 december 2022, 19:02 uur
The Jesus and Mary Chain en My Bloody Valentine, of Godflesh.
Erg saai die Engelse muziek.
Erg saai die Engelse muziek.
0
geplaatst: 26 december 2022, 22:47 uur
Edwynn schreef:
Motörhead
Black Sabbath
Iron Maiden
Judas Priest
Onslaught
Sabbat
Def Leppard
Saxon
Killing Joke
Joy Division
Usw
Je luistert de verkeerde shit joh
Motörhead
Black Sabbath
Iron Maiden
Judas Priest
Onslaught
Sabbat
Def Leppard
Saxon
Killing Joke
Joy Division
Usw
Je luistert de verkeerde shit joh
En wat dacht je hier van. Uit Suffolk.
0
geplaatst: 20 januari 2023, 13:25 uur
Blues bereikte juist een breder publiek door de invasie van al die Engelse bleekneusjes waar ook Amerika plat voor ging.
Hendrix....algemeen beschouwd als een der beste rockers, zoniet grondlegger van de hardere soort, moest toch echt eerst richting Engeland verkassen om daarna alsnog als held gezien te worden in Amerika.
Ga de hardrockers/metaalhoofden vragen waar de rock vandaan komt, wie de grootste invloed hadden en je zult telkens bijna uitsluitend dezelfde namen horen van bands uit Engeland, maar uiteraard zitten de roots in de zwarte Amerikaanse blues.
Amerika staat toch erg vaak gelijk voor 'gelikt', 'gemaakt', 'te verzonnen'. Grunge is wel het laatst dat dan uit Amerika kwam.....en nu-metal maar daar willen de meeste mensen niet aan herinnerd worden
....al zat daar ook echt wel hier en daar wat leuks tussen. Vele malen interessanter was wat destijds in onze eigen contreien gebeurde met dat 'gothic' gebeuren.....wat in Amerika dan leidde tot een Evanescence, dat zij meteen dan ook het allerallerbeste ooit vinden in die hoek.....best leuke muziek hoor, maar ook hier geldt dat de Amerikaanse geliktheid er vanaf spat......Amy vs Floor of Tarja is ook geen competitie.
Het meeste wat daar nu vandaan komt is toch eenheidsworst, of van die getattoeerde boze jochies waarvan je elk moment denkt dat ze gaan rappen, maar dan heel boos op simpele gitaarakkoordjes/riffs...vaak 1 aanslag, die men dan vet hard vindt in de camera gaan blèren. Het zal een bepaalde hoek zijn misschien, maar het is zo onecht dat het haast pijn doet.
Ik bemerk bij mezelf dat in de loop der jaren er weinig interessants meer daar vandaan komt qua hardere muziek dat ik wil luisteren.
Engeland misschien wel idem....door de jaren heen.
Scandinavië is waar je moet zijn natuurlijk om echt harder te rocken....maar ook elders...zoveel goede muziek overal vandaan.
Hendrix....algemeen beschouwd als een der beste rockers, zoniet grondlegger van de hardere soort, moest toch echt eerst richting Engeland verkassen om daarna alsnog als held gezien te worden in Amerika.
Ga de hardrockers/metaalhoofden vragen waar de rock vandaan komt, wie de grootste invloed hadden en je zult telkens bijna uitsluitend dezelfde namen horen van bands uit Engeland, maar uiteraard zitten de roots in de zwarte Amerikaanse blues.
Amerika staat toch erg vaak gelijk voor 'gelikt', 'gemaakt', 'te verzonnen'. Grunge is wel het laatst dat dan uit Amerika kwam.....en nu-metal maar daar willen de meeste mensen niet aan herinnerd worden
....al zat daar ook echt wel hier en daar wat leuks tussen. Vele malen interessanter was wat destijds in onze eigen contreien gebeurde met dat 'gothic' gebeuren.....wat in Amerika dan leidde tot een Evanescence, dat zij meteen dan ook het allerallerbeste ooit vinden in die hoek.....best leuke muziek hoor, maar ook hier geldt dat de Amerikaanse geliktheid er vanaf spat......Amy vs Floor of Tarja is ook geen competitie.Het meeste wat daar nu vandaan komt is toch eenheidsworst, of van die getattoeerde boze jochies waarvan je elk moment denkt dat ze gaan rappen, maar dan heel boos op simpele gitaarakkoordjes/riffs...vaak 1 aanslag, die men dan vet hard vindt in de camera gaan blèren. Het zal een bepaalde hoek zijn misschien, maar het is zo onecht dat het haast pijn doet
. Ik bemerk bij mezelf dat in de loop der jaren er weinig interessants meer daar vandaan komt qua hardere muziek dat ik wil luisteren.
Engeland misschien wel idem....door de jaren heen.
Scandinavië is waar je moet zijn natuurlijk om echt harder te rocken....maar ook elders...zoveel goede muziek overal vandaan.
0
geplaatst: 20 januari 2023, 15:45 uur
Bakema NL schreef:
Blues bereikte juist een breder publiek door de invasie van al die Engelse bleekneusjes waar ook Amerika plat voor ging.
Hendrix....algemeen beschouwd als een der beste rockers, zoniet grondlegger van de hardere soort, moest toch echt eerst richting Engeland verkassen om daarna alsnog als held gezien te worden in Amerika.
Ga de hardrockers/metaalhoofden vragen waar de rock vandaan komt, wie de grootste invloed hadden en je zult telkens bijna uitsluitend dezelfde namen horen van bands uit Engeland, maar uiteraard zitten de roots in de zwarte Amerikaanse blues.
Amerika staat toch erg vaak gelijk voor 'gelikt', 'gemaakt', 'te verzonnen'. Grunge is wel het laatst dat dan uit Amerika kwam.....en nu-metal maar daar willen de meeste mensen niet aan herinnerd worden....al zat daar ook echt wel hier en daar wat leuks tussen. Vele malen interessanter was wat destijds in onze eigen contreien gebeurde met dat 'gothic' gebeuren.....wat in Amerika dan leidde tot een Evanescence, dat zij meteen dan ook het allerallerbeste ooit vinden in die hoek.....best leuke muziek hoor, maar ook hier geldt dat de Amerikaanse geliktheid er vanaf spat......Amy vs Floor of Tarja is ook geen competitie.
Het meeste wat daar nu vandaan komt is toch eenheidsworst, of van die getattoeerde boze jochies waarvan je elk moment denkt dat ze gaan rappen, maar dan heel boos op simpele gitaarakkoordjes/riffs...vaak 1 aanslag, die men dan vet hard vindt in de camera gaan blèren. Het zal een bepaalde hoek zijn misschien, maar het is zo onecht dat het haast pijn doet.
Ik bemerk bij mezelf dat in de loop der jaren er weinig interessants meer daar vandaan komt qua hardere muziek dat ik wil luisteren.
Engeland misschien wel idem....door de jaren heen.
Scandinavië is waar je moet zijn natuurlijk om echt harder te rocken....maar ook elders...zoveel goede muziek overal vandaan.
Blues bereikte juist een breder publiek door de invasie van al die Engelse bleekneusjes waar ook Amerika plat voor ging.
Hendrix....algemeen beschouwd als een der beste rockers, zoniet grondlegger van de hardere soort, moest toch echt eerst richting Engeland verkassen om daarna alsnog als held gezien te worden in Amerika.
Ga de hardrockers/metaalhoofden vragen waar de rock vandaan komt, wie de grootste invloed hadden en je zult telkens bijna uitsluitend dezelfde namen horen van bands uit Engeland, maar uiteraard zitten de roots in de zwarte Amerikaanse blues.
Amerika staat toch erg vaak gelijk voor 'gelikt', 'gemaakt', 'te verzonnen'. Grunge is wel het laatst dat dan uit Amerika kwam.....en nu-metal maar daar willen de meeste mensen niet aan herinnerd worden
....al zat daar ook echt wel hier en daar wat leuks tussen. Vele malen interessanter was wat destijds in onze eigen contreien gebeurde met dat 'gothic' gebeuren.....wat in Amerika dan leidde tot een Evanescence, dat zij meteen dan ook het allerallerbeste ooit vinden in die hoek.....best leuke muziek hoor, maar ook hier geldt dat de Amerikaanse geliktheid er vanaf spat......Amy vs Floor of Tarja is ook geen competitie.Het meeste wat daar nu vandaan komt is toch eenheidsworst, of van die getattoeerde boze jochies waarvan je elk moment denkt dat ze gaan rappen, maar dan heel boos op simpele gitaarakkoordjes/riffs...vaak 1 aanslag, die men dan vet hard vindt in de camera gaan blèren. Het zal een bepaalde hoek zijn misschien, maar het is zo onecht dat het haast pijn doet
. Ik bemerk bij mezelf dat in de loop der jaren er weinig interessants meer daar vandaan komt qua hardere muziek dat ik wil luisteren.
Engeland misschien wel idem....door de jaren heen.
Scandinavië is waar je moet zijn natuurlijk om echt harder te rocken....maar ook elders...zoveel goede muziek overal vandaan.
Komt genoeg goed hard spul uit de USA. Je moet echter wel willen zoeken want het is een groot land.
0
geplaatst: 20 januari 2023, 19:53 uur
Michiel Cohen schreef:
Komt genoeg goed hard spul uit de USA. Je moet echter wel willen zoeken want het is een groot land.
(embed)
(embed)
(embed)
(quote)
Komt genoeg goed hard spul uit de USA. Je moet echter wel willen zoeken want het is een groot land.
(embed)
(embed)
(embed)
Ik zei ook 'Dat ik wil luisteren'.....hield beetje slag om de arm.
Natuurlijk is er nog genoeg....vooral in de stonerrock. En bands als Black keys en Clutch kunnen nog een aardig potje rocken ook.
Maar ze zijn geen hofleverancier meer zoals vroeger zeg maar.
* denotes required fields.