Ik snap niet waarom er voor ieder concert/festival een apart topic moet worden gemaakt. Misschien heb ik het over het hoofd gezien, maar een algemeen topic over concert en festival recensies ben ik nog niet tegengekomen (indien die er wel is, voeg dit bericht er dan maar bij )

Ik trap af met een beknopte top 10 bespreking van de artiesten die ik heb gezien op festival de Beschaving, afgelopen zaterdag in Utrecht.

10. The Dodos
Van de concerten die ik gezien heb, het minst overtuigend. Een paar weken voor het concert heb ik het album Visiter om te wennen aan de muziek. Dat is me niet gelukt; het album springt alle kanten op met veel nietszeggende percussie stukken. Zo ook het uur durende concert van The Dodos in Utrecht. Ellenlange nummers met ritmes die alle kanten op springen en een melodie die zich telkens herhaalt. Ook de stem van de frontman spreekt mij totaal niet aan.

9. Kaizers Orchestra
Zij moesten kampen met een abnormaal slecht afgestelde geluidsinstallatie bij de Bekroning (het Rabobank-podium). Het geluid stond veel te hard, wat het optreden van de Kaizers er niet beter op maakte. De heren van de band deden overigens goed hun best: Men heeft er een spetterende show van gemaakt, met veel gedrum op vaten met koevoetten. Ook de accordeon op het einde verraste mij. Verder geen indrukwekkend concert.

8. Babyshambles
Het verraste mij dat ze kwamen opdraven (dit keer lieten de tutjes van Air Traffic het afweten): Babyshambles. Hier verwachte ik in de eerste instantie veel van, maar zo heel bijzonder was het concert niet. Men begon met de wel vaker voorkomende Hitler-groet, (incluis helm aangerijkt door Adam Green) iets waar ik persoonlijk mijn vraagtekens bij zet. Het publiek kon van het concert goed genieten, maar ik had er nogal mijn twijfels bij. Pete stond er wat wankelend bij, half dronken, zijn nummers te zingen - of wat daar van over was.

7. Kate Nash
Zij heeft duidelijk een heel vermoeiende tour achter de rug. Haar stem was compleet doorgewerkt, maar daar liet mevrouw niets van merken. Haar enthousiasme deed mij goed - het geluid van de Rabostage niet. Ook hier weer te hard geluid, overigens mede te danken door de band die te veel naar de voorgrond probeerde te komen. Nash heeft er wat leuks van gemaakt - verre van overtuigend, maar wel vermakelijk.

6. Voicst
Is het eerste bandje wat ik heb gezien. Voor een Nederlandse band vind ik Voicst zeker een stap vooruit, maar het blijft voor mij niet speciaal. De frontman wist het publiek goed in te pakken en toen ook het blazers ensemble het podium op kwam, kon de pret helemaal niet op.

5. I Am Kloot
Deze band heb ik niet het gehele concert gevolgd, maar de eerste paar nummers waren absoluut 'impressive'. Ik kende de band van naam en kon me wat voorstellen bij de muziek - maar dat I Am Kloot live zo goed uit de verf kan komen wist ik niet. De zanger was goed op toon en had een heerlijke charismatische stem. Een topper.

4. Mogwai
Deze bands was een van de afsluitende op het festival. De apparatuur van de De Rabobank stage was voor het eerst op de dag bij dit concert voortreffelijk. Ik moet niets hebben instrumentale muziek in mijn cd-speler, maar live wordt dat een hele andere zaak. Mensen, wat was deze band goed live. Hoewel ze er als zoutzakken bij stonden op dat podium, kon dit optreden mij heel goed bekoren. Absoluut een waardige afsluiter.

3. Adam Green
Heb ik sinds een paar weken leren kennen. Zijn plaat Jacket Full of Danger is werkelijk prachtig en de man heeft een stem om trots op te zijn. Overigens een stem die je niet zou plaatsen bij zo'n mannetje. Green stuiterde het hele podium over - zo homoseksueel mogelijk - en gooide met zijn extravagante gedrag een microfoon kapot. Om niet te vergeten; ,, I asked for Spa water''. Een sterk concert, waar het publiek helemaal wild op kon worden.

2. Unkle Bob
Een erg onderschatte band op de Beschaving. Er waren weinig kijkers in het Vredenburg gebouw, maar dat maakte de ambiance extra mooi. Een prachtige set speelde de heren, waaronder ook Birds and the Bees - een nummer afkomstig van hun album Sugar & Spite - hét zomernummer van 2008. Het geluid was perfect, om niet te spreken van de ambiance in het sfeervolle Vredenburg.

1. Oi va Voi
Nummer één van de dag was absoluut Oi Va Voi. De band speelde een geweldige set nummers, met vooral veel nieuw materiaal van hun opkomende nieuwe album. Hoewel ik ook graag wat klassiekers voorbij had zien komen, was er toch genoeg voer voor de doorgewinterde Oi Va Voi fans (refugee, futher deeper). Het publiek werd helemaal wild, zo wild dat er zelfs een encore werd gespeeld - geen één andere band op de Beschaving speelde een encore. Een optreden om nooit te vergeten.

Zijn er nog meer mensen geweest?

Yep. Ook geweest. Althans aan het werk, maar tussen door het 1 en ander kunnen zien. Helaas wel Angus and julia stone gemist. Die had ik erg graag willen zien maar de tijd ging sneller als verwacht en dus gemist.

Als ik de recensies van Justinx zo lees komt er veel overeen met hoe ik het heb ervaren.

Die rabobank tent was ongelooflijk slecht qua geluid! ik heb me daar ontzettend aan gestoord. Erg jammer want er speelde een aantal leuke bands in die tent maar dat kwam totaal niet tot zijn recht.
- Van Kaizers orchestra heb ik daar wel genoten. Die weten absoluut een toffe show te geven.
- Kate Nash een stukje gezien (toen had ik eigenlijk bij Angus and Julia Stone willen staan) ze speelde een prima set maar kon er niet van genieten door de slechte geluidskwaliteit.
- Babyshambles een paar nummers gezien en toen had ik het wel gezien. Weinig bijzonders.
- I am kloot, in erg drukke tent ,waar het geluid gelukkig een stuk beter was, klonk leuk. prima band. Maar een paar nummers was voldoende.
- SoKo, apparte dame, had ik graag meer van gezien want ze intrigeerde me wel.
- Oi va Voi, heerlijk ritmes, iedereen dansen. De sfeer was goed. Eigelijk was de sfeer van heel het festival leuk. Ik had ook het gevoel dat het publiek echt voor de muziek kwam en het weer zorgde natuurlijk ook voor de laid-back sfeer. Eigenlijk was dat ook de grote winst van het festival. Al met al genoten.

Get Well Soon:

Rotown, Rotterdam

donderdag 28 augustus

Het was een wat broeierige avond die donderdag in Rotterdam. Lopend vanaf CS naar Rotown zag ik een jongen met een Pete Doherty hoedje (even dacht ik 'het zal toch niet' omdat hij nogal liep te zwalken). Ik verwachtte weinig drukte, maar toen ik de hoek omging, de Binneweg op, schrok ik toch even want het was aardig druk. Maar ja, dat krijg je als het prima weer is en er buiten gerookt moet worden. Hoe dan ook kon ik in de rij gaan staan en daar kwam ik mijn vrienden tegen. Zag ik 'Doherty' toch opeens voor me staan in die rij. Had ie me blijkbaar toch in weten te halen.
In de rij staan voor Rotown duurt nooit lang en ondertussen kwam er iemand naar ons toe die vroeg wat er speelde. Get Well Soon dus. Populair bandje zo te zien zei de jongen. Waar lijkt het op? Tja, ga daar maar eens aanstaan dan. Ken je Beirut? Het heeft wat van Sufjan Stevens. Arcade Fire noemen ze ook wel eens. Ach wat: gewoon een goed bandje.
Dat er belangstelling was bleek al snel want er kwam een bordje te hangen dat het uitverkocht was wat mij op zich stug leek omdat ik de zaal wel eens voller heb meegemaakt.
Rond 22.00 uur kwam de band het podium op. Konstantin Gropper had sterke muzikanten om zich heen verzameld die op meerdere instrumenten zeer goed uit de voeten konden. En wat was die violiste/zangeres mooi zeg. De band speelde zeer geconcentreerd en wist mij helemaal te overdonderen, iets wat niet zo heel vaak meer voorkomt. Dit klonk allemaal nog beter dan op de cd en die is al niet misselijk te noemen. Opvallend was dat er veel met dynamiek gespeeld werd. De contrasten tussen heavy en zacht waren erg groot. Op de cd komt dit minder naar voren.
Vooral de rustiger momenten waren schitterend en ontroerend maar ja..... dan kennen we het Rotown-publiek nog niet. Velen menen daar hun week te moeten doornemen en het geouwehoer overstemde op zulke momenten de muziek. Dat is erg, want ik irriteerde me daar aan en dan raak je toch een beetje uit de sfeer. Sommigen probeerden het nog met het bekende Ssssttt, maar daar hadden ze nu een antwoord op door expres heel vaak en storend terug te gaan sssssssstttttt-en en dan veel lol te hebben.
Maar goed, ga je naar Rotown, dan weet je dit van te voren. Helaas.
De band zelf liet zich er niet door afleiden en het leek ook of ze de bijval (want die was er uiteraard ook in grote mate) zeer waardeerden, want ook zij gaven applaus als dank voor de komst.
De eerste toegift was een Tom Waits nummer (ik weet zo snel niet welk nummer dat was) en dat deed me nogal wat: Konstantin Gropper samen met de pianist. Schitterend.
Hierna kwam de hele band nog een keer op om instrumentaal en groots af te sluiten. Ondanks dat ze slechts 1 cd hebben gemaakt duurde het optreden toch tot tegen half 12 en we kregen dus waar voor ons geld (wat met 8 euro geen naam mag hebben natuurlijk).
Voor mij was dit concert wel een hoogtepunt dit jaar op concertgebied en dat het dé verrassing van 2008 is moge duidelijk zijn.

Zomer jazz fietstoer. Al fietsende jazz beluisteren op verschillende prachtige locaties(Protestantse kerken en boerenschuren) in het Groninger landschap. Het weer was briljant goed, na een slechte week. Ik heb de volgende optredens bezocht:

1 Felicity Provan(cornet en vocals) en Achim Kaufmann(Piano en electronica). Mooi begin van de dag. Het optreden voelde wat onzeker aan. Toch werd er wel boeiend geexperimenteerd met instrumenten en elektronische bewerkingen(hoewel dit ook niet soepel verliep, er werd vaak onzeker gekeken naar de apparatuur). Helaas vertrok hast de helft van het publiek(en ook nog eens nogal luidruchtig)

2 Trio Cor Fuhler(piano), Tobias Delius(tenorsax) en Han Bennink(drums). Dit vond plaats in een met mensen overladen kerk in Garnwerd. Een leuk optreden, vooral door de extatische performance van Han Bennink. Hij drumde naast het drumstel ook op de vloer, op een kerkeraadsstoel en de vloer. Veel geimproviseer dat goed ontvangen werd.

3 Het delta saxophone quartet.(sopraan-, alt-, tenor- en baritonsax). Zij speelden werken van Soft machine. Helaas was Hugh Hopper(de bassist van SM)verhinderd. Het geheel deed nogal academisch aan en had eigenlijk niet veel met jazz van doen.

4 Eric Boeren(cornet), Cor Fuhler(piano), Nate McBride(contrabas) en wederom Han Bennink op drums. Ook een boeiend optreden dat hing tussen post-bob en free jazz naar mijn idee.

5 Trio Braam(piano)Dejoode(contrabas)Vatcher(drums) met Marty Krystall(tenorsax). Een optreden met oa een aantal composities van Thelonious Monk. Erg leuk maar ik was bij dit laatste optreden al behoorlijk uitgeput.

Kortom: de Zomerjazzfietstour is een geniaal concept. Op de fiets, met bijna altijd goed weer naar ik vernam, door het pittoreske Groninger landschap Jazz beluisteren!

Recensie: Marlena Shaw, 30-03-2010, Live @ Tivoli

Old people can swing! Dat bewijzen onder andere de Rolling Stones en Tina Turner keer op keer. Marlena Shaw kan bij deze makkelijk toegevoegd worden aan dat lijstje.

Afgelopen dinsdag stond de soulzangeres in het Utrechts Tivoli. De zaal was niet volledig uitverkocht, maar met haar natuurlijk charme won Marlena Shaw elk individu voor haar en haar retestrakke band.

Maar wie is die Marlena Shaw nou eigenlijk? Deze, op het podium 67 jaar tellende, dame heeft met haar album The Spice of Life een ware vergeten soulklassieker op haar naam staan. Dat is op zich ook al meteen haar meest aansprekende werk. Maar ze heeft onder andere onder contract gestaan bij aansprekende labels als Blue Note en ze wist altijd soul, jazz en een beetje funk te mengen tot een heerlijk muzikaal sausje. Grootste hits van deze dame blijven toch wel California Soul en het vaak gesamplede Woman of the Ghetto. Beide komen niet verrassend van haar topalbum uit 1969.


Maar laten we het nu vooral over het heden hebben en daarmee in het bijzonder haar concert. Haar band komt het eerst op het podium en zeggen eerst even in te spelen. Ze grooven daarin daadwerkelijk van het podium af. Dat belooft wat voor de rest van de show. Als ze na al deze muzikaliteit klaar zijn met opwarmen komt de lady herself het podium oplopen. Grote glimlach, mooi bos met grijs haar. Haar natuurlijke charme komen je bij de eerste woorden direct tegemoet. En dan weet je het eigenlijk al: “Dit kan vanavond niet meer fout gaan.”

Toch was er enige twijfel vooraf bij mij. Want hoe zou een vrouw van 67 jaar nog vocaal gezien mee kunnen komen. Na haar eerste noten was deze twijfel volledig weg. Marlena Shaw is still rocking the house.

Het optreden karakteriseerde zich toch vooral met een wat rustig tempo. Shaw en haar band speelden vooral uit de grote soul met een jazzsausje doos. Terwijl iedereen in de zaal natuurlijk stiekem zat te wachten op het moment dat ze haar twee klassieker ten gehore zou brengen. Nu was het optreden dermate goed dat dit wachten niet zo leek. Het was namelijk bijna een waar muzikaal en vocaal orgasme te noemen. Topband, topstem, wat wil je nog meer?

Het concert ging rustig door totdat na een vijf kwartier bij Woman of the Ghetto kwam. Toen ging de zaal pas echt los en voelde je ook California Soul aankomen. Maar na Woman of the Ghetto stopten ze en wandelde Shaw en haar band podium af. Twee stappen gezet, draaide ze zich weer om. Ze grapte even over haar leeftijd (‘Vroeger liep ik echt helemaal weg, maar nu hop-heen en hop-terug’) en zette daarna Calfornia Soul . Het moment voor het publiek om uitzinnig uit z’n dak te gaan. Na deze classic was het optreden dan toch klaar en konden wij als bezoekers met een berust en tevreden hart huiswaarts.

Akoestische pracht uit de Sophiahuiskamer

Dinsdag 4 mei, was Sophia-opperhoofd Robin Proper-Sheppard te gast in de Minderbroederskerk van het Cultuurcentrum. En dat zullen de toehoorders niet gauw vergeten. Onder de noemer 'at home with Sophia' maakte Sheppard er een subliem avondje akoestische indierock van met de S van Sophia én... schoonheid.

Zichzelf begeleidend op de akoestische gitaar bracht Robin Proper-Sheppard een heel sterke set van erg knappe uitgeklede Sophianummers, met zowel recent als minder recent werk. Behalve het geluid van de aparte en knappe stem van Sheppard en de power die ie uit de akoestische gitaar toverde, was het stil in de kerk, alsof het aandachtige publiek er niet was. Maar dat publiek was natuurlijk met volle teugen aan het genieten van zoveel schoonheid en wou de concentratie van Sheppard niet verstoren natuurlijk... Misschien ook wel om de opname die gemaakt werd niet te hinderen. Sheppard nam het concert met een speciaal soort microfoon op en was aan het begin van de set al even herbegonnen toen een late concertganger de deur nogal hard toe liet vallen. Sheppard deed even lastig maar zou erg snel weer bijdraaien...

Dat het wat kil was in de kerk had misschien niet eens te maken met de wat koude temperatuur voor de tijd van het jaar (mei!), maar veeleer met de erg hoge kippenvelfactor die tijdens zowat de hele set omnipresent was. De knappe dramatische vertolking van de an sich al prachige Sophiasongs, hoogzwanger van melancholie en emotie had daar natuurlijk alles mee te maken.

Robin kwam naarmate het optreden vorderde steeds meer in de juiste stemming en beloofde de zaal dat het zeker, ondanks "what people were moaning about on the Sophia-forum" géén korte setlist zou worden. Nee, we kregen een lekker lange set. Robin had er dan ook veel zin in. Niemand in de zaal die protesteerde. Waarom zouden ze ook met zulke prachtige verolkingen. Sheppard leidde elke liedje op gepaste wijze in met hier en daar een anekdote en sprak over die ene vrouw waar ie mee overhoop lag en die hij niet bij naam zou noemen, waar méér dan een nummer op van van toepassing bleek...

Op de setlist juweeltjes zoals 'Heartache', 'So Slow', 'The Death of A Salesman', 'Another Trauma', 'A Last Dance (To Sad Eyes)', 'Ship in the Sand', 'Last Night I Had A Dream', 'Directionless', 'Bastard' (een favoriet van zijn moeder zo vertelde Robin ons) en 'Lost'. Maar ook 'There Are No Goodbyes', 'What have I Done', 'If Only', 'I Left you',... En dan heb ik nog lang niet alle liedjes genoemde die Robin tijdens de lange - en toch te korte! - set speelde. Robin begon aan de set om 20.40 uur en om 22.45 uur pas werd de laatste noot gespeeld. En dan nog hoopte je stiekem dat ie zou blijven bissen!

Onder de hoogtepunten zeker: 'Death of a Salesman', 'So Slow', 'Heartache' en 'Another Trauma'.

Maar waarom spreken over 'hoogtepunten' als eigenlijk de hélé avond één groot hoogtepunt was?!


Jawel, het werd een avond om in te lijsten en met plezier aan terug te denken. En het woord 'onvergetelijk' durf ik dan ook zonder enige schroom te bezigen!

Ik kan niet wachten tot ik het Mechelen-concert kan downloaden op de Sophiawebstek, want zoals gezegd: het concert werd opgenomen. De download is voor zij die hun e-mailadres nalieten - gratis. Een mooie geste van Sheppard. Dat wordt dra lekker nagenieten!

Gil Scott-Heron, Live in Koninklijk Circus, Brussel - 12 mei 2010

Als fan van de sixties en seventies soul/funk scene gebeurt het niet zo vaak dat ik mijn helden nog live aan het werk kan zien. Enkele jaren geleden was er Sly Stone en hoewel de volle 20 minuten die hij op het podium stond subliem waren, was de teleurstelling groter. Gisteren was er een nieuwe kans voor misschien wel mijn grootste held: Gil Scott-Heron. Met een nieuw album ligt dit optreden ook anders dan bij Sly destijds.

In den donker kwam Gil het podium op, als een opa in kostuum en bijbehorende klak, zoals hij er, gezien de albumfoto’s, altijd moet bijlopen. Hij begon met wat stand-up comedy. De grapjes waren wat voor de hand liggend (“Does anybody know how to pronounce the name of that volcano?”), maar deden hun werk. Gil Scott-Heron was aanwezig!

Aftrappen deed hij met enkele nummers solo achter z’n elektrische piano. ‘Blue Collar’ is een eerder onopvallende song op een van z’n laatste albums, Moving Target, maar zet hier meteen de juiste toon. Z’n stem heeft duidelijk heel wat te lijden gehad onder de jaren. Het ouder worden doet hem ook (ongewild) grollen en kreunen aan het einde van zinnen. Het is wel een karaktervolle stem die staat als een huis en erg aangenaam luistert. Soms hoor je ook flarden van die frisse twintiger vanop z’n eerste platen, ontzettend leuk.
‘Winter in America’ en ‘We Almost Lost Detroit’, twee favorieten onder veel fans, kwamen ook al snel aan bod. Tijdens die laatste song komt ook de rest van de band het podium op en gaan ze samen ongemerkt over naar ‘Work for Peace’. Met z’n vieren op de planken houden ze het bescheiden. Naast Scott-Heron op de elektrische piano horen we ook een gewone pianist, een essentiële combinatie in veel van Gils werk, net als de pecussionist en de fluitsist/saxofonist, muzikanten die jaren geleden al te horen waren op zijn platen. Ik zou moeten weten om wie het juist gaat, ze zijn zeker een stuk of zeven keer aan ons voorgesteld, maar het is me ontsnapt. Het getuigt in elk geval van een diep respect voor zijn collega-muzikanten, en terecht: ze hebben enkele van de meest fantastische solo’s uit hun mouw geschud. De pianist bleek een virtuoos op de mondharmonica, terwijl de fluitist iedereen deed verbazen met een pianosolo (hij was degene die Gil piano heeft leren spelen, zo werd verteld). Vier vrienden die weer veel plezier beleven in het samenspelen en elkaar goed aanvoelen. Deze minimale setting bleek ook de perfecte keuze voor het combineren van Gil’s oude jazzy soulklassiekers met het geluid dat hij met z’n nieuwe plaat brengt. Hij heeft van I’m New Here trouwens maar één song gebracht: ‘I’ll Take Care of You’. Het was wel de juiste song, want een van de hoogtepunten van de avond. Hij stapte voor de gelegenheid achter zijn piano weg. Toen hij daar vooraan het podium stond als z’n schriele zelve klonken zijn woorden zo oprecht dat het me ontroerde. Het voelde ook niet vreemd dat er slechts één nieuwe song werd gespeeld, ook omdat er in totaal maar een tiental songs werden gebracht, weliswaar op een heerlijke uitgesponnen manier: constructief en zelden oeverloos. Het hele concert was dan ook eerder een prachtige samenvatting van zijn carrièr tot dusver dan een grote promotie voor z’n nieuwe cd (hoewel je het standje van Malik aan de ingang niet kon voorbij gaan zonder “Wanna buy?”).
Tussen de songs door bleef hij steeds gevat, terwijl sommige komische opmerkingen van je eigen opa zouden kunnen komen. Een bijzonder grappig moment was toen Gil het publiek ging aanzetten om mee te zingen met ‘Three Miles Down’ (gelukkig gewoon wat “duh duh du”), ermee dreigend “to call you out and come up to you with the microphone, if you don’t sing along (or at least pretend to)”. Hij was weer even die angry black man van weleer, haha.
Het enige moment in de show dat het even oeverloos dreigde te worden was tijdens de drie parts van ‘The Other Side’ van Spirits, al woog dat niet op tegen de mooie momenten in deze song. Wie dit nummer kent herinnert zich vast het stukje van “Kick it, quit it, kick it, quit it”, dat ook in ‘Home is Where the Hatred Is’ zit. Je voelde het publiek telkens onrustig worden wanneer hij dat zinnetje deed, hopend/denkend op die grote hit. Het was dan ook een memorabel moment wanneer Gil na een superbe saxsolo en onder luid applaus de verlossende zin ten gehore bracht: “A junkie walking through the twilight, I’m on my way home”.
Het dak ging er pas echt af met ‘The Bottle’. De zaal ging recht staan en kon zich uitleven op deze lekker lange versie. Temperaturen waren weer even dicht bij zomers. Uit diep respect voor deze levende legende bleef het publiek ook staan bij het tragere bisnummer, een mooi slot voor de voorbije twee uur.

Gil Scott-Heron heeft een complete show gegeven die een breed publiek kan aanspreken, van fans van het eerste uur tot kennismakers. Dit was anders dan eender welk van z’n albums en toch een hybride van alles. Ik heb hardop gelachen en ben diep ontroerd geweest. Deze oude knar wist al mijn verwachtingen ruimschoots te overtreffen. Het goede nieuws is dat hij deze zomer terug naar onze contreien komt: 9 juli North Sea Jazz en 17 juli Gent Jazz. Een enorme aanrader, als ik niet met vakantie was ging ik gelijk weer!

Nog even de setlist (voor zover ik me herinner):

Blue Collar
Winter in America
We Almost Lost Detroit / Work for Peace
I’ll Take Care of You
Three Miles Down
Did You Hear What They Said
The Other Side Parts I, II & III / Home Is Where the Hatred Is
The Bottle
bis: Better Days Ahead

Gil Scott live! Nice!

Afgelopen Zondag naar Accept geweest in de Pul te Uden.
Gelukkig was het niet drukker dan normaal op de weg, dus mooi optijd in Uden.
Bij binnenkomst was de zaal al redelijk gevult. Wat gebabbeld en een T-shirt gekocht. Die snel naar de auto gebracht om vervolgens een mooi plekje voor bij het podium te bemachigen. De zaal was nu al een stuk voller ook was het balkon geopend.
Vanavond geen support maar 2 uur genieten van Accept, zo doofden de lichten om ongeveer 20.45 en werd het intro van Metal Heart ingezet. Onder luid gejuich betrad de band met nieuwe zanger Mark Tornillo ( ex-TT Quick ) het podium. Accept zonder UDO levensvatbaar? Ja zeker! Tornillo zingt namelijk net zo rauw als zijn voorganger. Hoewel hij af en toe sommige tonen er uit moest persen is dit de perfecte opvolger! Ook de rest van de band staat breed lachend op het podium. Inclusief gekke bekken trekkende Wolf Hoffman. Motto van de band: niet te veel lullen maar
spelen!
Ook de set list was om van te smullen. Twee nieuwe nummers van de aankomende cd Blood of the Nations. The Abyss en Teutonic Terror zijn wat mij betreft nu al echte classics. Wat een vette metal songs zeg, gewoon klasse! De rest bestond natuulijk uit de gouwe ouwe. Zoals o.a. Midnight Mover, Restless and Wild, Son of a Bitch, London Leatherboys, Bulletproof, Breaker en natuurlijk Fast as a Shark en Balls to the Wall. Totaal speelde men 26 nummers inclusief een gitaar solo van Wolf Hoffman en Bas solo van Peter Baltes.
Na Balls... was het helaas gedaan. En kon de hitte zich weer wat verspreiden. Want wat was het heet, kon m'n jekkie uit vringen. Heb mooie foto's kunnen maken en een filmpje en heb nog de set list te pakken gekregen, altijd toch weer een leuk souvenir. Eind conclusie: GE-WEL-DIG! Dit concert gaat zeker hoog scoren in mijn eindejaars lijst.

Bedankt Kef voor je verslag.
De oude zanger was geloof toch aan vervanging toe, met alle respect naar Udo maar laatste jaren klonk hij afgemat. Nieuwe zanger, nieuw elan. Hopelijk komen ze nog in Twente.

Peter Brötzmann & Chicago Tentet, 24-05-2010

De afgelopen tweede Pinksterdag speelde Peter Brötzmann met zijn Chicago Tentet in Amsterdam, meer specifiek in het Bimhuis. De winderige kades ten noorden van het CS, doorweeft met smerige industrie, bouwwerkzaamheden en het spoor, brachten mij al meteen in een goede stemming. Bij mijn extreem vroege aankomst mocht ik al meteen een babbeltje maken met de rokende Michael Zerang (drums) en Fred Lonberg-Holm (cello en effecten). Even later voegde meester Brötzmann zich ook nog bij het uitdijende gezelschap maar die richtte zijn woorden vooral tot “zijn” groepsleden. Reden genoeg om het Bimhuis nog even van binnen te verkennen en even te geniete van de vele mooie foto’s die daar de muren bekleden. Mijn oog viel al snel op een foto van Brötzmann in de jaren tachtig, baritonsax om de nek, repeterend in de kelderregionen van het Bimhuis. Aan de andere kant keken grootheden als Albert Ayler en Cecil Taylor lachend toe. Zij zagen dat het goed was.

Kort na half negen trapte Brötzmann zelf af met piepende geluiden uit zijn altsax (zoals bij concerten van het Chicago Tentet inmiddels traditie is). Langzaam voegden de overige leden van de groep zich bij het collectief. Door de blazers niet te versterken kregen zij de mogelijkheid om zich vrij te bewegen over het podium, wat de dynamiek van het optreden erg ten goede kwam. Het zorgde uiteindelijk voor een geluidsexplosie die enkele oudere leden in het publiek nog al eens naar oordopjes liet grijpen. Het volume in het eerste deel van de set bleef hoog maar er was voldoende mogelijkheid voor soleren (alleen of in groepsvorm). De groep liet dit ook toe. Met name het poliritmische geram van Nilssen-Love zorgde ervoor dat de set aaneen bleef en nergens ging vervelen. De eerste solo kwam voor rekening van trombonist Johannes Bauer, die koos voor een meer klassiek motief (maar hard gespeeld). Even later kreeg hij ondersteuning van Jeb Bishop voordat de groep weer overging op collectief spel. Even later waren er nog afwisselend solo’s van allerlei individuele leden en groepsbezettingen. Met name de solo van Vandermark op tenorsax was ronduit indrukwekkend en liet mij verwonderd achter, me afvragend waarom deze man niet nog meer ruimte kreeg. Helaas bleef Joe McPhee enigszins onderbelicht. De trompettist leek ook niet erg bereid om een leidende rol op te eisen voor zichzelf, hoewel zijn spel op de zaktrompet altijd smaakvol was. Na een uur besloot Brötzmann dat het tijd was voor rust. Na een korte omhelzing van een oudere heer in het publiek vertrok hij zelf naar de kleedkamer, net als de meeste oudere leden. De jongere garde (Gustaffson, Nilssen-Love) haastte zich naar de bar.

Even later was het tijd voor een kortere set van een half uur. Deze bood wat meer mogelijkheid tot samenspel in kleinere setting (bijvoorbeeld de trombonespelers met Brötzmann samen, alleen Brötzmann met bassist Kent Kessler (die zijn bas ernstig mishandelde)). In dit deel van de set was vooral indrukwekkend hoe goed de groep wist wanneer te zwijgen en wanneer te spelen. Hoewel het deel niet “gemakkelijker” of “lichter” was leek dit wel zo door de kleinere bezetting. In dit deel greep Brötzmann ook voor het eerst naar de klarinet, wat Vandermark ertoe bewoog hetzelfde te doen. Een groot voordeel van dit deel van de set was dat Gustafsson zijn individuele vrijheid kreeg. Het gevolg was langdurige aandacht voor zijn spel op de baritonsax. Kronkelend en zijn volledige lichaam gebruikend perste hij een indrukwekkend arsenaal aan muzikaliteit uit.

Het laatste en kortste deel van de set was naar begrippen van Brötzmann vederlicht. De geluiden die werden geproduceerd deden nog het meest denken aan stormgeluiden en het geluid van zeemeeuwen. De woeste zeemeeuw in de klarinet van Brötzmann knetterde er nog even bovenuit en toen was het stil.

Leuke recensie Benno, beeldend en auditief. ik heb er nu spijt van dat ik niet ook naar het Bimhuis ben afgereisd.

Afgelopen Maandag zijn we naar Megadeth geweest in 013 te Tilburg. Bij aankomst eerst maar eens wat munten gehaald en de zaal verkent. Vervolgens de inmense trap afgedaald om support act My Favorite Scar te zien. Een nieuwe band met voormalig Within Temptation drummer Stephen Haestregt. Hier kan ik kort over zijn. Lang leve hun management. Want denk dat die wel zulke optredens voor hun regelen ( volgende week Kiss ). Leuk voor de band maar ze pasten totaal niet bij Megadeth! Het leek wel een soort van metal Kane. Er zullen vast mensen zijn die het wel mooi vonden maar
bij ons begon het al snel te vervelen. Daar kon Love like Blood van Killing Joke ook niets meer aan veranderen.

Op naar de "Megashirts" dan maar.
Bij terug komst in de zaal was deze al lekker vol. Een mooi plekje uigezocht, links ten hoogte van de bar. Hier konden we het goed volgen. Want niet veel later doofde het licht.

Onder luid gejuich kwamen Dave Mustaine & co het podium op en werd Dialectic Chaos ingezet wat over ging in Wake Up Dead!
Van Endgame kwam This Day we Fight en Head Crusher nog voorbij. Voor de rest Megaclassics zoals My Darkest Hour, Trust, Sweating Bullets, Symphony of Destruction en Peace Sells...
En.....Rust in Peace van A tot Z! Dit van wege het 20 jaar bestaan.

Naar mate het concert vorderde werd Mustaine zijn stem er niet beter op. Soms kwam hij er nauwelijks boven uit. Hij klonk ook erg schor wanneer hij praatte. Maar dit gebeurde niet zoveel want in anderhalf uur tijd ramde de band bijna aan een stuk door, niet te veel lullen maar spelen. En spelen doen ze! Wat een strakke band!
Zowel Mustaine als Chris Broderick speelden gewoon fantastisch.
Swan Drover drumt lekker strak. En goed om te zien dat verloren zoon David Ellefson weer terug is gekeerd op het oude vertrouwde nest. Hij hoort gewoon bij Megadeth punt uit! Het is bijna niet voor te stellen dat Dave & David elkaar nog niet zo lang geleden wel konden schieten, maar goed dat is weer een heel ander verhaal.
Al met al was het een fantastisch concert! Metallica beware!!

Hieronder een you tube filmpje die ik gemaakt heb.
http://www.youtube.com/watc...

Oeps...eh, geen This Day we Fight maar wel A Tout Le Monde .

Brother Ali en Chali 2na deden ons land al eerder voor een optreden aan, terwijl het voor Breakestra de eerste vuurdoop was. Waar Brother Ali in de Melkweg werd ondersteund door DJ Snuggles, rapte Chali 2na met gemak over de soulvolle Breakestra-instrumentaties.

In een, naarmate de avond vorderde, steeds beter gevulde Oude Zaal van de Melkweg, traden achtereenvolgens Brother Ali en Breakestra op. Brother Ali, die eerder dit jaar al in de hoofdstad een show gaf, deed dit met de ondersteunende DJ-elementen van DJ Snuggles, terwijl het funky zestal van Breakestra het podium helemaal goed opvulde door de toevoeging van oud-Jurassic 5-rapper Chali 2na en soulzangeres Afrodyete.

Op het moment dat DJ Snuggles al op het podium staat en diverse platen draait van Atmosphere, G-Unit, LL Cool J en Bee Gees is de zaal nog maar matig gevuld. Als even later Brother Ali het podium betreedt en direct begint met het rappen van zijn anthem Us, is het publiek al in grotere getallen binnengedruppeld. Opvallend is dat het man/vrouw-gehalte meer in evenwicht is dan tijdens een standaard hiphopperformance, en dat de gemiddelde leeftijd van de toeschouwers ook net wat hoger ligt. Maar opmerkelijker dan deze statistische gegevens is wellicht de uiterlijke verschijning van Brother Ali: want hoewel hij nog altijd een corpulente, slechtziende en naar eigen zeggen een ‘motherfucking’ albino is, heeft hij nu ook zijn baard laten staan, waardoor hij zelf de snelgemaakte vergelijking met de Kerstman maakt.

Over de ongeveer één uur durende show kan kort worden geschreven. De overeenkomsten met zijn laatste optreden zijn groot, aangezien ongeveer eenzelfde selectie aan nummers de revue passeert (voornamelijk van de albums Us, Shadows of the Sun en Champion EP) Daarbij zijn de grappen die hij het publiek vertelt ook enigszins voorspelbaar en geeft hij de luisteraars vergelijkbare interactieopdrachten. Dat hij de zaal toch massaal aan het bewegen krijgt is dan ook voor een groot deel te danken aan de kracht en overtuiging waarmee hij ook deze keer op het podium staat. Bovendien is de mix van oude en recente nummers die de rapper laat horen de juiste en binnen de trackkeuze weet hij voor een goede balans te zorgen. Zo rapt hij Fresh Air en Tight Rope van zijn laatste album, en komen niet veel later Blah Blah Blah en Forest Whitiker van het album Shadows of the Sun (2003) voorbij. De kenmerkende oprechtheid waarmee Brother Ali het MC-ambacht beoefent, komt live in een kleinere zaal vanwege de intimiteit het best tot haar recht.

En is het Brother Ali niet die het publiek tot dansen aanspoort dan is het heavyweight DJ Snuggles wel die zijn eigen enthousiasme niet kan onderdrukken en achter de draaitafels heerlijk mee swingt. Hoogtepunt is als Brother Ali het podium voor enkele minuten aan Snuggles geeft die hier dankbaar van gebruikmaakt en een weergaloos hilarische beatbox laat horen die onder meer imitaties van Eddy Murphy en een hijgende dame bevat. Hoewel het optreden wel een fractie korter lijkt te zijn geweest dan het voorgaande, levert dit niet minder applaus op voor Brother Ali en DJ Snuggles, die de zaal verlaten, waardoor er voor het publiek de gelegenheid geboden wordt een half uur af te koelen - terwijl het podium klaargemaakt wordt voor Breakestra.

Als de heren van Breakestra de zelfde zaal betreden, neemt met name het vrouwelijke deel van het publiek het initiatief om naar voren te stappen om in eerste instantie nog wat onwennig te bewegen op de voornamelijk zonnige, instrumentale muziek van het sixtet. Niet alleen de toehoorders beginnen wat onwennig aan het optreden, ook het gezelschap op de planken tast in de beginfase af. Het lijkt er tevens op dat de heren van Breakestra te veel in zichzelf gekeerd zijn en op deze manier laten ze een wat timide indruk achter.

Na twee nummers gespeeld te hebben van Dusk Till Dawn, die muziektechnisch gezien wel prima in elkaar steken, kent het concert een verrassende wending als Afrodyete het podium wordt opgeroepen. Deze tamelijk onbekende zangeres - die wel eerder de samenwerking is aangegaan met Breakestra - voorziet het optreden van de nodige schwung en soul. Bewapend met een gouden keel en de meest lastige uithalen die ze keer op keer weet te halen zorgt ze in de hete zaal voor verscheidende kippenvelmomenten. Bovendien maakt ze het stil blijven staan voor het publiek onmogelijk door zelf ook op een levendige manier te dansen en met een brede lach - die evenzo aanstekelijk werkt voor het Breakestra-collectief - het gehele publiek te betoveren.

Op het moment dat de sfeer tot een hoogtepunt lijkt te komen door toedoen van Afrodyete, maar toch ook door het steeds meer swingende Breakestra, wordt er nog een schep bovenop gedaan door de verschijning van de boomlange Chali 2na. En hoewel deze rapper de dag eerder door is gekomen in een coffeeshop zorgt de hartelijke reus voor nog meer momenten van verrukking. Dat ook zijn gelaat gekenmerkt wordt tot voornamelijk een glimlach van oor tot oor, maakt het alleen maar persoonlijker. Zo lijken niet alleen de concertbezoekers een geweldige avond te beleven, maar zijn het voornamelijk de passievolle muziekanten die zin hebben in het bouwen van een feest onder aanvoering van de opzwepende Afrodyete en de komische Chali 2na.

Laatstgenoemde lijkt geheel in dienst te treden van Breakestra, ondanks het gegeven dat er zowel Jurassic 5- als solonummers door 2na worden gerapt. Een dergelijke rol past de rapper ook het beste, aangezien hij als deel van de groep tot meer in staat lijkt te zijn dan als soloartiest. Zijn stem wordt met regelmaat bestempeld als eentonig, waardoor gehele albums of mixtapes van de rapper nog weleens gaan vervelen. Met behulp van de bombastische orkest-instrumentaties worden de beperkingen van Chali 2na verbloemd, doordat de wisselwerking met Afrodyete en leadzanger Miles Tackett van Breakestra van uitstekende aard is.

Gedurende het optreden zijn alle Breakestra-leden al ruimschoots uit hun schulp gekropen en kan er van elke artiest nog een kleine solo af. Daarbij is met name de drumsolo van een bijzonder stevig niveau en weten de trompettist en saxofonist de zaal te vullen met een vol jazzgeluid. En daarmee lijkt de show, aangezien de artiesten al ruim twee uur op het podium staan, afgelopen. Het publiek denkt daar anders over en terwijl Chali 2na nog in de deuropening staat klinkt er een massaal ‘we want more’. Als de artiesten daar gehoor aan geven en nog eens een kwartier een toegift verzorgen, lijkt de zaal even te klein voor de uit hun dak gaande menigte. Nadat de artiesten de planken definitief verlaten en afscheid nemen van de toeschouwers, neemt Chali 2na nog even de tijd om een praatje te maken met zij die een kaartje hebben gekocht.

Dat laatste mooie gebaar van Chali 2na onderstreept de sfeer. De gezelligheid en het enthousiasme waarmee de muziek door het Breakestra-ensemble (gasten Chali 2na en Afrodyete incluis) werd gespeeld overschaduwen het gegeven dat eerder op de avond Brother Ali ook al een prima optreden afleverde. En dat is wellicht het grootste compliment dat gegeven kan worden aan het tweede, langdurende gedeelte van de show: het feit dat Breakestra ervoor zorgt dat de eerdere uitstekende performance van Brother Ali en DJ Snuggles uiteindelijk meer weg had van een veredeld voorprogramma.

Geschreven voor www.hiphopleeft.nl. Check die site voor mooie foto's bij deze recensie.

Bang Your Head 2010 was een erg leuk feest met veel zon op vrijdag en regen op zaterdag. In het zuiden van Duitsland was het goed toeven op de camping en reden er continu pendelbussen naar het festivalterrein. Er was geen gras, maar een betonnen vloer voor een man of 15.000.

Die zagen op vrijdag o.a. Jon Oliva's Pain, die er een geweldige Savatage show van maakte. Vele klassiekers kwamen voorbij en er werden ook drie JOP nummers gedaan..... Dit was het hoogtepunt van de dag. Anvil was vooral leuk, de dildo was natuurlijk ook mee genomen naar Duitsland. Loudness speelde goed, maar het deed me niet zoveel. Sabaton was een leuke ontdekking van dit weekend met hun pakkende powermetal. Krokus is een AC DC rip off, klonk prima, maar 100% AC DC dus. Hammerfall als headliner was heel erg saai.

Zaterdag waren Fates Warning en Queensryche in supervorm. Geoff Tate begint steeds meer op George Micheal te lijken met een kale kop, ringbaard en een retro-bril. Zingen deed hij geweldig en daar gaat het om. Het festival was een eerbetoon aan Dio en had de bands gevraagd elk een nummer van Dio te doen. Queensryche zette een stomende versie van Neon Knights neer, één van de hoogtepunten van het weekend. Twisted Sister sloot het festival in stijl af met hun rebelse partyrock.

Samenvattend zag ik goede opptreden van JOP, Fates Warning en Queensryche, maar stelde ik me wel de vraag waarom die niet hoger op de bill konden staan. Dat komt toch omdat je in Duitsland bent waar de in onze beleveling traditioneel ouderwetse hardrock/metal nog razend populair is. Het was zeker een geslaagd weekend, al is en het wel een lange reis naar Balingen.

Afgelopen weekend naar het Zwarte Cross festival geweest.
Wij als metalheads kwamen natuurlijk grotendeels voor de "Metalweide" wat ook in 2010 weer een fijn programma had.


Vrijdag:
CIRRHA NIVA: Fijne prog.metalband als opener.
GOD DETHRONED: Het programma liep nu al uit, de regen
was inmiddels ook begonnen. Maar ach, het hoord er ook een beetje bij. GD speelde lekker strak, hard en rauw. Nederlandse
Death Metal waar we trots op mogen zijn.
THE DEVIL'S BLOOD: Hier waren we erg benieuwd naar. De bandleden gehuld in bloed en een zangeres die stokstijf staat.
De muziek doet wat '70 aan. Opzich best apart maar naar een paar nummer had ik het wel gezien.
VOLBEAT: Dit was op het hoofd podium Rockabilly meets Metallica, top!!!! Erg gedreven show.
MY DYING BRIDE: Doordat het tijdschema uitliep speelde deze band nog. Alleen mochten we de Metalweide niet meer op!
01.00 uur geweest. Belachelijk!! Heb hier toch voorbetaald, de biertent was immers ook al dicht. Zag m'n maat staan maar de Security was onverbiddelijk. Na veel wikken en wegen mocht we toch naar binnen, nog twee a drie nummer kunnen zien.

Zaterdag:
KURDA MATA: Persoonlijk vond ik het niets. Wakker worden in de regen. Stukje van de cross gekeken.
REVAMP: Nieuwe band van voormalig After Forever zangeres Floor Jansen. Minder Gothic, maar de kwaliteit is net zo hoog en wat een stem heeft ze toch, mooi optreden.
THE BEAT COSPIRACY: Even regionaal kwaliteit bekijken op de Fijnproevers weide, kort maar heftig.
SONIC SYNDICATE: Opzich prima metalcore, maar op twee zangers knap ik af.
FORBIDDEN: Heerlijke Bay Area Thrash Metal. Grotendeels nummers van de eerste twee platen + Adept or Die van het aankomende nieuwe album Omega Wave. En...Children of the Sea als ode aan Ronnie James Dio, fantastisch!
DEVILDRIVER: Circle pit!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
PARADISE LOST: Hoewel de band gedreven speelde was Nick Homles niet zo heel goed bij stem en stond hij zacht in de mix.
Helaas ( net als vorig jaar in Enschede ) geen nummers van Icon of Gothic. Wel Pity the Sadness en met Greg Mackintosh.
JON OLIVA'S PAIN: DE BAND VAN HET FESTIVAL! Vier nummers van z'n laatste plaat Festival ( hoe toepasselijk ). Voor de rest Savatage classics, werkelijk kippenvel. O.a. Gutter Ballet, Change, Edge of Thorns, Jesus Saves en Believe. Toen hadden we het helemaal niet meer, GE-WEL-DIG SUPER GAAF! Ook kwam er een tweede ode voor Dio: Rainbow in the Dark.
MESHUGGAH: Hard en Strak, maar we hebben onze voetjes tijdens de set wat rust gegeveen. Fijn in het gras gezeten.
KAMELOT: Headliner van vandaag, wederom gave show, had ook niet andes verwacht. Twee nieuwe nummers en vuur, heel veel vuur.

Zondag:
Dejafuse: Nadat we traditioneel de vitaminen bar hebben bezocht, deze nieuwe band van Nienke de Jong gezien ( ex-Autumn ). Soort van Stoner rock met veel groove, klonk goed.
MY FAVORITE SCAR: Ze begonnen toen ik om de Metalmarket was.
Had ze al gezien met Megadeth. Vond het toen niets, nu nog niet.
LOUDNESS: Jawel! Eindelijk weer na 12 (!) jaar in NL. Hier hadden we geen seconde van willen missen! Alleen maar oud spul, Esper, In the Mirror, enz, enz. Een uur was veel te kort.
Na de show waren ze in mech.stand. Handtekeningen gekregen en we zijn met ze op de foto geweest, dit is toch wat iedere fan wil.
Aardige gasten, moest bukken om met de zanger te kunnen praten.
AIRBOURNE: Hier de laatste twee nummer van gezien op het hoofd podium. Kick ass Rock n' Roll. AC/DC beware!
CONVERGE: Bagger, alleen een foto gemaakt voor de vorm.
PAPA ROACH: Laatste band van het weekend. De Metalweide was propvol. Gillende meiden vooraan, zanger die z'n reet veter laat zien
Dat hoefde voor mij niet, maar opzich wel een gave band.

Al met al was het een erg gaaf en vermoeiend weekend.
15,16&17 Juli 2011 zijn we er weer.

Hieronder nog een paar filmpje die ik gemaakt heb.

Enjoy.

Je hebt je inderdaad vermaakt. Maar de échte rockers uit het oosten heb je dan weer? Normaal en Jovink!

Ik ben er een beetje laat mee... Maar hier h et verslagje van EX-SIMPLE MINDS (XSM) in Ieper op 20 juli 2010




XSM waren zondermeer dé terechte topper op de 'Muzikale Dinsdag' op 20 juli. In 'no time' zetten ze het Ieperse Sint-Maartenplein 'in brand'. Met setlist met daarop alle geweldige Simple Minds-classics die bandleden Brian McGee (drums) en Derek Forbes (bas) destijds mee inspeelden. Zanger Owen Paul McGee (ja, broer van en ook 'die zanger van 'Your My Favorite Waste Of Time') is zeker een aanwinst. En ook de toestenist en gitarist kweten zich uitstekend van hun taak.




Een wijst besluit om de set te open met 'WATERFRONT', meteen werd het ondertussen volgelopen plein omgetoverd tot een grote kolkende dansende en meebrullende massa. De 'oudjes' 'LIFE IN DAY', 'CHELSEA GIRL' en vooral 'PLEASANTLY DISTURBED' dat in de bisronde kwam, klonken super en bewezen meer dan waardig ouder te zijn geworden, zeker ook in deze bezetting met Schotlands beste Bassist, Derek Forbes, en die andere legende, 'founding Simple Minds-member' Brian McGee.




En het was ook genieten van 'CHANGELING' en 'THE AMERICAN' en zeker ook het geweldige 'SWEAT IN BULLET' dat Owen Paul aan mij opdroeg: waarvoor dank. "Mark, pay attention! This one's for you!.

En hoe geweldig klonk 'THEME FOR GREAT CITIES' wel niet zeg... Een echt feest om deze classic te zien en horen opvoeren door 'original minds' Derek en Brian ! Wow.

De haast obligate, ook bij XSM dus, 'ALIVE AND KICKING' en 'DON'T YOU' hadden voor mij achterwege mogen blijven. Maar goed, een mens kan niet alles willen...

Owen Paul McGee's stem zat in het begin niet helemaal goed, maar dat euvel was van korte duur en hij wees eens te meer de stem hebben om de Minds classics te brengen waar XSM mee uitpakt. En wat was het toch genieten van die o zo herkenbare pompende bass van Derek en het strakke drumwerk van Brian...




De hele set werd vol overgave en uitstekend gebracht, maar om toch een paar hoogtepunten te noemen, wat mij betreft dan: 'Pleasantly Disturbed', 'Chelsea Girl', 'Life in A Day', 'Theme for Great Cities' en 'Sweat in Bullet'.





[i]SETLIST[/i]

Waterfront
Life In A Day
Chelsea Girl
Changeling
Sweat In Bullet
Love Song
I Travel
The American
New Gold Dream
Glittering Prize
Promised You A Miracle
Don't You (Forget About Me)

#encore:

Theme For Great Cities
Pleasantly Disturbed
Alive and Kicking


De zompige Southern Rock die de britse band JOAD bracht, voorafgaand aan het XSM-feestje, was best ok en de heren deden dat goed, maar mij kon het eerlijk gezegd niet langer dan een nummer of drie boeien...




Erg goed was het nog erg jonge trio THE BLUES VISION die de blues brachten alsof ze al echt heel veel erge dingen hadden meegemaakt en dat ook vol overtuiging en passie deden.




Een bandje om te volgen!

B-Stoned: Only Rock 'n Roll (and I sure liked it!)




“Yearh, yearh, you got me rocking” klonk het toen ik, nét iets te laat dus, donderdag 29 juli richting Parkpop-podium wandelde. Ja, B-Stoned had hun set meteen stevig ingezet. Als je de outfit/ looks van zanger David Ronaldo zag, dacht je eerder aan L.A. Guns of een andere sleaze of glam metal band. Was ik op een ‘verkeerde’ Parkpopavond beland? Niets was minder waar! B-Stoned speelde wel degelijk “Only Rock ’n Roll”. Did we like it? – Oh yes!

Het volledige verslag van dit puike optreden van deze Rolling Stones tribute band plaatste ik op de Mechelse stadsblog 'Mechelen Blogt':
> concertverslagje B-Stoned

Filmpjes zien er goed uit! Had hier graag bij willen zijn....
Ik heb ze gezien tijdens de System Has Failed tour, ook in 013, wat ook een geweldig optreden was...... En... met een beter voorprogramma, het legendarische Diamond Head

Kijk dat zijn pas gave supports!!! Klasse

Afgelopen weekend naar Wacken geweest, weer prima vermaakt!
Wacken heeft de naam het gezelligste (metal) festival ter wereld te zijn en dat is ook weer gebleken.

De programmering wordt elk jaar wel harder en extremer, daar heb ik eigenlijk weinig mee. We hebben daarom veel tijd doorgebracht in de Beergarten en het terras aan de 'dorpskant'.

Muzikale hoogtepunten waren (uiteraard) Iron Maiden. Veel nieuwe nummers dit keer, had wmb wel een klassiekertje of twee meer ingemogen maar verder gewoon een top optreden.
Nog beter was Alice Cooper! Deze ouwe baas is al 62, maar daar is niets van te merken. Zowel qua stem als zijn performance zijn nog absoluut niet versleten! Hij werd weer opgehangen, in een dwangbuis gezet en onthoofd, wat natuurlijk erg cheesy maar wel ontzettend grappig is. Ook de setlist was voortreffelijk met klassiekers als I'm Eighteen, Elected, Billion Dollar Babies, School's Out en Only Women Bleed.

Motley Crue vervolgens viel me wat tegen. Ik ben tot de conclusie gekomen dat zanger Vince Neil er echt geen klote van kan. De band op zich is uitstekend. Mick Mars lijkt steeds meer op een zombie, maar spelen kan hij, en Tommy Lee is echt een beest van een drummer! Maar die Neill heeft op de plaat wel een fijne rauwe stem maar live klinkt hij meer als een verkouden koffiezetapparaat. Op een gegeven moment had hij ook een gitaar om z'n nek. Ik heb hem niet één akkoord horen aanslaan maar alleen maar plectra in het publiek zien gooien.
Voor alle vrouwen die aanwezig waren was the Crue wel een hoogtepunt. Veel geschreeuw en een hoop beha's.

Candlemass dan. Een lekker potje doom gaat er altijd wel in en voor goeie doom kom je al snel uit bij Candlemass. De nieuwe zanger is wat minder charismatisch dan die Messiah -maar dat schijnt weer een ontzettende klootzak te zijn, aangezien hij nu al 3x de band is uitgeschopt- maar hij heeft net zo'n mooie stem.
WASP werd wat geplaagd door een slecht geluid. Althans waar wij stonden verwaaide het geluid nogal. Toch een vermakelijk optreden met een mooie versie van The Idol. Ook opvallend is dat Animal niet gespeeld is.
Edguy is erg gegroeid en hebben in Duitsland inmiddels de status van headliner. Power Metal gaat er bij die duitsers sowieso altijd wel in, terwijl ik het toch veel van het zelfde vind. Edguy vind ik hierop een positieve uitzondering. Ze hebben een sympathieke frontman die het publiek heel goed bespeelt. Toegegeven, hij heeft veel van Bruce Dickinson afgekeken, maar zijn enthousiasme is erg oprecht en werkt aanstekelijk.
De headliners Slayer en Soulfly heb ik maar een klein stukje van gezien. Allemaal erg goed en professioneel maar voor mij toch echt te eentonig en te hard.

De andere bands vooral naar geluisterd en klinken om heel eerlijk te zijn voor mij vaak hetzelfde. Prima achtergrond muziek voor bij het bier drinken maar niet iets om de hitte voor te trotseren en vooraan te gaan staan.

Leuke jaren 80 bandjes als Raven en Lizzy Borden waren helaas geprogrammeerd op de WET-stage waardoor ik daar niets van mee gekregen heb. WET-stage is namelijk in een tent en doet z'n naam zeker met 30+ graden meer dan eer aan.

Al met al, fantastisch weekend gehad, volgend jaar zeker weer!

(dan hopelijk met een iets breder programma. Ik las bijvoorbeeld in een duitse krant dat de Pogues hetzelfde weekend optraden in Hamburg, echt een gemiste kans van de organisatie dat ze die niet naar Wacken hebben gehaald!)

Modest Mouse gisteren in de Melkweg was meer dan oké. De set begon helaas een beetje ongeïnspireerd, ook was het geluid nog niet helemaal in orde (en dat toch ondanks het feit dat er een uur zat tussen voor- en hoofdprogramma). Brock zette als eerste nummer meteen 3rd Planet in, een nummer dat toch wel tot de absolute fanfavorieten mag worden gerekend. Helaas verzandde de stem van Brock dus een beetje in geruis.

Gelukkig herpakte de groep zich snel. Missed the Boat is wel eens beter gespeeld maar een manische/enthousiaste versie van Tiny Cities Made of Ashes maakte alles goed. Door gelijk daarna Float On te spelen was die andere topfavoriet ook weer uit de lucht. Het zou dus een avond voor de echte fans worden en niet voor de oppervlakkige kenners.

In de volgende tien nummers wisselden hoogtepunten en dieptepunten elkaar in snel tempo af. Sommige nummers werden met bezieling gespeeld en waren duidelijk "echt Modest Mouse". Maar helaas lag soms ook het standaard bandjesgevoel om de hoek en lukte het de groep zich op die momenten niet om zich te onderscheiden van de grijze middenmoot.

Brock en Marr kregen de zaal op hun hand door vlak voor het einde Dashboard in te zetten, waarbij ik zowaar in de wat matte Melkweg wat beweging zag komen (knikkende hoofdjes en zelfs wat armengewapper!). Dit werd meteen door Brock beloont door het spelen van Paper Thin Walls. Nog even werd snel The View gespeeld en toen was het alweer voorbij.

Behalve de toegift dan. Want gelukkig mocht de Melkweg zich nog verheugen op twee extra nummers, waaronder Satin in a Coffin - erg jammer voor de mensen die het geduld niet konden opbrengen om de toegift af te wachten.

Modest Mouse heeft laten zien dat zij nog altijd meer zijn dan een groep die hun best-of speelt en vervolgens vertrekt. Wel moet de kritische aantekening worden gemaakt dat de nummers van de laatste EP nergens het niveau halen van hun voorgangers (die natuurlijk ook wel erg goed waren).

Puntje van orde: er was geen Johnny Marr. Jim Fairchild is de huidige gitarist van Modest Mouse. Dashboard klonk niettemin perfect, maar de jams waarin Dramamine, The Whale Song en Tiny Cities ontaardden waren de echte hoogtepunten. Jammer dat Custom Concern hun enige andere pre-2000-nummer was, maar ik heb me prima vermaakt.

Excuses. Ik heb lang getwijfeld of hij het nou wel of niet was, vanaf het balkon vond ik het moeilijk te zien (toch een beetje hetzelfde postuur en hetzelfde kapsel). Bedankt voor de aanvulling!

Andreya Triana, Live in La Cave aux Poètes, Roubaix - 1 oktober 2010

Over de grens, aangezien haar stop in de Ancienne Belgique de dag voordien, in het kader van Ninja Tune XX, al een tijd was uitverkocht. Via een livestream was dit wel allemaal te volgen, en daar ik het echt niet laten kon heb ik de eerste drie nummers bekeken. Jammer om op te merken dat er in de zaal nog maar twee man en een paardekop aanwezig was (ze opende die avond voor haar bekendere labelmates). Lauwe ontvangst, weinig sfeer. Toen ik een klein halfuurtje later nog eens ging piepen, bleek haar show reeds afgelopen. Tot zover Andreya Triana’s eerste optreden op Belgische bodem.
Kut België.

Nee, dan was een donker hol van een kelder (cave) versierd met kraanvogels (aux poètes) een veel geschiktere setting dan een lege AB. Hier had haar muziek op voorhand al een streepje voor, daar was ik van overtuigd.
Ze opende de set op dezelfde wijze: Darker Than Blue en Draw the Stars, gevolgd door een prachtige cover van Donny Hathaway’s ‘
I Love You More Than You’ll Ever Know, een nummer dat perfect binnen de rest van haar repertoire past. Een groot verschil met Brussel was haar omgang met het publiek. Andreya was heel open, trok na het eerste nummer meteen haar hoge hakken uit, ze was hier duidelijk op haar gemak. Hier moest ze het podium niet delen met Coldcut, Kid Koala of Roots Manuva, mensen kwamen om háár te zien. Want hoewel het publiek tijdens de nummers erg luidruchtig was (selectief kunnen luisteren is handig als je naar optredens in Frankrijk gaat), werd elk nummer achteraf ook even enthousiast onthaald. Ze was er oprecht van onder de indruk: “Wow, I was in (puh) Belgium yesterday, but you guys are waaaaay better than (puh) Belgium!”
Kut België.

Haar album bestaat vooral uit luisterliedjes, niet altijd evident om dat live ook te laten werken. En het moet gezegd: samen met haar gitarist en bassist deed Andreya dat prima! Ze had een sampler om haar eigen backing vocals mee af te spelen en maakte gretig gebruik van een tamboerijn, xylofoon en andere allerlei. Moeilijk te zien wat ze allemaal bijhadden, vaak zag ik niet meer dan een rechterkaak, haar mooie krulletjes of een stuk blauw gesptreept jurkje. Wat wel duidelijk te zien was, was de overgave waarmee ze de songs bracht. Op plaat lijkt het haar allemaal zo ontzettend makkelijk af te gaan, alsof ze alles inzingt vanop een canapé met een martini in de hand, geen vin verroerend. Hier gingen haar handen de lucht in, zwierde ze het hoofd naar achter met de keel wagewijd open en wist ze enkele uithalen uit te persen die ze blijkbaar spaart voor live-shows. Zo werd er, binnen die intimiteit van de muziek, toch ook heel wat ambiance gecreëerd. Zonder drummer werden A Town Called Obsolete en The Keeper, nochtans twee drum-heavy tracks, prachtig getransformeerd door de drie op het podium. Het publiek werd er... minder luidruchtig van. Hier zou de show dan geëindigd zijn. Tenminste voor Kut België.
Aangezien Frankrijk nu het beloofde land is voor Andreya, kon er wat extra vanaf. Voor een eerste bis trok ze haar kompanen mee het publiek in voor een feestje op Ain’t Nobody. Letterlijk 2 centimeter voor mijn neus kon ik nu die rechterkaak likken, haar krulletjes strelen en dat blauwe jurkje unzippen. Als ik dat wou. Voor een laatste extraatje klom ze weer op het podium om er breedlachend en a capella Sweet Dreams Are Made of This te brengen. Zulk een spontaan en vrolijk meisje verwacht je eigenlijk niet als je naar haar stem en muziek luistert. Een erg mooi en warm album, dat wel, maar tegelijk moeilijk te doorgronden; er wordt een bepaalde afstand bewaard. Met dit optreden is Andreya Triana plots een mens geworden. En een verdomd goeie performer!

Setlist:
Darker Than Blue
Draw the Stars
I Love You More Than You’ll Ever Know (Donny Hathaway cover)
Something in the Silence
Far Closer
Lost Where I Belong
The Keeper (Bonobo track)
A Town Called Obsolete
bis 1: Ain’t Nobody (Rufus & Chaka Khan cover)
bis 2: Sweet Dreams (Are Made of This) (Eurythmics cover)

Van het laatste nummer ging een bezwete Andreya recht naar haar tafeltje waar je terecht kon “for a cd, or a chat”. De vinyl had ik eigenlijk al, maar voor een gehandtekend exemplaar kocht ik graag nog de cd. “What’s your name?” “Kevin.” “That’s not really a French name?” “I’m not really French.” “Oh, where you from?”
Kut België.

Afgelopen weekend ben ik op ProgPower Europe geweest, waar het weer erg gezellig was en het zonnetje heerlijk scheen. Qua muziek was er van alles te beleven.

Vrijdag werd ik gelijk omver geblazen door Leprous, die een knap optreden gaven vol met harde Prog metal. De hoge zangpartijen vormde daarmee een mooi contrast. Hoofdact Serenity was best matig. Na de leuke intro's verviel men in saaie zanglijnen zonder pit. Hun professionele show en presentatie verraden dat men graag in het voetspoor van Kamelot naar meer succes wil, maar daar is allereerst betere muziek voor nodig.

Zaterdag was Haken een erg prettige ervaring. De muzikaliteit van de zanger werkt erg aanstekelijk en de muziek zit vol met creatieve uitjes naar bijvoorbeeld jazz. Dit is een jonge band met toekomst. Xerath was verreweg de hardste band van het feest en walste de boel vakkundig plat.

En dan Shadow Gallery. Het haperde flink voor het optreden en het duurde erg lang voor ze alle zenuwen uit het lijf hadden gespeeld. Naarmate de show vorderde werd het steeds beter. De multi-instrument beheersers waren over-actief en hadden gedurende de hele set een enorme smile op het gezicht. De was hun eerste show in Europa en het was erg leuk om daarbij te zijn geweest.

Op zondag worden we rustig wakker met Love Device. De band is op zijn best in dromerige Pink Floyd achtige songs. Sactum bestaat uit een stel jonge Argentijnen met lichtgevende halsbanden. Zo te zien hebben ze vaak naar Rammstein gekeken. De muziek haalt een krappe voldoende, het is meer beeld dan geluid bij Sactum. Day Six vervangt Aspere met verve. Het is de beste band van de dag voor mij. Hun muziek komt uitstekend tot zijn recht op en festival als dit. Dream Theater is het sleutelwoord en het luistert gewoon erg fijn weg. Jon Oliva heeft zijn dag duidelijk niet. Technische problemen en een erg schorre keel werken tegen de band, die een mooi aantal Savatage krakers speelt. Gegooid bier uit het publiek op de piano helpt ook niet. Er is wel veel drank en sigaretten voor Jon, maar zijn timing is matig en het geluid te hard. Hopelijk gaat dat op 15/10 beter, want dan wordt er een DVD geschoten.

Progpower is erg erg leuk kleinschalig festval, waar altijd weer opvallende nieuwe namen spelen. De organisatie was weer erg goed en het mooie weer deed de rest.

Lonnie Liston Smith & The Cosmic Echoes, Live in Vooruit, Gent - 3 oktober 2010

Toen ik een ticket kocht voor deze man was dat vooral voor zijn geweldige jazz-funk platen op Flying Dutchman. Met de hybride jazz-funk heb je nogal vaak dat het toch overhelt naar een van de twee genres (wat natuurlijk geen kwaad kan), maar bij Lonnie Liston Smith en z'n keyboard lijkt het een nieuw op zichzelf staand genre te zijn. Weinig mensen die het zo wisten uit te balanceren, én er bij wijlen nog fantastische dingen mee konden doen. "Fusion-, smooth- en acid jazz-klassiekers", stond er op de site van de Vooruit te lezen. En dat had ik over het hoofd gezien, dat de beste man ook heel erg smoothe r&b-jazz heeft gemaakt. Het was dan ook wat sceptisch afwachten wat het zou worden die zondag...

Op het podium stonden naast Lonnie Liston Smith op keys nog een zanger, drummer en bassist, die dan The Cosmic Echoes moesten voorstellen. De zanger was duidelijk niet Donald Smith (broer van) van toen, de drummer leek me ook veel te jong en de bassist, ja, die kon er best een zijn. Alé vooruit, dan hadden we Lonnie Liston Smith, A Cosmic Echo & Two New Dudes.
De nieuwe zanger had, net zoals op de platen, slechts een bijrol, en daarvoor was hij prima. Niet bijzonder, gewoon prima. De bassist had zijn kunstjes ook nog niet verleerd, maar naast Lonnie zelf was het vooral de drummer die de show stal, zijn solo's waren zowel klassevol als grappig (met in de bis het gebruik van ellebogen en drumsticks op het hoofd). Een dwarsfluit was er ook aanwezig, hetzij vermomd als keyboard; goed gedaan, de eerste keer hadden ze mij liggen. Met de band zat het dus snor: ze waren hier niet om indruk te maken, maar gewoon om ontzettend veel plezier te beleven, en dat kwam goed over bij het (schaarse) publiek.
Het songmateriaal was goed opverdeeld tussen het funky dansbaar werk uit de beginperiode en de latere smoothness (wat helemaal niet vervelend was op een lazy sunday). De toppunten waren wel de jazz-funk tunes Voodoo Woman en een 'expanded' version van Expansions, twee heerlijke groovers. Veel van z'n materiaal (smooth of niet) is trouwens al ontzettend veel gesampled, wat leidde tot een verplicht nummertje met A Garden of Peace: "This song has been sampled by Jay-Z and Mary J. Blige, but I'm just gonna play a small piece", waarna hij als een vijfarige die het alfabet opzegt, twijfelend en zoekend, met de tong uit de mond, de juiste toetsen met het juiste gevoel probeert te raken.

Deze man speelt nog steeds met ziel (anders sta je hier niet op 70-jarige leeftijd) en dat zie je ook op het podium. Plezier werkt aanstekelijk, zeker als het kan gekoppeld worden aan zulk vakmanschap. Dat ik niet weggeblazen ben is daarom niet van belang. Chill. Het was zondag voor iedereen.

Net als twee berichten hierboven zijn wij ook naar ProgPower Eu geweest. De Zaterdag en Zondag wel te verstaan. Dit was mijn derde PP, een toch wel gave traditie zo in het eerste weekend van Oktober.
Altijd gezellig en gemoedelijk. En weer leuke mensen ontmoet.

Zaterdag,
Haken: Die hebben we gemist omdat we nog aan de bar van ons hotel in Sevenum hingen.
Proghma-C: Toen we netjes door de taxi bij de deur werden afgezet was dit dus het eerste wat we zagen. Eerst natuurlijk een PP shit gekocht. Vervolgens naar voren gesloft om deze band te bekijken. Vette Meshuggah riffs is wat ik hoorde. Leuk bandje.
Xerath: Had al wat van deze band op internet gezien. Ze voldeden zeker aan mijn verwachtingen. Vette band!!! Lekker bruut met een gave grunt. Geen Prog maar dat is weer meer op de festival. Maar So What! Het geluid was overgens wel erg slecht. Wat helaas nog wel waker zou zijn dit weekend. Maar goed, na het optreden gelijk de cd "I" gekocht.
Darkwater: De eeste paar nummers helaas gemist omdat we bij de
shoarma boer waren. Maar de driekwartier die we gezien hebben waren tof!!! Heerlijk muziek. Goede muziekanten ook. Maar ze mogen nog wel wat aan de stage performance doen. Ze stonden als een stel zoutzakken op het podium. Heb nog wel de handtekeningen van ze gekregen, erg leuk.
Myrath: Sorry niet ons ding. Wel orgineel, maar dat arabische gejengel is irritant.
Shadow Gallery: Vandaag was het uitverkocht, logisch wat SG gaat eindelijk toeren! Dit was hun tweede concert ooit. Het concert had wel een valse start. Het begon een half uur te laat. Lichten gingen uit, Bohemian Rhapsody werdt ingezet. Dacht dat ze halverwege wel in zouden vallen of na het nummer. Maar toen ging het zaal licht weer aan! Into muziekje werdt halverwege afgekapt, vreemd. Maar onverwachts gingen toch de gordijnen toch open.
En Jawel SG was toch echt hier op PP. Het geluid was weer eens kl@#ten. Maar goed dat mocht de pret niet drukken. Erg mooi concert. Overleden zanger Mike Baker werd nog genoemd, kippenvel! Mooie setlist en bandleden die alles kunnen bespelen. Tof! Na afloop nog op de foto met ze en handtekeningen, voldaan konden we terug naar het hotel.

Zondag,
Nadat wel een gevaarlijke wandeling door het park hebben gemaakt( pas op, zwarte ganzen!!!). Was onze tweede dag muzikale dag aan de beurt.
Love De Vice: Hier kregen we ook een gratis promo van. Erg attent maar de muziek begon na een paar nummers wel te vervelen. Gelukkig was het mooi weer zodat we ook fijn buiten konden genieten.
Sacrum: Hier keek ik ook erg naar uit. Wat en gave band. Een soort Prog Rammstein. Mooie heldere zang met een vette riffs en toch op sommige momenten gevoelig. De zanger was de blikvanger. Kwam op een gegeven moment in een dwangbuis het podium op en schoot zichzelf in zijn mond. Ik schok wel, heb dan ook een setlist met bloed. Daar heb ik later nog handtekening op gekregen, aardige lui ook.
The Dust Connection: Mooi, prima,goed. Hier mag Nederland trots op zijn.
Day Six: Zelfde als T.D.C. Overgens wel een van de echte prog bands dit weekend.
Oceans of Sadness: Heerlijk eindelijk weer lekker raggen. Gave band! We kwamen met een stel in contact die speciaal woor OOS hier kwam. Ze volgenden deze band dan ook overal. Goed te begrijpen. Klasse band.
Jon Oliva's Pain: Dit optreden kon al niet meer stuk want eerder deze avond met Jon Oliva en band op de foto geweest. Super gaaf want Oliva is toch werkelijk een icoon. Wat een relaxte gast.
Helaas was hij wel slecht bij stem, zoals hij me vertelde tijdens de handtekening sessie.
Het concert was ondanks dat gaaf!!! We stonden mooi tegen het podium. De setlist bestond uit J.O.P werk en natuurlijk Savatage classics. En Oliva's droge humor. Wel was er een eikel die een beker bier tegen zijn vleugen gooide. Jon kafferde zijn huid goed vol, onder applaus en gejuig van het publiek. Zulke gasten moeten gewoon oprotten. Maar goed, het concert ging daarna gewoon weer verder. Al met al was het een top weekend, ben benieuwd wat er volgend jaar komt.