Eenzaam optreden van Alaska in Winter

Aan de karakteristieken melancholisch en dromerig om de muziek van Alaska in Winter te omschrijven, kan ik sinds dinsdagavond nog een aan toevoegen: eenzaam. Brandon Brethancourt, de jonge artiest achter Alaska in Winter maakte een eenzame indruk. Niet alleen omdat hij in zijn eentje optrad, maar ook door de manier waarop hij optrad. Hij had geen band om zich heen, maar trad op met een geluidsband en filmbeelden van zichzelf waarop hij de verschillende instrumenten speelt. En hij poogde steeds contact met het publiek te maken, maar hij was zo onnavolgbaar dat er doorgaans niet-begrijpend werd gereageerd. Brethancourt vroeg zich af of het publiek zijn Engels wel begreep, maar het was geen kwestie van taal, maar van wát hij te melden had.

Alaska in Winter heeft met Dance party in the Balkans een prachtig debuutalbum gemaakt. De basis voor de muziek is electronica, maar dan aangevuld met rijke instrumentarium, zoals trompetten, violen, zingende zaag en wat Brethancourt allemaal voorhanden had. De stijl doet denken aan de slavische muziek van Beirut, maar er is ook Sigur Rós in te horen. Op de plaat krijgt Bethancourt hulp van Beirut-zanger en -trompettist Zach Condon en van enkele andere instrumentalisten.

Optreden doet Bethancourt echter alleen. Hij heeft van al zijn liedjes per partij een opname gemaakt. Tijdens de uitvoering zien we Bethancourt dan ook in verschillende filmpjes geprojecteerd, steeds met een ander instrument. Live brengt Bethancourt er enige variatie en verrassing in door steeds een kledingstuk uit te trekken of een ander aan te trekken. En wat hij live aan kleding wisselt, heeft hij ook op zijn vooraf opgenomen filmpjes gedaan.

Bethancourt treedt op deze manier met zichzelf op, en dan in zes, zeven, acht verschillende projecties. Hoe mooi zijn muziek ook is, als oplossing vond ik dit nogal mager. Hij mag dan een eenmansproject zijn, optreden met een geluidsband biedt weinig extra's ten opzichte van luisteren naar zijn CD. Ik vond dan ook dat zijn optreden de muziek tot iets mechanisch maakte, terwijl de plaat juist zo teder en emotioneel is. Bethancourt streeft dat mechanische volgens mij bewust na, want hij had het tijdens zijn optreden over de robot die zijn muziek is en dat die robot soms een eigen wil heeft. Daarmee maakt hij zichzelf een passief schakeltje in zijn eigen muziek.

Gevoel en emotie had Bethancourt amper te bieden. Maar de laatste nummers waren lekker vet en dansbaar. Het waren remixen van voor mij onbekende nummers. Met die dansbaarheid van de nummers bracht hij alsnog enige sfeer in de zaal. Al met al bleef het een wonderlijk optreden van een wonderlijke persoonlijkheid. Helemaal begrijpen kan ik hem niet. Maar hij had plezier. En zijn 'band' was tevreden. 'My band loves you, every member of it.'

Jammer dat zo'n live-ervaring toch wat afbreuk kan doen aan een voortreffelijke cd.

zeker, want meestal versterkt een optreden de muziek zoals je die al kent.

ik moet gisteren bijvoorbeeld denken aan Spinvis. Zijn eerste cd was ook een soloproject en toen die aansloeg, voelde hij zich min of meer gedwongen om te gaan optreden. daarvoor heeft hij toen een heel bijzondere band samengesteld, waarmee hij de liedjes een nieuwe uitvoering gaf. dat is natuurlijk top, want dan ben je twee keer creatief. dat concert was dan ook geweldig.

dit concert had ik vermoedelijk evengoed niet willen missen, uit pure nieuwsgierigheid. maar hoe mooi de muziek was, toch voelde ik me een beetje genomen.
(dat is dan weer een schrale troost voor jou, aero)

Mijn avondje Alaska in Winter in Rotown, Rotterdam zit er op. Zo'n 50 man waren aanwezig dus het was nogal een intiem optreden van Brandon Bethancourt die graag aan het bier zat en vond dat wij dat ook maar moesten doen.
Ik was voorbereid op het soort optreden en dat scheelde want daardoor heb ik me wel weten te vermaken. De nieuwe nummers vond ik leuk genoeg om in elk geval de opvolger van het debuut in de gaten te houden (Holiday, en die zal uitkomen op 18 november).
En ik kan nu zeggen dat ik heb staan plassen naast Alaska in Winter

Berlin: nieuw nummer van het nog te verschijnen Holiday.

plassen naast Alaska in Winter, wie wil dat nou niet?

maar je hebt je wel vermaakt? kun je je voorstellen dat ik onbevangen en wel wat teleurgesteld was? de liedjes blijven wondermooi, maar het concert geeft zo weinig meerwaarde aan de cd. alleen het feit dat je de maker ziet en dat je door zijn manier van doen iets meer idee krijgt van zijn bijzondere, merkwaardige persoonlijkheid.

en waren de 50 mensen een beetje stil?

Het was muisstil: hij vroeg zich af of iedereen de volgende dag moest werken omdat het zo'n typische zondagavond was en iedereen zo introvert bleef

Natuurlijk snap ik jouw ervaring. Ik wist exact wat ik moest verwachten (dank ook aan youtube). Dan blijft over een aparte jonge gast die op bijzondere wijze met zijn muziek omgaat. Ik begreep dat hij geen noot muziek kan lezen of schrijven dus misschien voelt hij zich zo vertrouwder met zijn creatie.
Op zich wel origineel gedaan met het wisselen van kleding.

Ik ben wel erg benieuwd naar het nieuwe album (dat inmiddels op de site staat toegevoegd).