Op de valreep van 2008 (gisteravond) toch zomaar even mijn persoonlijk beste concert van dit jaar gezien...
Namelijk WOODY ALLEN & HIS NEW ORLEANS JAZZ BAND in de Paradiso in Amsterdam.
Ben daar gisteravond samen met goede vriend en MuMe-gebruiker Erwku heengeweest en wat was het een heerlijke avond.
Twee uur lang muziek van de Goden, namelijk oude dixieland en New Orleans Jazz, gespeeld met zeer veel plezier en van een bijna onbeschrijflijke schoonheid.
De ene na de andere solo leek door elke willekeurige muzikant (behalve de drummer, die bewoog nog minder dan Charlie Watts

) achteloos uit zijn mouw te worden geschud, alwaar na elke solo het publiek uit zijn dak ging.
Het enige waarmee ik de muziek (en de kwaliteit) ervan kan vergelijken, is de oorspronkelijke muziek van Louis Armstrong and His Hot Five & Hot Seven opnames uit 1926 en 1927...zo goed !!!
Je kreeg echt zin om terug te gaan in de tijd, naar eind jaren 20/begin jaren 30 van de vorige eeuw (de drooglegging en opkomst van de maffia), ergens in Chicago of New Orleans.
Toen kon je deze muziek bijna in elke willekeurige kroeg horen, voor niks en omringd door louche figuren, maffioso, bootleggers en undercover politieagenten
En dan Woody Allen, de beroeps-neuroot en geniale uber-schlemiel, zelfs op zijn 73e nog immer in dezelfde kleren gestoken als 40 jaar geleden.
Die bruine ribbroek, opgetrokken totaan zijn kippeborst en die trademark Buddy Holly bril...wat een heerlijke vent
Eigenlijk heeft de man de uitstraling van een grijze muis, maar toch (uiteraard door zijn geschiedenis) juist ook weer ontzettend veel.
Ondanks het feit dat hij zichzelf nog immer als amateur-klarinetspeler ziet (terwijl hij toch bijna zijn hele leven al speelt), speelt hij de sterren van de hemel, in de ene na de andere vloeiende solo !
Toch jammer dat ik mijn digitale camera in de auto had laten liggen, aangezien ik er ergens van uit ging dat die bij de ingang zou worden ingenomen.
Dat bleek toch net even anders...je kon filmen en foto's maken alsof je leven er van af hing en niemand die er iets van zei.
Toen Woody Allen voor de toegift naar de microfoon liep om daar nog het een en ander te zeggen, stormden een aanzienlijke hoeveelheid mensen naar voren om foto's te maken.
En tijdens de toegift lagen sommige praktisch op het podium, met hun camera's bijna in de instrumenten...
Voor de rest niets dan hulde over deze mannen en hun muziek...
Chapeau, chapeau, chapeau
