Jahoor, geen topic, genoeg musicmeter animo dacht ik zo...

Bjork: ´Clish, Clash, Clatter Clang´

Hoe ongelofelijk vet was dit. Alles wat ik hier nu zou kunnen schrijven zou de hele avond tekort doen, maar er moet gesproken worden, daar ben ik immers al de hele dag mee bezig.

Zonder enige verwachtingen met nog wat school/arbeit ditjes en datjes in mijn hoofd naar het Muziekgebouw aan het IJ te Amsterdam toe gegaan. Ik leek al gelijk de beste plaats te hebben precies in het midden op het balkon zonder iemand voor me in beeld. Vanaf dit punt tot het begin van de tweede helft van de voorstelling viel mijn mond letterlijk steeds wijder open, want wat kreeg ik daar te zien: muzikale hoogstandjes gecombineerd met trippy beelden tentoongestelt op een inmens groot scherm. Picture this: Oorstrelende audio smelt perfect samen met oogkaspenetrerende visualisaties die ervaren worden op een locatie waar het lijkt alsof alles voor jouw alleen wordt uitgevoerd. Kortom: Een utopische ´hallucinatie´, kan een drugstrip ooit harder worden dan dit? No idea, maar Plaid was het fenominaalste niet eens...

Pause: Chris Cunningham´s Rubber Johnny ! Voor diegene die zijn gebleven in de pause, wat waren de overige clips? Vooral de tweede, na RJ dus, vond ik ook erg subliem (allen eigenlijk gewoon).

Het kan alleen maar beter worden, safe the best for last denk je dan, maar wat waren die eerste twee uitvoeringen matig. Vooral de 6 marimba´s. Het stopte gewoon niet, 20 min pling plong plang met een schommelende shaduw in beeld, woepie op het begin, maar gaaaap op het einde. Ik klapte niet, maar het leek alsof hier juist het hardst geklapt werd (mijn idee: geef de orgeldraaier geld om te stoppen). Beetje teleurgesteld word je daar gelukkig dan toch meteen weer uitgehaald, het gevoel dat ik 30 minuten geleden ervaarde, kwam direct terug: Een levensgroot en vrij bizar hoofd verschijnt op het beeld, te goed gedetailleerd trouwens, en voert spastische trekjes synchroom met de heerlijke beats uit, kunst! En dan, roffel maal 3, het fenominaalste van de voorstelling dan, whut the fuck was dit..... Beats, zzzzzounds, beatboxing, (self)sampling, die stem: wauw, live footage video manipuleren en die weer combineren met vooraf geselecteerd materiaal, allen gepresenteert op zo´n ZIEKE manier, een goed beeld voor iemand anders hiervan creeren is onmogelijk. Ik kon echt niet bevatten wat me was overkomen, dat ik dit gewoon heb mogen zien, WAUW! De show werd afgesloten in style en werd beloond met een overweldigend gejuich plus een staande ovatie. Dit was voor mij nagenoeg perfect, echt perfect!

Kleine aanmerkingen: heel jammer van de technische storing tijdens Plaid net wanneer de eerste bass kwam die diep, hol en lang richting publiek aanstormde (klappen?). Het belichtte orkest leidde soms wat af op de beelden. En op het einde toen de drumbandlieden de zaal inliepen opeens ook een lichtvlaag, ai ff dan. De marimba´s mochten echt weg van mij, weinig ´Warp meets...´ vond ik het, of eh?

Na het concert werd de zaal omgebouwd tot een afterpartysetting. Ondertussen konden wij stoom afblazen in de lobby waar we wat commerciele riedels te horen kregen van een man die in een erg leuke (heel warm vooral) setting stond te spelen (de hond en de blote voeten ). Geen sfeervoortzetting waar ik naar verlangde, dus ik heb veel nagepraat aan het water met een stromend briesje al wapperend door de haren. Dit was weer een iets te goede sfeervoortzetting juist, want we arriveerden pas een uur later op de afterparty die al in volle gang was.

Ok, waar vind ik deze feesten? Wat een muziek. Warpartiesten trakteerden ons op een vrij breed programma tot half 4. Ik zou eerder weggaan om een bus rechtstreeks naar mijn huis te redden, maar ik kon, mocht en ging ook niet weg. Ver voorin stonden genoeg leuke mensen waar het naar achteren trouwens steeds wat hipper werd. Wat een afsluiting van de avond. Zo heb je windstrijkende haren en zo heb je wildstrijkende haren. Na een busrit en wandeltocht van anderhalf uur lag ik klokslag 5 glunderend op bed en werd 7 uur later precies zo weer wakker. Het verplichte bowlen vanavond was zelfs leuk, woehoe (4de van de 6, niet heel kut lijkt me).

Kosten van de avond: 20.60 inclusief kaartje .

Juist, ik denk het ook, dit was 1 van de bijzonderste ervaringen uit mijn leven. Op naar Amon Tobin, Autechre, Richard Devine, Speedy J en meer, allen op 1 avond, 5 days off!

Er werden wat oudere clipjes uit de kast getrokken. De Cunningham clip van Squarepusher's Come on my Selector werd gedraaid bv. Ook kwam er een clipje voorbij van het voor mij onbekende 'Ultre'. Zéér gave track en dito clipje.

Ik vond het trouwens ook een ideale en briljante avond. Het concert was om duimen en vingers tegelijk bij af te likken... en de afterparty maakte de avond in stijl af. Jamie Lidell ging gelukkig nóg een keer los op de afterparty, smullen. Het enige nadeel voor mij was dat de afterparty nét te vroeg afgelopen was. Ik had het gruwelijk naar mijn zin. (Heerlijk ook om eindelijk Do you know Squarepusher op een feest te horen).

Jamie Lidell dus voor mij het toppunt van de avond. Optreden met Plaid was ook érg gaaf en ik werd ook zéér positief verrast door George Antheil - Ballet Mécanique (met film van Fernand Leger en Man Ray). Dolby Surround drummen op het einde mocht er ook wel zijn trouwens .

Ohja, Rubber J van Cunningham is cool!

..gemixed met Hellfish, om de coolness van het hele gebeuren even te illustreren .

Dat Ultre-clipje blijkt trouwens iets anders, check het videoclip topic!

Met een erg goed gevoel werd ik de dag na ''Warp Meets London Simfonietta'' wakker. Heerlijke audio. De overeenkomsten in prikkeling tussen (moderne) klassieke muziek en idm zijn enigzins bevestigd voor mij die dag. Van het klassieke aanbod wil ik Stockhausen en John Cage vaker horen. De marimba's die melodieën doorloopten met kleine veranderingen, gaven een spacy sfeer af, dat gemixt met de al sfeervolle klankleur/melodie was iets hyponotiserend. Vaak op zoek geweest naar leuke veranderingen en genoeg gevonden. Dit stuk zorgde voor een aangename buffer in een overstimulerend programma en verdiende z'n lengte. In het beeld was verder niet echt verandering, pastte wel bij de opppervlakkige oriëntatie op het geluid. ''Plaid'' was mooi zeg, geweldige opbouw met erg mooi ondersteunende clip die me aan ''On'' van Aphex Twin deed denken. Op een gegeven moment gingen de achterstaande 'clockenspielers' allemaal melodieën door elkaar spelen en het klonk nog ook, terwijl je om de paar milliseconde wel een noot hoort, machtig moment vond ik. De inkomende bassline/beat was ook gaaf. ''Jamie Liddle'' overtrof dat als enige nog met z'n...brainstorm show zal ik het maar noemen.