Er is altijd veel discussie aangaande platen met remakes van oude songs.
Akoestische versies van oude songs, of gewoon opnieuw ingespeeld.

Veel mensen stellen het gelijk met remixes, en vinden dat het verzamelplaten zijn. Ik vind dat kolder. Het is in een studio opgenomen, en dus een studioplaat.

Voorbeelden hiervan zijn: Less is More van Marillion en Woodland 1011 van The Fixx.

Ook cd 2 van RPWL - The Gentle Art of Music is zo'n plaat.

Meer kan ik even niet opnoemen. Maar moet wel zeggen, dat het me vaak erg pleziert. Bovengenoemde platen behoren, wat mij betreft dan ook tot de beste van genoemde bands...

Wireless van Threshold

en

AcCult van Vanden Plas

waarbij die van Vanden Plas toch een beetje tegenvalt, die van Threshold is ook subliem...

Een verzameling opnieuw opgenomen songs van oude albums zou ik als verzamelaar wegzetten. Een compleet remade album zou ik als album wegzetten.

De kwaliteit en de behoefte: Ik kom teveel van die platen tegen waarbij de artiesten blijkbaar denken dat nu ze hun instrumenten beter onder de knie hebben dat ze dan ook automatisch de oude nummers beter brengen. Men gaat dan voorbij aan de oude magie/chemie die meestal niet meer oproepbaar is.

De eerste draken die me te binnen schieten zijn: Still Cyco After All These Years van Suicidal Tendencies, Let There Be Blood van Exodus, Still Hungry van Twisted Sister, The Greater Of Two Evils van Anthrax, This Left Feels Right van Bon Jovi en Battle Hymns van Manowar.
Complete albums opnieuw opgenomen. De waanzin ten top.

Er zijn ook twijfelgevalletjes. First Strike Still Deadly van Testament bijvoorbeeld. Beslist niet beter dan de originelen, maar wel vol vuur en agressie en een in topvorm verkerende en van ziekte genezende Chuck Billy.
Ook Iced Earth heeft heropnamen die soms dubieus zijn, maar omdat Matt Barlow nu eenmaal een gave vocalist is, is het toch weer aantrekkelijk.

Whitesnake's Crying In The Rain in zijn 1987 vorm veel beter dan de originele onthulling van Saints And Sinners. Voor Here I Go Again vind ik dat weer niet gelden. Alhoewel ik hem ook niet verschrikkelijk vind.

Akoestische sessies vind ik heel leuk, mits live. Legio voorbeelden te bedenken dunkt me.

Soms is zo'n keuze wel te billijken zoals in Exodus' geval. Of als bonusschijf zoals in Venom's en Journey's geval. Maar veelal ben ik eerder geïnteresseerd in een echte nieuwe plaat dan in een halfgebakken remake.

Oh ja.... Die opnieuw ingespeelde platen... Ja daar vind ik meestal ook niet veel aan, muv van die Iced Earth (Days of Purgatory). Maar die zijn niet allemaal opnieuw ingespeeld. Vaak alleen nieuwe zangpartijen. Dat heeft Porcupine Tree trouwens ook gedaan. Oude platen voorzien van nieuwe drum en bas partijen.

Nee, ik beleef vnl veel plezier aan de gestripte songs. Juist omdat dan opvalt hoe mooi sommige nummers kunnen zijn, zoals de al eerder genoemde platen (Less is More, Wireless en die van RPWL)...

Ik vind akoestische liveplaten zoals die van Alice in Chains ook geweldig. Maar in de studio klinkt het toch net wat warmer....

Al zijn van de Less Is More -tour legio liveplaten beschikbaar.

Ik ben er meestal niet zo kapot van. Zou het wel aanmoedigen als er op MuMe een aparte categorie voor beschikbaar zou komen.

Nog eentje, die ik altijd erg goed vond: Endangered Species van Lynyrd Skynyrd...

Akoestische versies van oude en nieuwe nummers en wat covers, maar dan wel door een band waar meer dan 50% allemaal nieuw bloed is....

Er is een song van Dead Kennedys genaamd California uber alles. Een nogal iconische song in de punkscene die ik ook een warm hart toedraag. Maar de remake ervan overstijgt voor mij toch wel m'n stoutste dromen. De remake heet We've got a Bigger Problem Now. Is en blijft mijn knallertje.

De laatste platen van Kate Bush en Peter Gabriel.

Tubular Bells II van Mike Oldfield

En in zeker zin ook Tubular Bells III tot Tubular Bells XXVI.

Er bestaat zelfs een Best of Tubular Bells.

Oh ja, die van Mike Oldfield. Die vind ik nogal bedenkelijk...

Al vind de Orochestral Tubular Bells wel hell mooi.

Bij de Deluxe Edition van "Sonic Boom" van KISS zit een CD met een aantal nummers opnieuw ingespeeld door de huidige line-up. Ze klinken bijna identiek aan de studioversies. Volgens mij heeft het te maken met rechtenkwesties, dat ze deze nummers weer hebben opgenomen.

Alice Cooper heeft vorig jaar een EP uitgebracht, "Alice Does Alice", waarop hij 5 nummers opnieuw heeft opgenomen.

Saxon - Heavy Metal Thunder. In 2001 verkondigde zanger Byford dat ze een nieuw album met oude nummers zouden vullen om de vele vraag naar oud werk op de optredens. Met een keihard resultaat, die nieuwe versies staan als een huis maar toch genieten de originele versies de voorkeur.

Scorpions zijn op Comeblack ook aan de weer met oude nummers in een nieuw jasje.

Nog een album gevonden: Loudness - Rockshocks. De Japanse band speelt hier 13 nummers van hun eerste 5 albums opnieuw in. Het album mag er best wel wezen.

Dimmu Borgir - Stormblåst 2005

Tuberal Bells 2 en 3 bevatten nieuwe composities, opgebouwd uit variaties op de eerste tubural bells. Er is dan ook geen sprake van een remake. Niks bedenkelijks aan. Tubural bells 2003 is wel een re-make en dan ook gelijk een heel slechte.

De reden van Exodus was trammelant met de platenmaatschappij die het orginele album uitbracht, van wat ik begreep was het orgineel onder een soort wurgcontract uitgebracht en zagen ze geen cent van de royalties.

Ik dacht dat ruzie met een oude platenmaatschappij sowieso de reden was voor veel heropgenomen plaaten. Ik kan me de positie van een band op dat vlak wel bergijpen maar of het artistiek wat toevoegt is een andere vraag (naar mijn mening niet, tenzij het orgineel extreem brak was opgenomen bijvoorbeeld).