Pretentieuze titel voor deze topic. Maar ik zet graag hoog in. Maar de bedoeling van deze topic is dat ik wat aan geschiedschrijving ga doen mbt Country muziek, en het zal zeker geen compleet beeld geven. Ten eerste beperk ik me tot de Country vanaf eind jaren 40, met de opkomst van de Honky Tonk en het eindigt met de jaren 70.
En als opzet heb ik voor verschillende hoofdstukken gekozen waarbij ik de ene keer een bepaalde stroming behandel, de andere keer een producer, of een muzikant..waarbij dan een keur aan artiesten voorbij zal komen. En ik hopelijk aan aardig beeld kan schetsen van een periode waarbij de Country muziek op zijn hoogtepunt was wat mij betreft.
Het eerste hoofdstuk staat de fantastische pedal steelgitaar speler, Ralph Mooney, centraal.

https://cocaineandrhinestones.com/wp-content/uploads/2018/01/CR014-Ralph-Mooney-The-Sound-of-Country-Music.jpg
PICK IT MOON!


Pick It Moon! waren de legendarische woorden van Waylon Jennings als Ralph Mooney een pedal steelgitaarsolo inzette.
Ralph Mooney, geboren op 16 September 1928 te Duncan, Oklahoma, was een van de meest aansprekende pedal steelgitaarspeler uit de Country muziek. Hij maakte o.a. deel uit van de begeleidingsband van Wynn Stewart. Mooney was verder de oorspronkelijke pedal steelgitaar speler van The Strangers, de begeleidingsband van Merle Haggard en vanaf 1969-1970 werd hij de vaste
pedal steelgitaar speler van The Waylors, de begeleidingsband van Waylon Jennings voor ruim 20 jaar. Maar ook was hij eind jaren 50 en in de jaren 60 te horen op veel Bakersfield opname's waaronder veelvuldig bij opname's van Buck Owens.

In de jaren 30 zou Ralph Mooney als kind verhuizen naar Californie om bij een oudere zus van hem te gaan wonen. Zijn ouders hadden als zovele Okie's moeite om rond te komen na de vernielingen die The Dust Bowl had aangericht in o.a. Oklahoma. Als kind voelde Ralph Mooney zich al snel aangetrokken tot de muziek en leerde zichzelf gitaar, madoline en fiddle spelen en pas vanaf zijn 12e, zo omschreef hij het zelf, kwam hij in aanraking met de pedal steel gitaar en voelde zich erg aangetrokken tot dit instrument maar door geldgebrek leerde hij zich de techniek aan door zijn gitaar als lap steelte gebruiken. Later zou hij zelf een pedal steel gitaar bouwen die zo een uniek geluid had dat Fender deze steel gitaar zou namaken.
In de jaren 40 zou hij nog voornamelijk bij amateur bandjes spelen en zijn eerste betaalde baan kreeg hij bij Skeets McDonald. En in 1950 maakte hij kennis met Wynn Stewart die al snel Ralph Mooney als een van zijn vaste begeleiders aannam en ook zorgde deze samenwerking ervoor dat Ralph Mooney als sessie en studiomuzikant werk kreeg op vele Bakersfield opname's waaronder ook bij Buck Owens. En zo is Ralph Mooney o.a. te horen op Under Your Spell Again van Buck Owens. En ook als begeleider van Wynn Stewart is Mooney op vele hits van Wynn Stewart te horen waaronder Wishfull Thinking en Playboy.







In 1949 schreef Ralph Mooney de song Crazy Arms welke in 1956 door Ray Price werd opgenomen en waarmee Price zijn eerste nummer 1 scoorde. En Ralph Mooney een geregeld inkomen gaf voor de rest van zijn leven door de royalty's die hij ervoor opstreek. Een andere grote hit door Ralph Mooney was "Foolin" van Johnny Rodriquez uit 1983. Maar zijn voornaamste aktiviteit bleef toch anderen begeleiden met zijn steel gitaar.







In 1961 vertrok hij samen met Wynn Stewart naar Las Vegas aldaar ze een eigen nachtclub oprichtte waar ze 6 avonden in de week optraden en in de begeleidingsband ontmoette Ralph Mooney, Merle Haggard, die basgitaar speelde. En toen Merle Haggard als solo artiest verder ging, ging Ralph Mooney met hem mee en zo is Ralph Mooney te horen op de eerste Tally opname's van Merle Haggard in de jaren 60 en was in het begin ook de pedal steel gitaar speler van Haggard's band The Strangers. Maar het vele
touren trok Mooney niet en had hij het ook te druk voor als studio muzikant. Wel bleef Mooney nog op vele opname's van Merle Haggard te horen waaronder Swinging Doors en The Bottle Let Me Down.




Ralph Mooney maakte zelden tot nooit solo opname's. Wel maakte hij 1968 een instrumentaal album samen met James Burton, die na dit album vrij snel de vaste gitarist en bandleider zou worden van Elvis Presley's begeleidingsband, de TCB Band. Het album kreeg de veelzeggende titel,
Corn Pickin' And Slick Slidin'. Het album zou een echte Collector's Item worden maar is gelukkig tegenwoordig ook in zijn geheel te beluisteren op Spotify en is zeker een aanrader voor de liefhebber van fraai gitaarspel.




Na dit album trad Ralph Mooney toe tot de Waylors, de begeleidingsband van Waylon Jennings. En zou daarmee midden jaren 70 grote successen behalen toen Waylon Jennings met zijn Outlaw Country een miljoenenpubliek bereikte. En het fraaie spel van Ralph Mooney droeg zeker bij aan het eigen geluid van Waylon Jennings & The Waylors. Hij kreeg van Waylon ook alle ruimte om te schitteren en er zijn veel fraaie staaltjes te horen van hun samenspel waarbij ze soms prachtig elkaar's solo's overnamen.




Tot zijn pensionering bleef Ralph Mooney onderdeel uitmaken van The Waylors voor ruim 20 jaar. Ralph Mooney zou na zijn pensionering nog wel lezingen en demonstratie's geven over zijn favoriete instrument, de pedal steelgitaar.
En op 20 Maart 2011 kwam er op 82 jarige leeftijd een eind aan het rijke leven van Ralph Mooney. Een groots muzikant met dus een hele grote bijdrage in de Country muziek. En een inspiratiebron voor vele latere pedal steelgitaar spelers.
En Mooney zette samen met de Bakersfield Sound stroming en het succes van Buck Owens en Merle Haggard de steelgitaar weer terug op het menu van de Country muziek, want met de succesvolle Nashville Sound was de steelgitaar verdwenen ver naar de achtergrond.

PICK IT MOON! - open.spotify.com

Mijn aandacht gaat meer uit naar alt country en outlaw country, maar desalniettemin is het heel leuk om te lezen en de bijbehorende muziek te horen. Uiteindelijk wordt het straks vast een mooi naslagwerk. Wellicht eindig je met een stukje geschiedschrijving over mijn favoriete outlaws van de jaren zeventig, de pioniers van de alternatieve country van tegenwoordig.

Ga ik volgen. Mijn interesse in country vanaf de jaren 20 van vorige eeuw is vorige jaar aardig aangewakkerd. Wat een wereld om te ontdekken. Veel moois al ontdekt en sta nog maar aan het beginpunt. Dit topic gaat zeker helpen om nieuwe artiesten te ontdekken.

En Ralph Mooney: Fantastische pedal steel muzikant en heerlijk om te horen hoe Waylon Jennings hem in zijn nummers aanhaalt. Play it Mooney!

Hoofdstuk 2

A DRIFTING COWBOY AND A HONKY TONK GIRL.


Het begrip Honky Tonk is al heel oud en werd in de 19e eeuw al gebruikt om clubs aan te duiden waar er gedanst, gegokt, geneukt, gevochten en muziek gemaakt werd. En deze muziek werd vaak gemaakt op een valse piano waarop enkele toetsen ontbraken. Deze clubs waren vooral in het Zuiden en het
Zuid Westen van de VS te vinden en door de rassenscheiding hadden zowel de zwarte als de blanke bevolking hun eigen clubs waar er gehonkytonkt werd.Bij de zwarte clubs evolueerde het uiteindelijk tot de Boogie-Woogie en Fats Domino is misschien wel de bekendste honky tonk pianist. In de blanke
clubs werd er voornamelijk Country gespeeld, maar wel Country die rauw en puur was en ook zeker ook raakvlakken vertoonde met de Blues en de Boogie-Woogie. En aangezien deze clubs te klein waren voor de orkesten van de Western Swing werd deze uitgekleed tot een basisorkestje van gitaar, bas, viool en steelgitaar.




In 1941 verscheen de single, Walking The Floor Over You van Ernest Tubb. En dat was het eerste wapenfeit van de Honky Tonk in de Countrymuziek wat op vinyl verscheen.
Al snel veroverde de honky tonk zijn plek in de country muziek en werd het razend populair genre mede door Hiram 'Hank' Williams. Tot op de dag van vandaag de meest aansprekende naam die de Honky Tonk voortbracht en doet zijn invloed zich nog steeds gelden in de Countrymuziek en daarbuiten.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/62/Hank_Williams_Promotional_Photo.jpg/800px-Hank_Williams_Promotional_Photo.jpg

Hank Williams werd geboren in op 17 September 1923 te Mont Olive in de staat Alabama. Op zijn 7e kreeg hij van zijn moeder een oude gitaar en leerde van de zwarte straatmuzikant, Teetot, de blues spelen. En al op zijn 15e richtte Hank Williams de band, The Drifting Cowboys, op. Al snel kreeg Hank Williams en de Drifting Cowboys een contract bij een radiostation maar toen de meeste leden dienst moesten doen tijdens de Tweede Wereldoorlog zat Hank Williams zonder band en kon ook geen vervangers vinden en samen met zijn alcoholgebruik zorgde dat tot ontslag bij het radiostation. Hank Williams werd zelf overigens afgekeurd voor militaire dienst door hevige rugklachten die hij eerder had opgelopen om tijdens een rodeo een doodsmak te maken. En dat zou er mede voor zorgen dat Hank Williams een grote behoefte had om zichzelf te verdoven om zo minder pijn aan zijn rug te hebben.
Maar alle pijnstillers gecombineerd met alcohol zorgde voor een problematisch leven en carriere.
Gedurende de oorlog ging Hank Williams maar werken in de scheepsbouw en trad hij op voor soldaten. Na de oorlog begon Hank Williams weer meer serieus muziek te maken en in 1946 zou hij auditie doen door The Grand Ole Opry waar hij werd afgewezen. Maar na afloop kwam hij wel in contact met Fred Rose van muziekuitgeverij Acuff-Rose en deze zorgde uiteindelijk voor een platencontract bij MGM na eerst nog enkele single's opgenomen te hebben voor Sterling Records.
Voor MGM was de eerste single die Hank Williams opnam in 1947, Move It On Over. En dat werd gelijk een behoorlijk grote hit. In 1948 vertrok Hank Williams naar Louisiana waar hij onderdeel werd van de radioshow, Louisiana Hayride, wat ervoor zorgde dat hij elke zaterdagavond op de radio te horen was in het zuidoosten van de VS. Doordeweeks toerde hij door Louisiana en Texas. En in 1949 was het uiteindelijk zover en trad Hank Williams voor het eerst op in de Grand Ole Opry.
Vanaf dit eerste optreden in de Grand Ole Opry ging het heel hard met zijn populariteit en werd hij geadoreerd door zijn fans en verdiende hij geld als water maar dat ging er net zo snel weer uit aan drank en pijnstillers waaronder ook steeds meer en vaker morfine. De optredens en opname's gingen steeds moeizamer door zijn steeds meer verslechterende gezondheid en geestestoestand. Zijn huwelijk liep op de klippen, hertrouwde en ook werd hij ontslagen door de Grand Ole Opry wegens chronische dronkenschap. En Hank Williams was altijd al mager maar de laatste jaren van zijn leven was hij vel over been. Opname's in ontwenningsklinieken leverde ook weinig op want na ontslag, ging hij vrolijk verder waar hij gebleven was. En het was toen niet ongebruikelijk dat hij bij opnames tijdens het zingen bloed opgaf, of na enkele regels gezongen te hebben, uitgeblust languit zakte in een stoel. En zo zou hij eigenlijk ook op nieuwjaarsdag 1953 op 29 jarige leeftijd komen te overlijden op de achterbank van
zijn auto op weg naar een volgende gig. De chauffeur dacht ook eerst dat Hank Williams gewoon uitgeblust in slaap was gevallen als zo vaak eerder. Maar deze keer stopte stilletjes zijn hart ermee,
de drank en drugsmisbruik had zijn tol geeist. En daarmee kwam een eind aan het leven van de toen meest populaire en achteraf ook de meest invloedrijke country artiest.
Zijn laatste single die tijdens zijn leven nog verscheen, was I'll Never Get Out Of This World Alive, wat in eerste instantie gewoon grappig bedoeld was maar uiteindelijk profetische waarde bleek te hebben. Maar wat heeft de beste man een hoop mooie muziek nagelaten,vol met hartzeer en melancholie deze Hillbilly Shakespeare.
En veel van zijn songs zouden later veel gecoverd worden en kunnen gezien worden als klassiekers in het country genre, en de ene song is nog mooier en aangrijpender dan de ander. En paar pracht juwelen zijn I'm So Lonesome I Could Crij, Cold Cold Heart, Ramblin' Man, Hey Good Lookin', Your Cheatin' Heart en You Win Again.













Na het overlijden van Hank Williams was de Honky Tonk gelukkig niet ten dode opgeschreven want er hadden zich inmiddels meer dan prima andere artiesten aan het honky tonk front gemeld of zouden zich eerdaags melden..
Een van hun was Lefty Frizzell, een begenadigd zanger uit Texas. Die met zijn manier van zingen, het zingen op "the Country Way" zou introduceren. Lefty haalde de scherpe randjes eraf, letterlijk en figuurlijk, zong beschaafder en minder schel en hard. En zijn manier van zingen zou later zeker George Jones, Merle Haggard, Willie Nelson en vele anderen beinvloeden. Lefty Frizzell eerste single, If You've Got The Money, I''ve Got The Time, werd gelijk een grote hit en samen met het prachtige The Long Black Veil uit 1959 behorend tot de vele hoogtepunten uit zijn omvangrijke oeuvre. Want anders dan Hank Willims, bleef Lefty Frizzell ondanks ook zijn overmatig drankgebruik, langer in leven maar dankzij de drank werd ook Frizzell uiteindelijk niet echt oud en kwam in 1975 op 47 jarige leeftijd te overlijden.




Andere bekendheden die die Honky tonk voortbracht in de jaren 50 en ook zeer de moeite waard zijn waren Webb Pierce, de meest succesvolle na overlijden van Hank Williams. Webb Pierce was gek op uiterlijk vertoon en bekend was zijn zwembad in de vorm van een gitaar en zijn met zilveren dollars beklede wagenpark. Ook nam hij de opengevallen plek op die ontstaan was in de Grand Ole Opry na overlijden van Hank Williams. En scoorde toen gelijk een van zijn grootste hits met There Stands A Glass. Webb Pierce zou de honky tonk altijd trouw blijven in zijn verdere carriere en zijn eigenzinningheid en zakelijk instinct maakte ook dat hij na 1955 wegging bij de Grand Ole Opry na een zakelijk conflict.
Verder kwam ook de gentleman van de honky tonk, Carl Smith op begin jaren 50 en in 1952 had hij zijn eerste nummer 1 hit met Let Old Mother Nature Have Her Way. In deze periode was Carl Smith overigens getrouwd met June Carter die later weer de vrouw zou worden van Johnny Cash.
Ook waren er in de tweede helft van de jaren 50 de jonkies, Faron Young, eerder gitarist in de begeleidingsband van Webb Pierce, die zijn eerste nummer 1 hit had in 1955 met Live Fast,
Love Hard, Die Young. In mijn ogen een van de meest opwindende honky tonk songs. Een ander jonkie die toen doorbrak was Stonewall Jackson, vernoemd naar een generaal van de Geconfedereerde Staten in de Amerikaanse Burgeroorlog. Zijn debuutsingle uit 1957, Don't Be Angry, is een prachtige honky tonk ballad.
En ook George Jones begon in de jaren 50 zijn carriere als honky tonk zanger en had met Why Baby Why al in 1956 zijn eerste grote hit. En zijn eerste album kreeg de profetische titel, The Grand Ole Opry's New Star. Ook ontmoette George Jones in de jaren 50 Elvis wat hem ook inspireerde om enkele rock & roll/rockabilly songs op te nemen en ook zijn eerste nummer 1 hit, het uit 1959 afkomstige, White Lighting, was de invloed van de rock & roll/rockabilly duidelijk hoorbaar.



















En in 1952 was daar ook de eerste vrouwelijke country ster die de top van de country charts zou halen en dat met een onvervalste honky tonk song, Kitty Wells met It Wasn't God Who Made Honky Tonk Angels. En dat was overigens een respons op Hank Thompson's The Wild Side Of Life.




Maar een van de meest invloedrijke en ook een van de meest succesvolste country zangeressen was en is Loretta Lynn. En ook zij begon in de jaren 50 als honky tonk zangeres en en in 1960 bracht ze haar eerste single uit, I'm A Honky Tonk Girl. En toen ze in 1963 overstapte naar het grote platenlabel Decca en haar vaste producer, Owen Bradley werd, bleef bij haar de honky tonk de boventoon voeren ondanks Bradley's reputatie inmiddels als een van de vormgevers van de Nashville Sound.

https://images.startsat60.com/wp-content/uploads/20180411020203/Loretta-Lynn-720x379.jpg?w=720&h=405

Loretta Lynn werd op 14 April 1932 geboren als Loretta Webb in de staat Kentucky en was de dochter van een kolenmijn werker. Op haar 13e trad ze al in het huwelijk met Doolittle Lynn en bleef met hem getrouwd tot zijn dood in 1996. En al op haar 16e werd ze moeder van hun eerste kind en op haar twintingste was ze moeder van 4 kinderen. Hierna werd het krijgen van kinderen even opgeschort en stortte Loretta zich op muziekcarriere mede op aandringen van haar echtgenoot, die haar grootste inspirator was.
Loretta Lynn was niet allleen een erg goede zangeres maar ook een geweldige songwriter die ook controversieele onderwerpen niet schuwde en gaf de vrouwen uit de lagere klassen en de hardwerkende middenklasse een stem en gezicht. Puttend ook uit haar eigen harde ervaringen, en vrouwen niet meer waren om veel kinderen op de wereld te zetten en alles goed te vinden wat hun echtgenoten uitvraten en Lynn zong ook over dat vrouwen zelf ook behoefte's hadden en rechten. Loretta Lynn was zelf natuurlijk veels te jong getrouwd en moeder en ondanks dat haar echtgenoot haar stimuleerde om vooral een carriere als zangeres na te streven, hadden ze ook een moeilijk en gewelddadig huwelijk.
Waarbij Loretta Lynn wel altijd aangaf dat als haar man haar een klap gaf, hij er twee terug kreeg.
Een van haar grootste successen had ze met het prachtige en auto biografische, Coal Miner's Daughter. En ook zou ze samen met Conway Twitty een succesvol duo vormen in de jaren 60 en 70. Maar later meer daarover in het hoofdstuk, Duo and Duet's. En tot op de dag van vandaag is Loretta Lynn nog steeds aktief en is er zelfs dit jaar nog een album van haar verschenen.













Eind jaren 50 kwam de Nashville Sound op en verdrong steeds meer de kalere, hardere en rauwere Honky Tonk. En veel honky tonk artiesten maakten ook de overstap al dan niet
gedwongen door hun platenmaatschappij. Maar toch zou de Honky Tonk altijd blijven bestaan en ook zou de Honky Tonk zijn invloed hebben op de Nashville Sound. Loretta Lynn is daar het grote bewijs van.

A Drifting Cowboy And A Honky Tonk Girl - open.spotify.com

Wat een fantastisch muziekgenre is het toch. Misschien heb ik het eerder gevraagd, maar ben je zelf weleens in de het zuiden van de States geweest? De Opry, de (nog bestaande) honky tonk bars etc.

Nope ben nooit in de VS geweest en sterker ben sinds 1995 nooit meer op reis geweest, ben toen heel ziek geworden van de heimwee en besloten om nooit meer voor langere tijd op reis te gaan naar verre oorden.

Ai, dat is niet prettig. Een begrijpelijke reden om niet meer op reis te gaan. Tegelijk wel jammer dat je daardoor de kans mist om de plekken die je hierboven zo mooi omschrijft te bezoeken.

Ik ben een paar jaar geleden naar een show in de Grand Ole Opry geweest. Bijzonder om een keer mee te maken, alsof je op heilige (gewijde) grond loopt. Tijdens die reis heb ik ook o.a. de Country Music Hall of Fame en het graf van Hank Williams bezocht.

Hoofdstuk 3

THE NASHVILLE SOUND

Vlak na de Tweede Wereldoorlog werd de Country muziek steeds populairder maar er was nog weinig besef wat voor goudmijn men in handen had. Muziekuitgeverij Acuff-Rose met dus de op dat moment razend populaire zanger Roy Acuff als mede eigenaar was de eerste muziekuitgeverij die vanuit Nashville ging werken in 1939 . En in de jaren daarop volgde steeds meer muziekuitgeverijen. En na de oorlog vestigde ook enkele grote platenlabels als Capitol, RCA Victor en Decca zich in Nashville. En in het begin van de jaren 50 gingen deze platenmaatschappijen opname studio's opzetten met een vaste groep sessie en studiomuzikanten en producers.
En hoewel de Honky Tonk populair was begin jaren 50 bleef deze populariteit wel beperkt tot het Zuiden
en het platteland. Voor een doorbraak naar een breder publiek was een bredere muziek noodzaak en zo verdween steeds meer het Hillbilly karakter van de Country en moest het allemaal minder boers en rauw.
De producers die voor de grote platenmaatschappijen in Nashville werkten, werden vele ook het hoofd van de afdeling Country en waren ze meer dan alleen producers maar tevens ook Artist & Repetoire managers. En bij RCA Victor werd dat Chet Atkins en bij Decca, Owen Bradley. En deze twee heren worden over het algemeen gezien als de grondleggers van de Nashville Sound zoals die ontstond in de tweede helft van de jaren 50. Minder steelgitaar en fiddle, meer koortjes, strijkers en 'poparrangementen' van de songs. En Chet Atkins zou veel succes behalen met Jim Reeves en Owen Bradley met Patsy Cline, de twee grote sterren van de Nashville Sound eind jaren 50- begin jaren 60.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/ac/Jim_Reeves_1963.JPG

In 1958 werd de term The Nashville Sound voor het eerst benoemd in een artikel over Jim Reeves en daarmee zou het uiteindelijk een begrip worden. En over het algemeen wordt Four Walls van Jim Reeves als eerste Nashville Sound single gezien. Hoewel de producer van Four Walls, Chet Atkins zelf, verwijst naar het enkele maanden later uitgekomen en ook door Atkins geproduceerde Oh Lonesome Me van Don Gibson, het begin was van de Nashville Sound. En er zijn zelfs mensen die beweren dat Elvis Presley met Don't Be Cruel de aanzet was voor de Nashville Sound.







In de eerste helft van de jaren 50 scoorde Jim Reeves bescheiden hitjes met novelty songs zoals Bimbo. De geboren Texaan ontwikkelde zelf gedurende jaren 50 een andere manier van zingen, hij ging lager met zijn stem, zachter zingen en met zijn lippen bovenop de microfoon. En deze manier van zingen paste mooi bij de begeleiding en verdere invulling die producer Chet Atkins voor ogen zag. Met als eerste resultaat de single, Four Walls. En in 1959 met Reeves zijn grootste hit, He'll Have To Go, oorspronkelijk als b-kantje van de single, In a Mansion Stands My Love. De discjockey's van de radio gaven echter de voorkeur aan de flipside en dat leidde er uiteindelijk toe dat He'll Have To Go de grote hit werd. En niet alleen de top van de country charts bereikte maar ook tot nummer 2 kwam in de Billboard Hot 100 lijst en platinum werd. He''ll Have To Go is misschien wel het mooiste en beste voorbeeld van de Nashville Sound. In alles een heuse Country song maar wel heel erg verfijnd en met een prachtig koortje, romantisch en liefdelijk. En daar bovenop de warme bariton stem van Reeves, en verder overigens spaarzaam gemusicieerd met een klein orkestje van bas, piano, drums, gitaar en een xylofoon. En het is die xylofoon die de song een nog warmere sfeer geeft.




Begin jaren 60 was Reeves en mede ook door He'll Have To Go ook in het buitenland populair en dan voornamelijk Zuid- Afrika, Ierland, Verenigd Koninkrijk, Duitsland en India. En daarmee was Reeves de eerste country ster die dat bewerkstelligde en in 1963 waren er ook tournee's door het Europees vasteland, Engeland, Ierland en Zuid Afrika. Heel lang mocht dit succes overigens niet duren want op 31 Juli 1964 kwam Reeves om bij een vliegtuigongeval in zijn prive jet.
Ruim een jaar voor Jim Reeves omkwam bij een vliegtuig ongeval was die andere grote ster van de Nashville Sound, zangeres Patsy Cline ook al om het leven gekomen door een vliegtuig ongeval op 5 Maart 1963 op 30 jarige leeftijd.

http://t1.gstatic.com/licensed-image?q=tbn:ANd9GcQn6GSzebeRRTXol44gyWok_d1cCJEFdoIQBPkrs9Ua8ZzTC0kCv9bUTfe9rv5c

Patsy Cline werd geboren op 8 September 1932 in Virginia. In 1954 tekende ze haar eerste platencontract bij Four Star Records na al vele jaren opgetreden te hebben in honkytonks. In 1955 werd ze een vaste gast in de TV show van Jimmy Dean. En dat trok de aandacht van de grote jongens en al snel tekende ze een contract bij Decca en kwam zo in aanraking met Owen Bradley. En in 1957 zou ze haar eerste grote hit hebben met Walkin' After Midnight. En deze eerste uitvoering van Patsy Cline was nog echt wel Honky Tonk. En de eerstvolgende 4 jaar zou het bij deze ene hit blijven want haar volgende hit scoorde ze pas in 1961 met I Fall Into Pieces en de daarop volgende single, Crazy (geschreven door Willie Nelson), werd zo mogelijk een nog grotere hit. En ondertussen had Owen Bradley, Patsy Cline geboetseerd naar de Nashville sound en met veel succes. Hierna werden ook de andere single's succesvol alleen dat waren er niet veel want in Maart 1963 kwam ze dus al te overlijden door een vliegtuigongeluk.
Na haar dood werden er nog enkele single's posthuum uitgebracht en langzamerhand met steeds wat minder succes. In 1985 werd Patsy Cline weer hot door de biopic, Sweet Dreams, met Jessica Lange als Patsy Cline in de hoofdrol. Maar ondanks haar korte carriere was ze van grote invloed op de Country muziek en de zangeressen die haar opvolgde, waaronder haar vriendinnen Loretta Lynn en Dottie West.







Met het overlijden van Jim Reeves en Patsy Cline kwam er echter geen eind aan de Nashville Sound en het succes hiervan. De Nashville Sound zou in de jaren 60 verder verfijnd worden tot wat Countrypolitan genoemd word met vaak nog meer strijkers. En met het succes van de Nashville Sound werd de Country muziekscene in Nashville nog groter, professioneler en succesvoller. En met artiesten als Don Gibson en Dottie West maar ook nieuwkomeling Bobby Bare bleef de pure Nashville Sound nog wel even bestaan.
Ondanks dat er vanuit Californie een tegengeluid was ontstaan in de vorm van de Bakersfield Sound, een hardere vorm van Country met veel duidelijkere invloeden uit de Western Swing en Honky Tonk maar juist ook de hardere beatmuziek van bijvoorbeeld, de Beatles. En in het volgende hoofdstuk, Nashville West, ga ik verder in op de Bakersfield Sound.

The Nashville Sound - open.spotify.com

Fijn dat je verder bent gegaan AbleMable. Wat was Patsy toch een grootheid. Crazy is één van de allerbeste countryliedjes ooit.

Quizvraag: welke country-artiest overleed bij een auto-ongeluk terwijl hij op weg was naar de begrafenis van Patsy Cline?

Een van deze heren?

Thumbs up
Leuk en interessant topic

Ga je dit topic nog voortzetten AbleMable?

O zeker ben er nog lang niet klaar mee maar heb op het moment even andere prioriteiten.