Zo dit is dan het eerste topic dat wordt geopend door John Doe. Stom dat het nou net ''The Chemical Brothers'' moet heten en geen ''filosofische koek'', maar mijn berichten worden toch wel in dit topic geplaatst als ik het bij één van de albums zet

Het concert wat net afgelopen is van ze was wel redelijk goed. 7,5 als cijfer. Niet erg afwijkend van de Santiago live set die ik gehoord heb van oktober 2004, maar dat is niet zo belangrijk. The Chemical Brothers zijn alleen te zien als goede producers in de big beats. Overmixen deden ze bij één nummer slecht naar mijn mening en veel was hetzelfde als bij die Santiago live-set. Maar die set was goed dus

Heel leuk is het om ''Hey Boy Hey Girl'', mijn favoriet zoeen beetje en ''Block Rockin' Beats'' eens van de Chemical Brothers zelf te horen. Prachtige afsluiting net als in Santiago met een speciaal lang gerekte ''Private Psychedelic Reel'', toch ook een groot favoriet. De melodie werd solo nog even aangedikt door een bedwelmende zelfde melodie erbovenop, dat was wel de climax. Best stompzinnig publiek duikt hier op (een random genomen persoon kende dit laatste nummer niet), maar ach. Geluid was goed zoals het hoort. Best geinige visuals doken nog op vanachter de dj-boot.

Iets te kort was het wel. Dat effect zouden ze kunnen verkleinen door The Chemical Brothers naast een één of twee andere redelijk bekende namen te gooien en niet een flut-DJ op een doos te laten draaien aan de zijkant zoals nu het geval was. Dat kunnen ze eigenlijk makkelijk met het geld. Maar hee kom, het is te commercieel. Toch heb ik nog een postertje gekocht voor 3 euro en de verkoper even flink geholpen met z'n zaken door wat trucs toe te passen

Van het nieuwe album kwamen: Een langzame mix van Galvanize, Come Inside, The Big Jump (ontbreekt er iets...?).

Ok, het publiek was matig. Ingetogen doen en dan de laatste 5 minuten toch opeens volgas gaan.

Mwah, eigenlijk toch wel heel goed begrijpelijk, alles klopte gewoon aan dat moment. Totale duisternis en stilte overheerste de hmh, je weet dat het gaat komen en je weet dat het tof gaat worden, maar dan: BOEM, twee keer zo hard de climax van ´The Private Psychadelic Real´ met flitsende lichten en lasers, visueel genot en een heel nieuw publiek, yes!!! Dat zijn nou de momenten die herinnerd worden, je lichaam letterlijk overgenomen door een aaneenschakeling van vurende reflexen.

Ik kan niet zeggen dat ik me gestoord heb aan het rustige publiek. Leuke mensen om me heen en bijna alle verwachtte nummers (´Setting Sun´ en ´My Elastic Eye´ miste) zo zuiver uit de inmense boxen van het audiopaleis maakte alles geslaagd. De rustige nummers als ´Star Guitar´, ´Surface To Air´ en ehm ´...please forgive me, I never ment to huuurt you...´ kwamen erg goed tot hun recht en genoot hier dan ook meer van dat ik had verwacht. De echte hoogtepunten waren voor mij de adrenaline opwekkende songs ´The Big Jump´ en ´Come Inside´: taktische hoge sprongen maken en precies neerkomen op het inkomen van de beat, dat voelt goed. Het einde van ´Elektrobank´ kon ik ten slotte haast proeven met de oogjes dicht, daar keek ik ook het meest naar uit.

De op twee dozen draaiende dj was wel heel komisch ja, hoe lullig zag dat eruit zeg. Toch draaide hij wel aardig, goede warming up. Nog wat grappigs was dat de gebroeders keer op keer teleurgesteld waren door ons zwakke gejuich. We werden daarvoor ook terecht gestraft door zeker 7 minuten zwetend gewacht te hebben op de verlossende climax.

Ontbrekende nummers van het nieuwe album die gedraaid werden zijn: ´The Boxer´, ´Believe´ en ´Surface To Air´. Ik meende ook een nieuw onbekend nummer te horen. In mijn herinnering is dit concert een dikke 8, maar Chemical Beats nu zorgen denk ik voor een vertekening, zoiezo een 7.5 ja, mee eens.

Knallende opa´s

Voor mij was afgelopen donderdag de 3de x dat ik chemical gebroeders zag, en ik wist wat ik onderhand wel kon gaan verwachten. Toch was het begin, dat wéér met ''hey girl/hey boy'' was een lichte telleurstelling, mede doordat het geluid veeeel te zacht leek te staan.( gelukkig werd dit na enkele minuten langzaam maar zeker een beetje opgevoert). De ''live at santiago bootleg'' ,die sinds download haast non-stop roteerd in mijn auto cd speler/ hard disk walk man, leek inderdaad een beetje een blauwdruk voor de algemene setlist, met als enige toevoeging, dat er zo hier en daar enkele nieuwe nummers van hun laatste album er tussen in geperst werden. ''Galvanize'' kreeg een net iets te slome uivoering en ''Setting sun'' werd helaas geskipt.
Na dit alles zou je denken dat ik me niet geamuseerd heb afgelopen donderdag, maar niets is minder waar! Want boy o boy, wat is die muziek toch lekker! '' The big jump'' was voor mij ook inderdaad een welkome verrassing en ''believe'' , waar ik toch wel naar uitkeek, veroorzaakte bij mij een muziekale adreline rush. Dat samen met de , voor de rest heerlijke (please forgive me - dat is dus ''the golden path'' ) - maar toch voorspelbare - setlist, in combinatie met prima lichtshow zorgde voor een uitermate bevredigend gevoel.

Zelf ben ik niet iemand, die - hoe mooi íe het ook vind - nou niet echt uitbundig gaat staan juichen enzo, maar mij viel ook de tamme en milde reacties van het publiek op. Ik vond het wel een beetje jammer voor ze.... Communiceren met het publiek gaat hun zowiezo niet echt gemakkelijk af - af en toe een vuist in de lucht, Tom die een keertje links en rechts het podium over drommelt, ff zwaaien ofzo......het schept niet makkelijk een band met hun fans , en da is gewoon jammer, maar helaas niet anders...

Maar goed, dus....
Een dampend hete over-sized oosterse psychedelicshe cocktail met een lange prikkelende nasmaak?
Lekker hoor...!