Kansas???

Ach ja, als er maar bier is. Ace en KISS op 1 festival, dat zou letterlijk een godswonder zijn.

Slik. Kansas? Ja dan moet ik wel gaan of ze moeten rondom het festival in een zaaltje spelen ergens in Nederland. Als ze op Arrow rond een uurtje of 4 spelen ben ik voor het avondeten weer thuis

Geweldige band.

En de laatste namen zijn zojuist bekend geworden:

3 Doors Down en Gotthard ( )

Wablief?? Komt GOTTHARD ????

En dat op mijn verjaardag

FEEEST !

Met de bevestiging van Mötorhead ( ) is de line-up nu compleet

KISS zal de complete setlist van KISS Alive! spelen, aangevuld met 6 andere tracks.

Wablief? écht?

Kei goe

Rock & Roll

Volgens mij gaat c-moon het leuk krijgen hier op arrow

Edit: En dat KISS de Alive! set gaat spelen is natuurlijk ook ontzettend vet, van de 6 extra nummers zullen en drie in ieder geval naar 'I was made for loving you', 'God of thunder' en 'Creatures of the night' gaan denk ik

Wordt een mooie week, eerst naar Ace Frehley in Tilburg en een paar dagen later naar Arrow.

http://www.youtube.com/watch?v=PTVHQLdXniE&feature=related

Hopelijk zelfde zonnetje als vandaag.

Had eerst toch geen plannen voor Arrow maar kreeg vandaag een Ticket De Luxe aangeboden dus ben nu toch overstag gegaan. Kan ik Kansas zien en pik ik de rest ook even mee.

2 vragen:
1. Luistertips voor Kiss en Whitesnake?
2. Wat is de laatste CD van Journey?

Alvast dank

De laatste cd van Journey is Generations, maar het nieuwe album komt volgens mij volgende maand uit.

Luistertips Whitesnake en KISS:

Voor Whitesnake zou ik The Early Years, 1987 en Good to be Bad aanraden, en voor KISS bijvoorbeeld Alive!. Ze spelen deze hele plaat in zijn totaliteit op Arrow. Dus als je je een beetje hierin wilt verdiepen is dat natuurlijk een uitstekende keuze.

OK, dank je. Ga ik beluisteren

Het optreden van KISS is direct leverbaar op cd. Na afloop dus gelijk te koop op het terrein.

Dit verslag in op oor.nl vond ik wel mooi:

ARROW ROCK FESTIVAL: DUIZEND BOMMEN EN GRANATEN :: 16-6-2008


Na een succesvolle start in Lichtenvoorde, verkaste het ARROW ROCK FESTIVAL vorig jaar naar Biddinghuizen. Zonder kleerscheuren verliep dat niet. Duizenden klaagden over de urenlange files op de polderweg naar het (Lowlands) terrein en dreigden nooit meer terug te komen als het evenement niet terug zou verhuizen naar de Achterhoek.



Organisator Mojo ging niet door de knieën, maar koos voor een elegante tussenoplossing: het Goffertpark in Nijmegen. Een lommerrijke locatie, met een prachtig en uitgestrekt grasveld, die dankzij een uitstekende bewegwijzering bovendien probleemloos de aan- en afvoer van 25.000 toeschouwers blijkt te kunnen verwerken.


Zij beleven gezamenlijk een flashback naar de jaren 70, die onder een stralende zon wordt geopend door REO SPEEDWAGON. Na een flitsend begin met Don’t Let Him Go en Take It On The Run, neemt de band gas terug met het simpele Keep Pushing en powerballad Can’t Fight This Feeling, een Amerikaanse nummer 1-hit waarop zanger Kevin Cronin en gitarist Dave Amato schitteren. Prachtige harmonieën sieren Time For Me To Fly en het door bassist Bruce Hall gezongen Back On The Road Again eindigt met een drumsolo van Bryan ‘what’s in a name’ Hitt. Dan is het tijd voor evergreen Keep On Loving You, een echte rock classic, die het nog slaperige publiek wakker schudt. Het optreden wordt besloten met Roll With The Changes, opgeluisterd door een vloeiende orgelsolo van enig overgebleven oerlid Neal Doughty en Ridin’ The Storm Out, waarin de drie gitaristen Cronin, Amato en Hall er à la Status Quo een echte show van maken. REO Speedwagon bewijst weer eens, dat je bij Amerikaanse bands altijd waar voor je geld krijgt.


GOTTHARD is de enige groep vandaag die niet uit de jaren 70 stamt, maar er wel rijkelijk uit put. De vijf Zwitsers zijn beïnvloed door zowel Whitesnake als AC/DC en getuigen daar met veel inzet van. Een strakke ritmesectie, een stevige open sound en een fantastisch zingende Steve Lee vormen de bouwstenen, en aanstekelijke covers worden zeker niet geschuwd om het publiek aan zich te binden. Overtuigend optreden.


Hoe geloofwaardig is een band die voor de tweede keer binnen twee jaar van zanger wisselt? Dat was de vraag waarmee veel toeschouwers op voorhand tegen JOURNEY aan keken. Maar na afloop is iedereen bekeerd. Voor de eigenhandig uit de Filipijnen geïmporteerde Arnel Pineda vormen de 25.000 toeschouwers op Arrow Rock waarschijnlijk het grootste publiek waarvoor hij in zijn leven heeft opgetreden. Hij lijkt de dag van zijn leven te hebben. Rent als een jonge hond over het podium, swingt als een bezetene en zingt ondertussen de hoge partijen van zijn illustere voorganger Steve Perry alsof het hem nauwelijks enige moeite kost. Songs van de nieuwe cd Revelation passen moeiteloos in de set Journey-klassiekers, waarbij de nadruk ligt op de harde rockers. Volkomen van onze voetzolen geblazen weten we het na afloop zeker: we kunnen hier in het westen lullen over genetische manipulatie wat we willen, op de Filipijnen is die al jaren toegestaan.


Hoewel Arrow-baas Rob Trommelen in het programmaboekje beweert dat dit optreden het debuut van KANSAS op Arrow is, staan de progrockers uit de Amerikaanse staat de groep toch echt voor de tweede keer op het Arrow-podium. Het concert van vandaag doet hun eerste optreden wel volledig vergeten. Geholpen door een werkelijk perfecte geluidsafstelling, waarvan met name violist David Ragsdale profiteert, komen alle Kansas-klassiekers in optima forma voorbij: Point Of Know Return, Miracles Out Of Nowhere, Hold On, Fight Fire With Fire, Carry On Wayward Son en natuurlijk de Sky Radio-favoriet Dust In The Wind. In het begin is zanger/toetsenist Steve Walsh nog niet zo goed bij stem, maar naarmate de set vordert komt hij er steeds beter in. Het samenspel tussen ‘de gitarist met het zwarte ooglapje’ (Richard Williams) en Ragsdale is ook van verbluffend hoge kwaliteit. Absoluut hoogtepunt is Kansas’ tweedelige ode aan Icarus, die vandaag weigert neer te storten en van climax naar climax vliegt. Perfect van opbouw en ongetwijfeld het langste nummer van het hele Arrow-festival.


Nadat het publiek bedankt is voor 34 jaar trouwe steun, zit het eerste hoogtepunt op deze Arrow-middag erop en is het tijd voor de eerste Engelse band: DEF LEPPARD. De ideale opener (Rocket) wordt gevolgd door C’Mon, C’Mon, waarbij de rake drumklappen van Rick Allen het publiek massaal in beweging zetten. Make Love Like A Man kent prima koortjes, alles in hoog tempo afgewerkt. Simpel, maar o zo effectief. Het tempo wordt nog verder opgeschroefd bij Armageddon It, dat een prima gitaarsolo van Phil Collen bevat. Van de coverplaat Yeah wordt David Essex’ Rock On gespeeld, een welkome afwisseling voor het vaste stampwerk. Op Hysteria en Animal bewijst Joe Elliott zijn vocale capaciteiten. Hoogtepunt vormt evenwel het karakteristieke Pour Some Sugar On Me, waarop Leppard de ideale balans vindt tussen het superstrakke drummen van Allen en de opwindende classic rock-gitaarlijnen, ingebracht door Collen en Vivian Campbell. Op Rock Of Ages krijgt Elliott het even moeilijk met zijn stem, maar op zijn vraag: ‘Do you wanna get rocked?’ volgt de met tomeloze inzet gebrachte afsluiter Let’s Get Rocked, waarna hij ons belooft dat dit tweede Arrow-optreden van Leppard niet de laatste keer zal zijn: ‘Till next time and there will be a next time’.


‘Wat doen jullie daar nou, idioten? Je staat voor een compleet leeg podium! Hiér moet je wezen!’ Dee Snider heeft van zijn hart nooit een moordkuil gemaakt, maar er met TWISTED SISTER juist een carrière van weten te smeden. Zijn haren zijn nog steeds niet uitgevallen, zijn stem klinkt nog altijd als graniet. En met een band die simpelheid tot stijl heeft verheven valt er maar één kanttekening bij het optreden te plaatsen: als ze wat minder hadden geluld, hadden ze nog minstens twee nummers meer kunnen spelen.


These Are The Best Years Of My Life is het openingsnummer van WHITESNAKE. Hopelijk gaat het David Coverdale privé ongelooflijk goed, met zijn stem wil het tegenwoordig helaas wat minder. Hij moet vreselijk persen om niet alleen de hoge, maar ook de middenregisters te pakken, wat resulteert in een ongelooflijke hoeveelheid geknijp en gekrijs. Zonde zonde zonde, met de ijzersterke band die hij achter zich heeft en het fantastische repertoire waar hij als altijd uit kan putten. Een teleurstelling die echter enigszins wordt goed gemaakt door onze eigen Adje Vandenberg, die vanonder een oranje cowboyhoed laat horen dat hij zijn solo in de klassieker Here I Go Again beter in de vingers heeft dan bij het optreden twee jaar geleden.


Na een paar nummers staart Lemmy beteuterd in de leegte. Hij had iedereen opgeroepen zo hard mogelijk te schreeuwen, maar het lawaai valt hem tegen. Ook vanaf het veld is er wat teleurstelling. Lukte het MOTÖRHEAD vorig jaar het publiek van Lowlands compleet omver te blazen, ditmaal lijkt het alsof de volumeknop is blijven hangen op halfhard. Het zit de van origine Britse punk-metalgroep ook op een ander front niet mee. Dikke plakkerige druppels kletsen neer op de koppen van de fans. Na een cover van Bob Segers Rosalie (bekend geworden in de uitvoering van Thin Lizzy) komt er zonneschijn. Een lauwwarme gloed glinstert over het podium. En, zoals Erwin Kroll ons geleerd heeft, de combinatie regen en zon betekent, jawel, een regenboog. Een perfecte, kleurrijke regenboog siert het optreden van Motörhead. De kermis in de hel is compleet als de boomlange Dee Snider een nummer mee komt doen met zijn held Lemmy. De man van de vele kleuren en glitters schreeuwt Killed By Death als een bezetene en het publiek krijgt er zowaar weer zin in. Ondanks het stroeve begin van het optreden weten Lemmy en zijn maten er uiteindelijk een flink aantal decibel bij te smokkelen. Het overgebleven publiek heft tevreden de vuisten in de lucht.


KISS sluit af met een optreden dat in het teken staat van Kiss Alive 35, de 35-ste verjaardag van een van de meest spraakmakende live albums uit de rockhistorie. Ondersteund door minimaal duizend bommen en granaten passeert vrijwel de hele Alive setlijst de revue, (in de toegift) aangevuld met talloze klassiekers uit andere Kiss periodes. Van Paul Stanley’s stem moet je houden. Maar zijn talent om mensenmassa’s op te zwepen is ongekend. En qua knallen en vuurwerk heeft de Amerikaanse groep alleen concurrentie te duchten van het Duitse Rammstein.

Van de bezetting uit die tijd zijn tegenwoordig alleen zanger Paul Stanley en Gene Simmons over, maar de plekken van drummer Peter Criss en gitarist Ace Frehley zijn overgenomen door muzikanten die een paar klassen beter zijn. Terwijl ze door de zwart-witte Kabuki schmink uiterlijk als twee druppels water op hun roemruchte voorgangers lijken. En op de vele toeschouwers in het publiek, die zich voor twee consumptiemunten eenzelfde ‘masker’ hebben laten aanmeten. De leukste opmerking van de dag valt dan ook wanneer presentatrice Manuëla Kemp – een paar uur eerder - tegen een toeschouwer roept: ‘wat ben jij mooi geschminkt!’ Die daarop droog reageert met: ‘jij ook’. HANS VAN DEN HEUVEL/FRANS STEENSMA/MARK BOOMSMA

Foto’s: BERT TREEP

Gezien: ARROW ROCK FESTIVAL, GOFFERTPARK, NIJMEGEN (ZONDAG 15 JUNI)

Wat een waanzinnige dag, alle bands waren in goede doen, met name Twisted Sister, Motörhead en KISS. Vond de reacties bij Motörhead verre van lauw.

Dee Snider sweepte het publiek tijdens We're Not Gonna Take It tot een ongekende gekte en KISS wordt eigenlijk alleen maar beter, hoewel ik mijn twijfels blijf houden bij Tommy Thayer. It's not done to replace Ace that way.




Whitesnake was redelijk maar had ik maar van verwacht, kan ook komen dat er een groepje naast mij maar bleef lullen, heb ik een hekel aan.

Dus ben ik maar een vette patat en bier gaan halen om een leuk plekje voor Motörhead te vinden. Vanaf grote afstand kwam ik er pas achter dat Adje het podium op kwam.

KISS had een meesterlijke show en deze lijkt steeds groter te worden. Mooi ook hoe We Won't Get Fooled Again nu een onderdeel is geworden van Lick it Up.




Nu nog een nieuw album en we kunnen weer gerust slapen.

Journey was wel redelijk maar wie was toch die knul op het podium met dat lange haar...... paste totaal niet bij de rest van de band.

Gotthard brengt al jaren kwaliteit hardrock en deze Zwitsers hebben een sympathieke uitstraling.

REO Speedwagon en Kansas heb ik aan mij voorbij laten gaan.

Een vriend van me is er ook, niet geheel vrijwillig, heengegaan. Toen ik hem sms'te hoe het was, antwoorde hij; 'een hoop geluid zonder doel'.

Opvallend dat OOR zo weinig kritisch is eigenlijk...
Behalve dan mbt. Coverdale.

Arrow Rock: 2008: voor mij was het een wel zeer aangename manier om mijn verjaardag door te brengen. En dat op muzikaal gebied in éérste plaats de verdienste van GOTTHARD, die dan misschien niet bijster origineel zijn in wat ze doen, maar dat wel allemaal perfect doen. En wat een sound. En zanger STEVE LEE moet echt wel een van de meest onderschatte zangers zijn ! Ook de enige op Arrow die ik eens NIET vals hoorde zingen, want dat was, soms erg, met als absoluut dieptepunt Joe Elliott (Deff Leppard).

Dat David Coverdale slecht bij stem was, was inderdaad jammer. Toch zette hij en zijn huidige Whitesnake-lineup een goed concert neer. De acte de presence van Ad Vandeberg was leuk, maar ook niet veel meer dan dat....

Met KISS, ook al is Paul Stanley niet altijd even stemvast, en is het een opeenstapeling van kitsch en clichés, was het FEESTEN geblazen. Een wervelende show vol letterlijk en figuurlijk vuurwerk!!! Indrukwekkend, en met een prima setlist !!

Jammer dat de sound bij Journey niet altijd even goed zat en de nieuwe zanger, hoe goed ook, vond ik net ietsje te geforceerd eigenlijk. En ik hoop dat ie zijn stem niet te hard aan het martelen is... Muzikaal zat het best wel snor, maar dat geluid was dus niet altijd je dat. Jammer!

Motorhead en Twisted Sister gemist, omdat we al goed vooraan wouden staan bij Whitesnake én Kiss. Samen met GOTTHARD en Journey de belangrijkste reden om naar Arrow af te zakken.

Kansas was behoorlijk goed, en beter dan op hun vorige doortocht, maar heb er maar een deel van gezien...

Beste prestatie 'overall': GOTTHARD.
Voor mij dé revelatie van Arrow '08! Pakkende, degelijke songs, knappe gitaarsoli, een zeer goede overall sound, en Steve Lee: wat een stem zeg !!!

Beste show, klank en lichtspel, en ideale afsluitter: KISS !

Mijn Arrow Top 3:
1. Gotthard
2. KISS
3. Whitesnake (ondanks de Coverdale stemproblemen)

Enkele foto's die ik maakte:

GOTTHARD:











WHITESNAKE:












(de man met de oranje hoed: Adje Vandenberg)


KISS:
















Meer Arrow rock en KISS-foto's op mijn flickr pagina's:

ARROW
http://www.flickr.com/photos/markec/sets/72157605641519209/

KISS
http://www.flickr.com/photos/markec/sets/72157605639616826/

Het gaat hier over het Arrow Rock festival, niet het concert van Tokio Hotel.

Was er ook graag naar toe gegaan, ik kan er zowat lopend naar toe Ik kwam gisteravond aan op het station waar ik zag dat m'n fiets kapot was, dus dat werd lopend terug naar m'n kamer. Gelukkig kon ik zowat alles van Motörhead volgen

De meningen over Arrow zijn duidelijk verdeeld en dat zal met smaak te maken hebben. Ik heb mijzelf voornamelijk erg vermaakt bij Journey, Kansas en Whitesnake en ook Reo Speedwagon vond ik bijzonder leuk.

Van Kiss heb ik van diverse bronnen vernomen dat de show vooral waanzinnig was maar dat het muzikaal nogal matig was. Maar goed dat is van horen zeggen.

Mijn foto's van bovengenoemde bands zet ik spoedig op mijn fotosite.

De organisatie vond ik overigens echt uitstekend. Verder werkt een 2e buitenpodium veel beter dan zo'n muffe tent.

Geef mij maar tenten! Beter geluid, intiemere sfeer...

Misschien heb je wat dat betreft gelijk maar nu konden veel meer mensen meegenieten.

Ik vond Twisted Sister en Gotthard veruit het beste. Twisted Sister lulde veel, maar kregen de sfeer er wel in. En ja Gotthard, ze blijven gewoon geweldig . Gelukkig stond ik bij KISS ook redelijk vooraan (betekent: midden in het voorste vak) en ik vond vooral de show helemaal geweldig (maar ja, daar gaat het ook een beetje om bij KISS he ).
Kansas vond ik heel erg tegenvallen. Ze maakten op mij een beetje een ongeïnspireerde indruk. Maar Whitesnake, lag dat nou aan mij of is David Coverdale gewoon de meest arrogante kwal die er op deze aardbol rondloopt? Ik ergerde me kapot in ieder geval.
Journey en Def Leppard en Mötorhead heb ik gemist, hoewel ik Mötorhead wel graag had gezien eigenlijk. REO Speedwagon vond ik erg goed, had ik niet verwacht

Het was een leuk optreden, alleen jammer van het slechte weer en de hoge prijzen (4,60 voor een hamburger...). Door vertraging onderweg heb ik Gotthard grotendeels gemist, dat vond ik wel jammer.

Journey is niet echt mijn ding, ik vind het een goede live-band maar ze mogen wat mij betreft wel eens wat meer vernieuwen met hun muziek. Ik heb een tijdje geleden het album Generations aangeschaft, maar dat was min of meer een blauwdruk van hun platen uit eind jaren '70 en begin jaren '80. Opvallend ook dat de nieuwe zanger als twee druppels water klinkt als zijn voorgangers Perry en Augeri.

Def Leppard viel me mee, ik vond het geluid een stuk beter dan twee jaar geleden op Arrow. Daarentegen was Joe Elliott minder goed bij stem, jammer... De band speelde slechts één nummer van het nieuwe album Songs from the Sparkle Lounge. Daar was ik niet rouwig om, want het is m.i. een erg middelmatig album.

Whitesnake zette een spetterende show neer met fantastische gitaristen en een band die perfect in balans was. Helaas ook hier een zanger die ik wel eens beter heb horen zingen, David Coverdale.

Tussendoor nog wat van Motorhead meegepikt, maar omdat het mijn muziek niet echt is ben ik halverwege al richting Kiss gegaan, om daar een goede plek te kunnen bemachtigen. Kiss was geweldig qua show en muzikaal viel het me ook niet tegen.

Al met al een leuke dag, met Kiss en Def Leppard wat mij betreft als positieve uitschieters.

Dan stond ik vlakbij jou !!!



Ik snap wat je bedoelt, al ervoer ik het niet zo.... maar het ligt dus niet aan jou




Weinig aan Reo Speedwagon gehad, we waren toen eindelijk 'binnengeraakt', en zijn dan eerst munten gaan kopen, en tegen dat we richting podium gingen was de set van RS ei zo na afgelopen.... Jammer wel...

@ c-moon: Haha ja ik stond ietsjes naar links maar ik denk inderdaad dat we niet ver van elkaar af hebben gestaan
Jammer van REO Speedwagon, ze speelden (gelukkig voor mij) vooral nummers van Hi Infidelity, en laat ik die nou net van buiten kennen

Ongeinspireerd en introvert wil nog wel eens door elkaar worden gehaald. Het zijn geen musici die een geheel uur het podium heen en weer springen maar vooral zich op de muziek concentreren. Overigens waren ze wel een beetje de vreemde eend in de bijt in de line-up en speelden ze vanaf het begin een niet al te toegankelijke setlist. Dust In The Wind (totaal niet representatief voor het betere Kansas werk) en Carry on Wayward Son kenden veel mensen wel maar daar hield het ook wel snel mee op. Ze speelden een strakke en prima set wat mij betreft. Gewoon muzikaal vakmanschap en dat al 35 jaar.

Ik vond David Coverdale juist helemaal niet arrogant. Waar maakte je dat uit op? Hij ging lekker met het publiek om wat mij betreft.

Journey was prima. Ik had me goed voorbereid en de nieuwe CD aandachtig beluisterd maar ook Journey gaf een prima optreden met een absolute hoofrol voor Neal Schon en een prima nieuwe zanger. Reo Speedwagon was ook bijzonder leuk.

Zelf vond ik Gotthard, Motorhead en Twisted Sister volkomen ruk maar smaken verschillen nu eenmaal en zo'n festival heeft dus kennelijk voor iedereen wat wils.

Uiteindelijk ben ik op Arrow rock beland, met een vriend die ik al 20 jaar uit het oog had verloren maar als de dag van gisteren nog steeds uit zijn dak ging op twisted sister en Whitesnake. Arrow rock is toch een flinke stap terug in de tijd. Bands die na de jaren 80 aan glans zijn verloren hebben toch een behoorlijk podium op Arrow, en waarom ook eigenlijk niet. Smerige hamburgers en vies bier mogen, ondanks dat ik hen nu nog opboer, de pret niet bederven. Lemmy was wel o.k en Kiss uiteraard de hoofdact. Wel in de halve bezetting maar dat scheen het halve publiek niet te weten en ook niets te schelen. Leuk dag!!

Is het dan zo moeilijk om je voor te stellen dat iemand met een muzieksmaak die niet 70s hardrock is, zo'n festival totaal anders beleefd?

Ik vond het gewoon een grappige uitspraak, en misschien ook wel doeltreffend.

Zoals de grote Frank Zappa al zei: What Ever Happened To All The Fun In The World?