Dag forumleden,

Ik mag graag naar klassieke muziek luisteren en mijn voorkeur gaat uit naar de romantiek. Een van mijn favoriete componisten is echter niemand minder dan de alom bekende W.A. Mozart. Ik weet niet wat het is, maar ik vraag mij af, waarom zijn werken zo herkenbaar zijn. Het is namelijk zo, dat je bij veel van zijn composities (en dan met name de symfonieën) meteen kunt horen dat het om de betreffende man gaat (Neem nou Eine Kleine Nachtmusik, typisch Mozart-geluid!) . Weet iemand wat het is dat zijn stukken zo op elkaar doet lijken?

Of zit ik hier nu helemaal verkeerd, en hebben al zijn tijdgenoten hetzelfde soort "Mozart-geluid"? Het lijkt me sterk, aangezien tijdgenoot Beethoven (ietsje later, maar ach) toch heel onderscheidend is t.o.v. Mozzy.

Wie weet het?

Grappig forumtopic is dit. Leuk om een klassiek componist als onderwerp te kiezen op dit door pop doordrenkte MuMe.
W.A. Mozart. Eigenlijk een instituut op zichzelf. Hij vertegenwoordigde, samen met Beethoven en Haydn denk ik, een eigen genre. De tijd was nog niet rijp voor de Romantiek. Wat voor mij altijd heel kenmerkend is voor Mozart is de dominante contrastrijke melodie in zijn composities. Die melodie wordt strak en consequent doorgevoerd. Daardoor zit er ook wel iets 'verstandelijk logisch' in. En er zijn geen dissonanten. Het klinkt altijd opgewekt. Gevoelsbeleving is ondergeschikt naar mijn idee. Daarvoor kwam weer veel meer ruimte in de Romantiek van de 19e eeuw, die ook weer wat somberder was.

Ik ben helemaal geen kenner van klassieke muziek, heb wel wat staan van Mozart, vooral zijn pianoconcerten, dus dit is mijn eigen globale indruk.
MuMeters, ik zou zeggen: brand los over W.A.!

Beethoven was duidelijk een voorportaal naar de romantiek. Die vind ik er niet echt bijhoren. Mozart en Haydn behoorden tot de eerste Weense school. Een onderdeel van het classicisme. Uit die periode stammen weinig andere bekende componisten dus vandaar dat Mozart alomtegenwoordig is. De werken van Mozart blinken uit in toegankelijkheid. Opgewekt inderdaad en zwierig. Muziek om niet al te filosofisch over te doen. Hij probeerde ook van alles uit. De man heeft zoveel werken op zijn naam staan die al dan niet bewust in onze geheugens gegrift zijn. Zomaar iets eruit pikken vind ik lastig, maar ik ben erg gek op de hoornconcertos van hem.

Elke componist heeft wel zijn eigen signatuur. Dat is verder vrij lastig te definiëren.

Mozart kun je inderdaad nauwelijks met een andere componist verwarren. Bij Vivaldi moet ik wel een paar maten luisteren wil ik zeker weten dat het niet Bach of een andere Barokcomponist is. Ik denk overigens dat wat voor Mozart geldt, ook wel voor een Verdi geldt, met zijn typische luchtige operasound.

Leuke reacties. Mozart blijkt dus wel degelijk zijn eigen 'geluid' te hebben. En als ik hem dan echt zou moeten vergelijken met een ander, dan wordt dat dus inderdaad Haydn. Die twee zullen elkaar ook ongetwijfeld hebben beïnvloed. We zijn het er gelukkig over eens dat Beethoven en Mo een verschil van dag en nacht zijn, ondanks dat ze beiden tot dezelfde Eerste School worden gerekend. Het moet dan ook inderdaad wel de "mozart signatuur" zijn dat hem doet onderscheiden. Iets waaraan ik hem (op internet of Classic FM o.i.d.) altijd herken zijn de strijkers. Die lijken vaak hetzelfde hetzelfde te klinken. Ook zijn piano(sonates) spel kunnen vaak maar van één en dezelfde man komen.

De reden dat mij dit opvalt is vanwege het feit dat ik bij andere componisten 9 v/d 10 keer niet meteen direct op kan noemen wie dat nu zou kunnen zijn (of het moet wel een héél herkenbaar stuk/stijl zijn i.e. Bach, Tsjaikovski). Het is natuurlijk een moeilijke vraag om zo 1,2 3 te beantwoorden, maar wat ik me dan nog wel afvraag is wat het Mozart-geluid nu veroorzaakt qua muziekopstelling (zijn het nu de strijkers zelf, zit het hem in het ritme, of misschien wel het tempo in verhouding met uitgekozen instrumenten)?

Zie dit nu voor het eerst, grappig. Heb zelf hier op meermaals Vince Clarke (Depeche Mode, Yazoo, Erasure) wel eens getypeerd als de Mozart - waarom dan wel? Nou als je goed luistert, merk dat Vince iemand is van "frills", accenten (bijv ook in de off-beats) en 'riedeltjes'.

Zou een 'gewone synth-speler' ervoor kiezen om "pi - pi - pi - pi" te spelen (als bruggetje zeg maar) speelt Vince ijskoud "pi - poe - pah - pi" (gewoon andere tonen ertussen). Daarin wijkt hij af van anderen. Dat doet Mozart ook, m.n. in het allegro - dan wordt ie soms gewoon frivool; in het andante (vaak het tweede deel van een pianoconcert) wordt ie lyrischer - het andantestuk van het 21e Pianoconcert staat, imo, om die reden ook vaak in de toptien van ClassicFM.

Hij heeft minder de drang om een te willen imponeren (Requiem, Don Giovanni zijn de uitzonderingen waar ik in eesrte instantie aan denk). Zijn signatuur is uiterst herkenbaar, denk aan zijn klarinetconcert, hij heeft er maar 1, KV 622. Pianiste Mitsuko Uchida vind ik zijn werk met heel veel gevoel uitvoeren; heel anders dan de exactheid die Alfred Brendel hanteert; alhoewel ik ook hem graag mag horen - van hem heb immers een box met alle pianoconcerten van 'Wolfy' (Amadeus - Milos Foirman).

. .

Mozart is wat mij betreft toch wel een beetje de klassieke muziek onder de klassieke muziek.
Moeilijk uit te leggen, maar een beetje oubollig zou ik bijna zeggen. Waar Beethoven, Rachmaninoff etc toch meer wat stoers hebben. Zelfs Bach (yeah, I said it).

Even een uiterst gewaagd rijtje vgl met pop/rock

Mozart > Queen
Beethoven > Pink Floyd
Bach > Beatles
Rachmaninoff > Opeth
Vivaldi > Coldplay
Wagner > Status Quo

Goed dat het vrijdag is dat verklaart tenminste veel - 'k hoop dat je niet aan het werk bent en mocht dat zo zijn, dan hoop ik dat het niet om precisiewerk gaat - dit is verre van 'spot on'. Gelukkig blijven Mahler, Chopin, Bruch, Shostakovich ongemoeid; m.n die rare paring van Rachmaninoff zal me buikpijn bezorgen bij het luisteren; Eric Carmen had ik beter begrepen wat dat betreft

LOLOL!

Draai je nou ook klassiek in die ouwe GTI - boomboombox van je

Overigens herinner ik me ook een weirde mix van klassiek met rap - nee niet die bekende van Malcolm M (obv opera, Madame Butterfly) - maar (ik dacht) ene Warren G/Prince Igor; imo goed om een feestje te laten stoppen

Nope - ziswan: YouTube - HIP HOP MEETS CLASSIC - THE RAPSODY OVERTURE

C 4urself; op gegeven moment (na een minuut of 10 - 12 is het niet meer weg te krijgen zo matigjes) - overigens kan rap met violen heel ok zijn.

Dat sowieso.

Overigens heb je gelijk over wat je plaatste...

We hebben het weer voor elkaar hoor: hiphop een topic over Mozart insmokkelen. Het spijt me. Mozart is inderdaad mooi. Zijn muziek dan.

Nou vooruit dan, omdat het vrijdag is - met beelden uit Amadeus:

Het begon allemaal zo veelbelovend

Maar toen kwam er een rock-vergelijking
Gevolgd door Eric Carmen
Rap kon niet buiten beschouwing worden gelaten
Ten slotte moesten we kijken naar Falco!

IK HAAT VRIJDAG!!

Tja, Eric Carmen citeert volop uit - ik meen het tweede - pianoconcert van Rachmaninoff, net zoals Udo Jurgens volop Beethoven's 9e citeert. De beelden bij Falco komen uit de fraaie film van Milos Forman, Amadeus - met name de scenes over Don Giovanni en Requiem maken indruk.

Borreltijd?

Welkom op MuMe en als wij toch filmpjes plaatsen, dan een van de mooiste muziekjes ooit:





Eigenlijk is die met Bohm en Schwarzkopf op EMI het mooist, vind ik

Carmen en Jurgens zeggen mij zo niets, moet ik eerlijk bekennen. De film Amadeus is natuurlijk een aanrader. iedereen zou ´m moeten kennen. De film is alleen grotendeels, en dan met name het karakter van Wolfie zelf, fictief. maar verder een prachtig voorbeeld van een goede, historische drama.

En ja, allicht is het borreltijd. Doe mij maar een Franziskaner!

Neen.

Rappe violen in ieder geval wel.

Niet zeuren, checken Golf-boy:

Nee, zoals bij die 2de vind ik dus vreselijk. Die eerste is idd wel tof, maar dan vooral omdat het geen klassieke violen zijn.
Dan wordt het meteen bombastisch.

Paar geslaagde:

Toegegeven ik vind in die tweede net ook wat minder, maar ik vind de blend van stemmen van Missy E en MC Solaar wel tof - overigens leerde ik die versie kennen doordat - ik meen Def P - 'em in een radioprogramma draaide als voorbeeld van een geslaagde rap-ballad.

Zal jouw voorbeelden zeker checken - hebben we een klassiek topic met rap gepimpt

Nu gaat het ineens over rap...
maar goed...
Mozart, dat is zoiets als de marco borsato van de klassiek.

Mozart vind ik een soort schijnbaar luchtig klinken, doch zeker niet banaal. Het was ook duidelijk een wonderkind dat leeft voor muziek en niet volle zalen als doel op zich had. Hij heeft wel gemeen met Borsato dat ze beiden geldproblemen hebben gehad.

Helaas heb ik niet hetzelfde gevoel voor sneeuw als Smilla (Frøken Smillas Fornemmelse for Sne - Peter Høeg) en geef daarom voor deze zwetsrap/ schandaalpalaver GEEL - mond spoelen en tandenpoetsen gewenscht!

Mozart reikt me tot in mijn ziel, verder dan m'n gehoorgang is Borsato nimmer gekomen.

Die film die je daar aanhaalt was ook een mislukking van de bovenste plank... Maar gelukkig raakt mozart je iig meer dan borsato. Je zou ze de kost geven bij die waarbij dat andersom is hahaha!

@Schnee eerlijk gezegd doelde ik op het boek (van Hoeg, wiens naam ik ook noemde) - da's erg fraai. De film staat me bij als fragmentarisch.

Mijn probleem met Mozart is dat hij altijd zo gelikt en perfect klinkt. Vaak inderdaad ook wel enigszins luchtig (denk bijv. aan zijn klarinetstukken). Muzikaal steekt het fantastisch in elkaar, maar het is zo steriel en tot op zekere hoogte voorspelbaar.

Vind ik trouwens ook van Beethoven en Rachmaninov. Ben geen groot liefhebber van het classicisme, dat ik in het algemeen te gefixeerd vind op regels en een ietwat achterhaald idee van schoonheid en harmonie. Heb meer met barok, romantiek, en modern (impressionisme, modernisme, serialisme, minimal music, enz.)

Mozarts negentiende strijkkwartet bevalt me dan wel weer. Is ook geen stuk dat ik als 'typisch Mozart' zou omschrijven': YouTube - Mozart - String Quartet No. 19 in C, K. 465 [complete] (Dissonance)

Even ter aanvulling op een eerdere opmerking: Haydn heeft ook tijdens de Sturm und Drang periode gecomponeerd. Een aantal van zijn beste stukken zelfs! En een nog jonge Mozart is best wel beïnvloed door Haydn.

Ik vind Haydn en Mozart tot op zekere hoogte dan ook wel behoorlijk vergelijkbaar. Misschien een beetje een late reactie, maar dat komt omdat ik dagenlang doodziek in bed heb lopen janken a.g.v. de Borsato vergelijking...

Maar alle gekheid op een stokje, Ik ben van mening dat Mozart zelf een apart hoofdstuk is in het classicisme, zo niet van de gehele klassieke muziek. Weliswaar is hij beïnvloed door tijdgenoten, maar hij heeft destijds simpelweg een eigen draai (bewust of onbewust) gegeven aan de heersende muzikale traditie.

Leuke reacties trouwens! Tot dusverre beschrijven we Mozzy's muziek dus voornamelijk als luchtig en voorspelbaar. Ik heb zelf geen flauw idee hoe ik het zou moeten beschrijven. Ik zou Beethoven betrekkelijk donker, zwaar en emotioneel beschrijven, Tjaikovski overwegend sprookjesachtig, Strauss overweldigend, impressief en traditioneel, Liszt is het toppunt van gevoel en dromerigheid. Maar

Mozart? tsja...

[quote]Stijn_Slayer schreef:
Mijn probleem met Mozart is dat hij altijd zo gelikt en perfect klinkt. Vaak inderdaad ook wel enigszins luchtig (denk bijv. aan zijn klarinetstukken). Muzikaal steekt het fantastisch in elkaar, maar het is zo steriel en tot op zekere hoogte voorspelbaar.

Dat zou misschien ook aan de uitvoering kunnen liggen, of aan de manier waarop je luistert. We hebben tenslotte allen "geprogrammeerde oortjes". Sommige perfecte uitvoeringen van bijvoorbeeld de symfonieën van Mozart vind ik soms ook wel een beetje steriel. Maar, los daarvan, vind ik veel muziek van Mozart (bijvoorbeeld het tweede deel van de Jupiter-symfonie) eerder mystiek en mysterieus dan sierlijk.