Gisteravond speelde Modest Mouse in de Melkweg nadat het concert in juni dit jaar was uitgesteld. Het was uitverkocht, en toen we arriveerden stond er een lange rij voor de deur. Veel wanhopige Amerikanen die nog een kaartje probeerden te ritselen. Wel knap dat de band zonder noemenswaardige airplay de grote zaal van de Melkweg uitverkoopt, ze worden toch wel steeds groter.

De rij schoof gelukkig vlotjes naar binnen. Het was wel erg druk, een uitverkochte Melkweg lijkt altijd wel het spreekwoordelijke sardineblikje. Het inderhaast nog geregelde voorprogramma was de band Adept. "Apart" lijkt me de beste term om deze band (ook wel een beetje een posersclubje) te omschrijven. Ik vond het een minuut of zes best aan te horen, helaas speelden ze een half uur. Al snel werd duidelijk dat het geluid deze avond een probleem zou worden.

Daarna werd het podium omgebouwd voor de hoofdact. Dit duurde nogal lang, omdat het traporgel, de banjo, de twee drumstellen, de twee basgitaren, het keyboard, de trompet, de twee gitaren, de accordeon, en de zang nog gesoundcheckt moesten worden. Waar ik stond kwam de hele tijd een gestresste podiummanger langsrennen, heen en weer tussen het podium en de geluidsman. Blijkbaar ging het niet helemaal volgens schema.

Rond kwart over tien kwam de band dan eindelijk het podium op. Twee drummers (in kekke matchende zeemanshemdjes), een bassist, een keyboardist/multintrumentadinges, zanger/beroepschagrijn Isaac Brock en, voormalig Smiths-gitarist en gitaarheld Johnny Marr. Ik stond ongeveer tien meter voor laatstgenoemde en realiseerde me toen pas dat ik oog in oog stond met een halve legende. Opvallend veel mensen in Smiths-Tshirts stonden vooraan, kwamen die voor Marr of Mouse vraag ik mij af.

Het optreden trapte af met Bury Me With It van de voorlaatste plaat Good News for People Who Love Bad News. Verassenderwijs was deze plaat oververtegenwoordigd in de set, en niet de laatste plaat We Were Dead Before the Ship Even Sank. Maar uit elke plaat vanaf The Lonesome Crowded West werden nummers gespeeld (helaas niet persoonlijk favoriet Life Like Weeds).

Het concert was best goed, alleen vond ik het in het midden wat inkakken door teveel rustige nummers na elkaar. Een Modest Mouse-concert schijnt te staan of vallen bij het humeur van dhr. Brock, maar dat leek vanavond best in orde te zijn al blijft het een beetje een eng heerschap. Ik heb vooral genoten van het spel van Johnny Marr, die met zijn vloeiende gitaarlijntjes elke song van een grote dosis melodie voorzag. Het komt er allemaal zóóó makkelijk uit bij hem, maar speel het maar eens na. Bij het openen van de gitaristen-transfermarkt moet Modest Mouse er alles aan doen om deze speler vast te houden, want hoewel op leeftijd is hij met zijn ervaring nog van onschatbare waarde voor het team. Verder tot de conclusie gekomen dat de naam "Modest Mouse" lijkt te slaan op de bassist, die eruit ziet als een bescheiden muis. Grappig mannetje.

Het geluid was af en toe doorbijten, soms had ik pas na een halve minuut door welk nummer ze stonden te spelen. Gaandeweg werd het wel steeds beter, al was de gitaar van Isaac Brock pas in de toegift echt goed te horen. De accordeon en het traporgel, die af en toe werden bespeeld door de bassist, waren zelfs helemaal niet te horen. Gevalletje jammer. Maar: al met al een degelijk concert, wat wel ongeveer bracht wat ik er van verwachtte. 4*.

Leuke review.

Maar ik begrijp die klachten echt niet over het geluid (zag het ook op last.fm.) Ik stond precies in het midden, ongeveer 10 meter van het podium vandaan en ik stond me juist te verbazen over de goede geluidskwaliteit. Echt elk detail kon ik horen, iets wat ik niet gewend ben bij live optredens.

Ik heb verder ook weinig aan te merken op de keuze van de gespeelde nummers. Ik heb ook een paar favorieten die niet gespeeld zijn, maar dat hou je denk ik altijd.

Ik hou het op 4.5*!

Blijkbaar maakt het in de Max erg uit waar je staat, ik stond links en daar hoorde je de zang, isaacs gitaar en de instrumenten als accordeon en traporgel heel slecht. En Marr heel hard (bepaald geen straf ). Maar de plek was te mooi en het was te druk om een betere plek te zoeken.

Johnny was goed, he? Ik had elk moment het gevoel dat hij The Boy With The Thorn In His Side of Half A Person zou gaan inzetten...
Ik kreeg in elk geval geregeld kippenvel van zijn gitaarspel, dat bij Modest Mouse gek genoeg veel meer op zijn plaats is dan bij zijn eigen band The Healers.

Wow ik stond op 1 meter afstand van Marr! Modest mouse vind ik eigenlijk maar zo zo, gelukkig was de gitaar van Johnny het beste te horen van alle instrumenten. Ze hadden best een Smiths nummer mogen spelen.. of wil Marr daar niets meer van weten?

Het was een Modest Mouse concert, dus worden er Modest Mouse nummers gespeeld... duh. Vrees dat Marr daar niks over te zeggen heeft. Zou verder ook vrij misplaatst zijn (MM bestaat al zo'n 15 jaar en dan komt er een Marr bij en gaan ze Smiths-covers doen)?

Ik was er ook, en laat ik meteen hoog inzetten: voor mij was dit tot dusver het beste concert dit jaar. Maar ik ben dan ook een bevooroordeelde eikel; Isaac Brock had maar in de microfoon hoeven boeren en dan had ik het nog het beste optreden van het jaar genoemd. Of nee, toch niet eigenlijk.

Ik moest hierboven van Itchy lezen wat het voorprogramma eigenlijk was. Na één vierkwarts voortbonkend nummer en een in de microfoon hijgende zanger had ik het eigenlijk wel weer gezien. Toen het voorprogramma afgelopen was, begon Het Lange Wachten; alles stond binnen een half uurtje al wel zo'n beetje klaar, maar daarna stonden we nog een extra half uur te koekeloeren naar roadies die af en toe het podium op kwamen lopen om ergens een handdoek neer te leggen of om nóg maar een keer aan de gitaar te plukken.

Nee, het geluid was inderdaad niet geweldig. In tegenstelling tot de mensen aan de andere kant stond Brock's gitaar me soms juist wat te hard (we kregen het geluid dan ook rechtstreeks uit diens gitaarversterker, niet zozeer door de luidsprekers). Johnny Marr stond het verst van me af, maar was gelukkig ook nog goed te horen. En toch had ik voor geen goud van plek willen ruilen met de mensen links vooraan; ze hadden dan wel een levende legende voor zich staan, Isaac Brock is dat voor mij misschien nog wel meer dan Johnny Marr. Rondspiedend met de ogen wijd open, alsof hij elk moment iemand kon uitkiezen om op zijn smoel te slaan. Ik kan me goed voorstellen dat een optreden van Modest Mouse direct is afgelopen als Brock de pest in heeft, en zoals ik hem zag heeft hij dat vaak. Eergisterenavond gelukkig niet, althans: niet te erg. En zo woedend als zijn teksten kunnen zijn, zo zingt (lees: brult) hij ze ook, ik vond het schitterend om te zien.

Bedankjes konden er nauwelijks vanaf (Marr was daar nog scheutig mee), een karrenvracht aan daverende nummers over je heen kieperen des te meer. Klinkt het op albums soms iets té opgepoetst, live is het als vanouds ruw en ongepolijst wat Modest Mouse laat horen, en wat Isaac Brock de microfoon in blaft. Hier en daar een rustiger nummer uitgezonderd (zoals nieuwetjes Little Motel en Missed the Boat) was het vooral gedreven en luid; na nauwlijks twintig seconden opbouw vloog het quasi-refrein van Bury Me With It er meteen tamelijk hard in. Springer Paper Thin Walls raasde er nonchalant achteraan. Met een lichte nadruk op de laatste twee albums werden nummers uit het hele MM-oeuvre gevist. Persoonlijk hoogtepunt was Tiny Cities Made of Ashes, op het album een leuk maar nogal kolderiek ding ("and were drinking-drinking-drinking-drinking coca-coca-cola"), maar live een weergaloze knaller die minutenlang bleef nagonzen. Pre-encore afsluiter Spitting Venom, met twee simultane drummers en het meest Modest-Mouse-oude-stijl nummer van hun laatste plaat, was ook ge-wel-dig. En tussendoor persoonlijke favorieten als ouwetje Broke en ijskoud kippenvel bij publieksfavoriet Doin' the Cockroach. Het eerste bisnummer was eigenlijk de eerste en enige misser: Black Cadillacs, één van de lelijkste nummers die Modest Mouse ooit heeft gemaakt. Maar de uiteindelijke afsluiter was Dramamine, een nummer waar het publiek zich geen raad mee leek te weten en druppelsgewijs al de garderobe opzocht. Voor mij persoonlijk was het de beste afsluiter die ze uit hun hoed hadden kunnen toveren. Oké, als ik echt heel eerlijk ben had ik wel wat meer This Is A Long Drive, Interstate-8 en Lonesome Crowded West willen horen, maar er zijn uiteindelijk té veel godsallemachtig mooie Modest Mouse nummers die ze hadden kunnen spelen.

4,5* - zeer fijne avond.

Dramamine ja, het eerste nummer van de eerste CD, geweldig dat ze die nog deden. Vooral omdat de drummer voorafgaand aan Dramamine even een (miniem) stukje deed van draak van nummer We've Got Everything, en ik vreesde dat ze die gingen spelen (Bij bijna elk nummer ging een korte soundcheck vooraf). Maar toen kwam dat heerlijk luchtige intro van Dramamine, en wist ik dat er nog minstens 5 minuten om te genieten kwamen.

Over de setlist heb ik dan ook geen klachten, natuurlijk mis je wat favorieten (Ocean Breathes Salty! Trailer Trash! Talking Shit About A Pretty Sunset!), maar ze speelde van elk album wel iets, dat doet ook lang niet iedere band. Van mijn favoriete CD, the Lonesome Crowded West werd enkel Doin' The Cockroach gespeeld, maar dat is lang geen slechte keuze. Goddomme, wat een kracht heeft dat nummer live, inderdaad kippenvel. En zoals Yak al aangeeft: de langer uitgesponnen nummers Tiny Cities en Spitting Venom waren eveneens hoogtepunten. Geweldig gejam met een bevlogen Brock die zomaar enkele nieuwe coupletten aan zijn nummers schreeuwt.

Sfeer goed, Isaac goed, lekkere set, alleen was de sound bij vlagen niet helemaal puik; soms leek het ene instrument het andere onbedoeld te overstemmen. Maar een dikke vierenhalf sterren (Ehm, waar kan ik stemmen?).

Dat klinkt voor mij als iets totaal onwaarschijnlijks, waarvan ik geen seconde gedacht had dat het in iemand zou zijn opgekomen. Maar nu je erover begint, zouden er werkelijk Smithsfans zijn gegaan in de veronderstelling wat Smiths te horen?

Na een valse start, dat werd veroorzaakt door het voorprogramma (wat een dramatisch slecht voorprogramma (ik kom superlatieven tekort), moesten we lang wachten tot modest mouse eindelijk ging spelen. De eerste nummers vond ik (live) niet geweldig uit de verf komen, maar het werd snel beter, er werd inderdaad veel van "good news for people who..." gespeeld en ik was daar erg blij mee. Mijn persoonlijke hoogte punt was toch echt het nummer "doin' the cockroach".
4* voor een gezellig avondje amsterdam

ik was niet in die veronderstelling hoor, maar het was wel leuk geweest..