Gisteravond in de bovenzaal van Paradiso een van mijn bijzonderste concerten ooit meegemaakt: de levende legende Daniel Johnston trad daar op.

Ik had eigenlijk gehoopt dat hij solo zijn muziek zou brengen (dat leek me het mooist), maar hij werd begeleid door een Nederlandse band die ook het voorprogramma verzorgde. Het bleek dat ze de afgelopen dagen hadden gerepeteerd en elkaar daarvoor nog nooit hadden ontmoet, spontaner kan dus bijna niet.

Johnston begon echter wel solo, met gitaar. Helaas heeft hij de hele avond geen toetsen aangeraakt, terwijl zijn mooiste nummers toch daarop geschreven zijn. Na een paar nummers kwam de band erbij en hoefde hij alleen nog maar te zingen. Hij deed dat overigens zonder zijn ogen af te houden van zijn notitieboek dat op een standaard stond en soms leek het wel alsof hij de teksten voor het eerst zag.

Ik had een beetje opgezien tegen dit concert omdat Johnston een geniaal kunstenaar is, maar natuurlijk ook wel een erg zielige man. Tijdens die eerste paar nummers solo op gitaar was hij inderdaad ook erg zielig: een levend wrak dat zijn uiterste best deed de juiste akkoorden te spelen en daarin vaalde omdat z'n armen te hevig bibberden.

Maar toen de band erbij kwam leek hij er plezier in te krijgen. Helaas moest hij na ongeveer twintig minuten alweer stoppen van zijn broer die naast het podium stond en die waarschijnlijk uit Texas meegekomen was om zijn gezondheid in de gaten te kunnen houden.

In de pauze stond Johnston op de gang een sigaret te roken en een vriend van mij raakte met hem in gesprek over vogeltjes (voornamelijk de koekoek, die volgens Johnston uitgestorven was). Ik hield mij afzijdig omdat ik verlegen word van iemand die ik zo erg bewonder.

Daarna speelde Johnston en de band (die er echt heel erg veel plezier in leken te hebben) nog zo'n twintig minuten. Na veel gejuich en gebies (de zaal was volgepropt met bewonderaars en het was natuurlijk snikheet en benauwd) kwam Daniel nog in z'n eentje terug om het acapella Devil Town te zingen wat bijval kreeg uit alle monden. Daarna was de koek toch helaas echt op. Een zeer kort concert inderdaad, maar aan de andere kant überhaupt een wonder dat het heeft kunnen plaatsvinden.

Nog zo'n leuk t-shirtje gekocht (die ene die Cobain ook aan had) en een paar cd'tjes en toen naar huis gegaan met een gevoel van euforie en troosteloosheid. Zoals het hoort!

Zijn er meer mensen hier die bij dit concert (of een ander optreden van Johnston) aanwezig waren?

Ik stond op dat moment in de andere zaal van Paradiso....met een andere levende legende, Peter Hammill, die overigens ook gebruikte van een standaard....leeftijd doet waarschijnlijk ook iets met je geheugen.