Bij Patrick Watson - Wooden Arms (2009):

Gisteravond naar een optreden van ze geweest en het was het beste concert dat ik sinds een lange tijd heb gezien. (Het laatste waar ik met een zeer voldaan gevoel naar buiten liep was na het Nick Cave concert in Den Haag een aantal jaar geleden.)

Ik was op voorhand erg benieuwd hoe de instrumentatie zou zijn van een liveoptreden.
Op albumversies is er soms te veel klein "geneuzel" wat ik bij tijd en wijlen niet zo goed kan hebben en dat was er gisteravond ook , denk aan piepende balon , lepel , megafoon , zingende zaag en allerlei ter plekke opgenomen samples , maar ik vond het allemaal prachtig.
Hoogtepunt was wel dat Patrick met een soort beugel op zijn rug met daarop een vijftal speakers gemonteerd tussen het publiek begon te spelen.
De bassist liep achter hem aan en de andere twee bandleden bleven al spelende op het podium en deden ze ongeplugd een aantal nummertjes.
Erg van genoten.
Live een stuk indrukwekkender dan op album was mijn persoonlijke ervaring.
En wat een stem heeft die Watson zeg , prachtig.
Halfje erbij ****

Optreden was inderdaad magistraal. Zelden zo'n overtuigende performance gezien.

Dat beloofd wat voor morgen! Eindelijk is het weer zo ver..

wat betreft de plaat.. hij blijft mij overtuigen.. qua geheel misschien wel beter als Paradise..

Na het optreden in Mezz krijgt het voor mij een halfje erbij! Genadeloos goed!

Totaal onbegrijpelijk trouwens dat er zo weinig volk was. Anderzijds behoorlijk relaxed natuurlijk om zoiets te kunnen meemaken. Heb van de eerste seconde tot de laatste genoten...ondanks het eindeloze geneuzel; zo af en toe...

De Melkweg was anders erg goed gevuld. En was inderdaad genieten

Wauw, wat een fantastisch optreden zeg! Ik weet niet of ie dit trucje al eerder gedaan had maar ik vond het een briljante zet om tussen het publiek te gaan lopen en middels een stellage van megafonen het publiek toe te zingen. Het was een soort van totaalkunst! Verder allemaal mooie nummers met veel hoogtepunten. Vooral Where the Whild Things Are vond ik in positief opzicht eruit springen. Het nummer begon mij de laatste tijd al meer te raken en met deze spetterende show ben ik helemaal overtuigd!

Heb Watson al vele malen gezien vanaf een voorprogramma 2007, maar de Mezz toch wel overdonderend goed. Sterker nog vond dit het beste optreden van de afgelopen 5 jaar, beter dan Scott matthew, J. tillman en Antony bijmekaar en dat zegt wat. hij kan ineens veel beter zingen en de balans tussen jammen/effecten en straight veel beter. plus nieuwe nummers van Wooden Arms lijken ervor gemaakt te zijn om live uit te voeren(iintegenstelling van Close to Paradise)

Was er in de Mezz ook dat geweldige strijkkwartet? Wat een ontzettende onderbouwing voor de nieuwe tracks was dat zeg!

strijkkwartet??? Nee, welke nummers speelde hij in Melkweg??In mezz wooden Arms helemaal behalve Hommage en verder 1 nieuw nummer, b kantje Hearts in the park(acoustisch) en van Paradise-luscious life/the storm(akoustisch)/drifters/great escape en als klapper Bright shiny lights

Zelfde setlist denk ik.. en ja hij had een aantal nederlandse strijkers (violen en cello) bij zich op het podium.. speelde alle nummers van Wooden Arms mee..echt geweldig! Hij zei ook zich zeer vereerd te voelen om dit te mogen doen

Ook hommage speelde hij in de Melkweg trouwens. De strijkers waren inderdaad echt een waardevolle toevoeging. De nummers van Wooden Arms zorgen ervoor dat ze niet alleen stevige gitaargedreven jamsessies speelden (zoals ze dat deden op Lowland 2 jaar terug) maar dat er ook wat meer rustige, bijna soundtrackachtige, momenten in het concert zitten. Ben het trouwens met je eens Muziekobsessie: Bright Shiny Lights werd in een heerlijk verstilde bluesversie gespeeld!

Heb hem gisteren in de Melkweg en afgelopen zondag in de Mezz gezien. Het strijkkwartet voegde gisteren echt wel wat toe maar ik verkies toch het optreden in de Mezz en dat was eigenlijk voornamelijk te danken aan de intimere sfeer en het veel betere geluid. Ik vroeg hem na afloop wat hem beter was bevallen. hij zei; today was more a littl party with the strings and all, but lost sunday was amazing. Ook grappig dat hij mij nog herkende van zondag. Zeer relaxte en symphatieke kerel maar dat was iedereen niet ontgaan denk ik

god zij dank, dan ben ik bij de goeie geweest. ha ha

Een tijd terug schreef ik over Wooden Arms, het nieuwste album van de Canadese singer-songwriter Patrick Watson (zie hier). Sinds ik die recensie schreef is mijn enthousiasme alleen maar toegenomen, deze plaat openbaart per luisterbeurt steeds meer schoonheid. Inmiddels mag ik Wooden Arms zelfs - samen met de nieuwe Grizzly Bear en Animal Collective - rekenen tot mijn favoriete albums van dit jaar tot nu toe. En er is zoveel prachtige muziek het laatste half jaar uitgekomen, dus dat is wel veelzeggend. Voor mij is Watson dé ontdekking van 2009, al is de beste man al vanaf het begin van dit decennium bezig. Inmiddels ben ik ook helemaal verslaafd aan zijn vorige album Close To Paradise uit 2007, die minstens zo mooi is als Wooden Arms.

Eigenlijk is het een beetje vreemd om Watson een 'singer-songwriter' te noemen. Hij opereert op plaat en live namelijk met een band, die veel meer is dan slechts een begeleidingsband. Zijn mede-muzikanten drukken een niet te onderschatten stempel op zijn muziek. En de naam van die band is ook 'Patrick Watson'. Tijdens de huidige concert-tournee heten ze echter, om het allemaal nog een beetje ingewikkelder te maken, 'Patrick Watson & The Wooden Arms'. En gisteren stond dit viertal met een strijkkwartet in een uitverkochte grote zaal van de Melkweg. Daar was ik met mijn geliefde en haar zusje en met mijn moeder - die sinds eind jaren zestig geen popconcert meer heeft bezocht, maar dankzij mij verslingerd is geraakt aan artiesten als Rufus Wainwright, Antony en dus ook Patrick Watson.

Het leek nogal lang te duren voordat het eigenlijke concert begon. Het voorprogramma was een nogal middelmatige Nederlandse Jeff Buckley-imitator, die tussen zijn liedjes door charmant probeerde te zijn maar door niemand verstaan werd. Daarna werd er een filmdoek voor het podium omlaag gerold waarop een animatiefilm uit de jaren twintig werd vertoond, wat op zich erg verrassend en schattig was. Maar datzelfde filmpje werd oneindig vaak herhaald, wat voor steeds meer boegeroep zorgde. Elke keer dat je dacht dat het nu wel klaar was begon het filmpje weer opnieuw. Maar op zeker moment begon de band - die onzichtbaar achter dat doek stond - het filmpje van een soundtrack te voorzien. En langzaam ging het doek omhoog. Wat volgde was een van de allermooiste popconcerten die ik in mijn leven heb gezien.

De band speelde de eerste helft van Wooden Arms in precies de volgorde van het album. Maar alle nummers waren van nieuwe arrangementen voorzien, die minstens zo goed klonken als de versies op het album. Watson zat vaak achter zijn vleugel en wist daar op overtuigende wijze in de nummers minimalistisch gepingel en jazzy akkoorden te improviseren, of klassiek pianospel. Maar het was nooit om te showen hoe vingervlug hij was, alles stond ten dienste van de liedjes. Soms zong hij staand en maakte daarbij schokbewegingen van enthousiasme met zijn benen en zijn hoofd. Hij had constant een brede glimlach op zijn gezicht. Watson is een klein vrolijk mannetje met een baardje en een petje op zijn hoofd, zo iemand die je je huissleutels wel durft uit te lenen. Een zeer sympathieke en authentieke verschijning. Zijn vrouw en baby stonden naast het podium te kijken, de baby met een gigantische koptelefoon op zijn hoofd ter gehoorbescherming. De rest van de band bestond uit een bassist, een drummer met een groot arsenaal aan percussie en xylofoon-achtig tingel-tangel-spul en een gitarist die ook uit de voeten kon met onder andere banjo, pedal steel en zingende zaag. Watson maakte gedoseerd gebruik van een sample-apparaat, waarmee hij meerstemming met zichzelf kon zingen. En dan stond er dus nog een strijkkwartet rechts van het podium, dat in een instrumentale compositie door de drummer gedirigeerd werd en op ongeveer de helft van de nummers meedeed. Ik weet niet zeker of dit zo is, maar ik hoorde dat de strijkers Nederlanders waren en Watson - die hun namen van een blaadje voor moest lezen - nog maar de dag ervoor voor het eerst met ze gerepeteerd had. Dat zou wel erg knap zijn, want het samenspel tussen band en strijkers en band klonk helemaal perfect. Ook het geluid in de Melkweg was opvallend goed; je kon elke nuance van elk individueel instrument verbazingwekkend scherp horen, alsof het een studio-opname betrof. Terecht droeg de band tegen het eind een nummer op aan hun geluidsman, hij had bijzonder werk verricht. De subtiele lichtshow droeg nog meer bij aan de sfeer en het publiek was nagenoeg muisstil tijdens de nummers en getuigde vol overgave van zijn extase tussen de nummers door.

En dan heb ik het nog niet eens over het aspect van entertainment tijdens dit concert gehad. Watson is overduidelijk groot fan van Tom Waits' circusachtige live-presentatie, met het gebruik van megafonen en muzikale intermezzi met hoorspel-effecten (het laten leeglopen van een ballon, tekenfilm-geluiden uit een fluitje etc.). Ook liep Watson met zijn band door het publiek om tussen de mensen in wat liedjes te brengen. Iets wat natuurlijk wel vaker door bands wordt gedaan, maar wat ik nooit eerder heb zien gebeuren met zo'n volstrekte vanzelfsprekendheid. Watson had een gigantisch apparaat bij zich, waar allerlei megafoons aan vast gekoppeld zaten en hij via een tuinslang doorheen zong. Het zag eruit als een octopus, of een exotische plant, of een machine uit een vooroorlogse science fiction-film. Het was een prachtig gezicht vanaf het balkon, waar wij stonden. Ondanks dit alles werd het nergens theatraal, noch de muziek noch de presentatie. Het had allemaal eerder iets ontwapenend kolderieks.

Uiteindelijke speelde Watson alles van Wooden Arms en vijf nummers van Close To Paradise. Hoogtepunten vond ik de magische opener Fireweed, het sonische Beijing, het opzwepende Where The Wild Things Are en het solo gespeelde The Great Escape. De bluesy gospel Bright Shiny Lights was het perfecte slotnummer voor dit concert waar werkelijk alles aan klopte. Mijn moeder, die tussendoor even weg moest om extra geld in de parkeermeter te gooien, was mogelijk nog enthousiaster dan ik. Als je maar eens in de veertig jaar naar een popconcert gaat, was dit concert zeker geen verkeerde keuze. Ik had veel van deze avond verwacht, maar dat het zó goed zou zijn had ik mij met de beste wil ter wereld niet voor kunnen stellen.

Watson is live gewoon nog vele malen beter dan op plaat! En al was de noise-terreur van My Bloody Valentine eergisteren waarschijnlijk wel de bijzonderste live-ervaringen die ik ooit heb mogen meemaken, Watson's optreden was zonder enige twijfel het beste concert dat ik dit jaar heb gezien. Sterker nog, van de ruim tweehonderd concerten die ik in mijn leven heb gezien zit dit concert zeker in de top vijf! Gelukkig is het opgenomen door de Vpro, die dit concert mede-organiseerde. Van 13 tot en met 20 juni is het volledige concert terug te zien op hun muzieksite 3voor12. Tot die tijd moeten we het doen met schokkerige amateur-opnamen van mobiele telefoons op youtube.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Voor de duidelijkheid: dit is een recensie van mijn eigen blog, die me wel de moeite waard leek om op MuMe te plaatsen.

(Ik zeg dit er even bij, omdat ik wel vaker stukken van mijn blog op MuMe plaats en users dan soms gaan klagen dat ik iemand anders citeer en geen eigen mening heb, niet begrijpende dat ik dus slechts mezelf citeer. Vandaar dat ik het er even bij zeg.)

Als je op mijn link klikt zie je filmpjes van het concert van gisteren die ik van youtube heb gehaald, evenals een paar mooie straat-optredens in Parijs van Watson en zijn mannen, afkomstig van La Blogotheque.

3VOOR12 - Tv - 3voor12.vpro.nl

Live optreden compleet

Leuk om terug te zien inderdaad. Ik had ook nog een paar fot's geschoten. Deze wel leuk: