Hoewel ik de laatste tijd helemaal niet in een Antony-periode zit (The Crying Light nog maar amper gedraaid, nooit in de stemming zo lijkt wel), geen moment getwijfeld toen ik lucht kreeg van het extra concert van Antony and the Johnsons in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen. Het is namelijk een fantastische artiest die een pak pareltjes in huis heeft om 'n sombere maandagavond om te toveren in een onvergetelijke ervaring. Jammer wel dat ik de laatste plaat nog niet echt een kans heb gegeven want het blijft toch muziek die pas na een paar luisterbeurten z'n geheimen prijsgeeft (ja, zelfs na al die jaren). Het was dan ook vooral uitkijken naar mijn favorieten van de vorige albums.

De avond begon redelijk bizar, met een performance die (vogel?)dans combineert met bevreemdende soundscapes. Behoorlijk arty-farty en ik wist, samen met de rest van het publiek zo leek, niet echt goed wat ik er mee aan moest. Gelukkig waren de vogelbewegingen van korte duur en deed Antony al vlug z'n intrede.

Openen werd er gedaan met enkele nieuwe nummers, waarbij vooral Epilepsy Is Dancing veel indruk op me naliet. Ook Her Eyes Are Underneath The Ground en One Dove waren zeer degelijk, maar voor mij nog niet magisch. Sowieso klinkt Hegarty's stem onwaarschijnlijk indrukwekkend, live nog een pák imposanter dan op plaat.

Tijdens For Today I Am A Boy weerklonken voor het eerst kreetjes van plezier doorheen de zaal, hoewel ik pas écht weggeblazen werd door het stomende Shake That Devil dat ver boven het materiaal van The Crying Light uitstak.

Het kantelpunt van dit concert was ongetwijfeld de cover van Beyoncé's Crazy In Love, dat vakkundig de nek werd omgewrongen waarna Antony er dan maar gewoon mee stopte en we live getuige waren van de "begrafenis van dit nummer". Op zich een zegen want zo kregen we een voorsmaakje van een nieuwe song: My Father Is My Baby. Een wonderschoon liedje dat wel eens zou kunnen uitgroeien tot mijn absolute lieveling van deze artiest. Zo snel mogelijk uitbrengen! Als compensatie kregen we ook nog "that Bob Dylan song we did" en even hoopte ik de verstilde schoonheid van Knockin' On Heavens Door (vanop I'm Not There) voorgeschoteld te krijgen, maar het ging om I Was Young When I Left Home, dat gecoverd werd voor de benefietplaat Dark Was The Night.

Ergens temidden dit alles ging het bindtekst-gewijs wel een beetje fout. Waar Antony aanvankelijk erg charmant, grappig en speels uit de hoek kwam, boomde hij tijdens het "community sharen" véél te lang door over vrouwelijkheid en politiek waardoor de flow wat uit het concert was verdwenen.

Gelukkig volgden nog pareltjes uit de oude doos als You Are My Sister, Fistful Of Love en Twilight. Geen Bird Gehrl of Rapture jammer genoeg.

Wel nog één bisnummer, en de hele zaal leek op hetzelfde te zitten wachten: I Hope There's Someone, zonder énige twijfel het absolute hoogtepunt van de avond. Op het moment dat de eerste noot werd aangeslagen voelde ik een tornado aan kippenvel doorheen mijn lichaam razen om me drie minuten later compleet weggeblazen achter te laten.

Al bij al heel blij dat ik afgezakt ben naar Antwerpen, hoewel ik meer hou van "rechtstaande" optredens waar al eens een dansje kan worden geplaatst. De nieuwe nummers (talrijk aanwezig in de set!) hebben voor mij nog niet de slagkracht van die van I Am A Bird Now of het debuut, maar wat worden ze ijzersterk gebracht. De betovering die ik voelde tijdens I Hope There's Someone was op zich de aanschaf van een ticketje eigenlijk al lang waard.

Mooi verslag hoor
Wou dat ik er bij was

Leuk verslag: het klinkt als het optreden waarvan ik een (legale) link heb geplaatst op zijn artiestenpagina.

Ik moet nog wachten tot begin mei Eindhoven en eind juni Amsterdam met orkest. Grappig dat dat voorprogramma er ook in Europa bij is.

Hoe lang duurde het optreden trouwens?

Ongeveer twee uur, inclusief zijn nogal lange intermezzo over meer vrouwen in de politiek . Een nummer of 18 denk ik, maar dus ook een halve Crazy In Love, een a capella liedje over moeders (niet om over naar huis te schrijven wat mij betreft) en een stukje van die mooie nieuwe song. Ook herneemde Antony Kiss my Name waarover hij niet tevreden was bij z'n eerste poging.

Ruim de helft van het concert werd ingenomen door het nieuwe werk, waar in het begin van het concert werd doorgesneld. Een tikkeltje onevenwichtig dus, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door z'n grandioze stem en de al even indrukwekkende muzikale begeleiding.