http://www.hollandfestival.nl/#festival/voorstelling/9173

Bijna uitverkocht maar toch de moeite waard om eens te kijken.
Kaarten à 40-50 euro en voor studenten of CJP-houden maar 10 euro!
Ik ga morgen dus direct een kaartje kopen.

Stond een tijdje terug ook al vermeld in het concert-tips topic en bij het desbetreffende Philip Glass album, maar gezien het unieke karakter van deze voorstelling is een apart topic meer dan terecht.

Tsja, die CJP korting. Ik kon het niet aanklikken bij de online bestelling dus ik ging er maar vanuit dat het niet van toepassing was op deze voorstelling. Heb ik dus mooi € 50 betaald voor mijn kaart ipv € 10... Maar goed, voor die CJP korting had ik wel eerst naar Amsterdam moeten rijden voor een kaartje en dat doe ik ook niet elke dag. Nu heb ik door vlug via internet te bestellen wel mooie plaatsen op rij 3.

Je haalt ook een kaartje voor mij hè Raymond?

Je bent de derde die het vraagt

Hehe, ik zit ook op rij 3. Voor een heel tientje! Het is soms heerlijk student te zijn

*Schop* vrijdag is het zover

*is vrijdag wel in Amsterdam, maar dan bij Ted Leo and the Pharmacists*

Het was erg vet, uitgebreid verslag volgt.

Zeer vet inderdaad.

Op een druilerige avond ergens in mei dendert Vince Vega mijn privéscherm binnen op de soulseekchat en vertelt blij dat Philip Glass Ensemble op 22 juni 2007 "Music in twelve parts" gaat opvoeren.
Heel erg goed kende ik het stuk niet maar ik was bewust van de belangrijke status van het stuk en 4 uur Glass sprak mij als liefhebber op zich wel aan.

"Music in Twelve parts" werd tussen 1971 en 1974 geschreven door Philip Glass als overzicht van de technieken die in zijn muziek gebruikt werden. De individuele delen behandelen één of meer van de aspecten van een gemeenschappelijke muzikale taal. Ze onderscheiden zich van elkaar door toepassing van verschillende procedures, nootkeuzes en ritmische profielen. Bepaalde principes blijven echter wel constant: een stabiele harmoniem, herhalende structuren en een gestage puls in achtsten. "Additive process" (waarbij een eenvoudige melodische figuur na een aantal herhalingen wordt veranderd door toevoeging of onttrekking van een noot of gerelateerde noten) wordt voortdurend toegepast (vaak gecombineerd met cyclische ritmische structuren). De uitzonderlijke delen zijn echter zeer uiteenlopend en tonen een spectrum zo groot als Glass ten tijde van het schrijven kon bedenken.

(bron: inleiding van Glass zelf in het programmaboekje, hoewel ik er een uittreksel van heb gemaakt.)

Dat het studentenleven ook nog leuke dingen met zich meebrengt werd me bewust gemaakt toen ik de prijzen nader bekeek. Op vertoon van studentenkaart kon je voor €10,00 een kaartje kopen voor een plek naar keuze.
Goed, het stond vast dat ik erheen ging en ik zou een dag later direct naar Amsterdam reizen om een kaart te kopen voor een plek op rij 3, want ik had vernomen dat Bubbachups daar ook ergens zou zitten.

Vrijdag was het zover. Woorden die me direct te binnen schoten waren "indrukwekkend" en "bewonderingswaardig". Alvorens het ruim drieënhalf uur durende stuk van start zou gaan was er nog een inleiding waar ik helaas niet bij kon zijn. Even voor 18:30 uur zat ik op mijn plekje en ik zwaaide naar Bob (Bubbachups), hij zwaaide terug . Om 18:30 uur begon het ensemble onder leiding van Michael Riesman en met natuurlijk Philip Glass zelf aan het stuk. Deel 1 t/m 3 werden gespeeld en ik vroeg me direct af of er stiekem geen bandjes ofzo afgespeeld werden want met 6 man en 1 vrouw werd een ongelooflijk geluid neergezet. Ik raakte haast in een trance door de muziek.

Na de eerste drie delen was er een korte pauze en toen dronk ik een kopje koffie met Bob en zijn moeder. We spraken vooral lovend over de zangeres, want ontelbaar keer hetzelfde stuk tekst identiek achter elkaar zingen/spreken vereist een goed paar longen naast een goed paar stembanden.

Na de pauze deel 4 t/m 6 en die raakten me nog iets meer dan de eerste drie delen. Wellicht omdat ik weer een beetje gewend was aan de toch ontoegankelijke muziek. Opvallend was dat het aantal lege stoelen in vergelijking met voor de pauze flink meer was geworden. Blijkbaar konden bepaalde mensen het niet meer aan.
De sobere podiumvoorstelling was ietsje anders, het clubje zat-stond nog wel in carrévorm vrij kort op elkaar maar de achtergrond was nu paars in plaats van blauw.

Na deel 6 was er een zgn. dineerpauze. Dit waarschijnlijk omdat het optreden al vroeg begon. Ik had thuis al goed gegeten dus ik zat 40 minuten te wachten tot we weer mochten Er werden nog even weddenschappen gesloten over de volgende achtergrondkleur. Bob dacht roze en ik ging met de gok van zijn moeder mee: groen.

Eindelijk mochten we weer en de achtergrond was blauw-groen (wel overwegend blauw). Ik had het idee dat het begin van deel 7 niet zo best ging en dat met name de zangeres het zwaar had. Dit bleek best mee te vallen nog maar desondanks verliet ze tijdens deel 8 het podium. Dit kwam echter omdat er voorlopig geen rol voor haar meer was. Hoewel het toch een (in vergelijking met de vorige 2 etappes van 3 delen) mindere zou worden maakten de laatste 10 minuten van deel 9 erg veel goed. Waanzinnig gewoon. Inmiddels waren er weer heel veel plekken vrij gekomen, jammer...

Na deel 9 nog een korte pauze en we waren klaar voor de laatste delen. Dit was het mooiste blok. In deel 11 maakte de dame haar rentree. Vooral deel 12 was waanzinnig en hier waren velen het over eens. Dit stuk had dan ook wel het meest weg van bijvoorbeeld veel stukken van Glass' "Einstein on the beach". Na de laatste tonen een bijzonder hard applaus en dit was meer dan verdiend. Het was inmiddels 23:15 en dus hebben we daar 3:45 uur aan muziek gehad en een pauze van een uur.

Het minimalisme is dan niet zo'n makkelijk genre om aan te horen maar het uitvoeren ervan is waarschijnlijk veel moeilijker. Door die eeuwige herhalingen heb je namelijk weinig houvast met wanneer er een nieuwe variatie moet komen. De muzikanten moeten erg goed tellen en ik had het idee dat Philip Glass met een lichaamsbeweging een volgende verandering aankondigde, althans zo leek het. Terwijl de "directie" toch echt door Michael Riesman gedaan werd.
Hoe dan ook: een prachtig optreden en ik hoorde dat Glass in oktober naar Groningen komt...
Ik weet waar ik dan ben!