Veel mensen denken dat ik constant popconcerten bezoek, maar eigenlijk valt dat best wel mee. Soms is het weken rustig en dan breekt er weer een periode aan waarin heel veel bands in Nederland komen optreden die ik graag wil zien. Liever zou ik het wat meer gespreid hebben, maar om de een of andere reden blijken goede concerten voor mij gewoon erg vaak vlak achter elkaar te vallen. Zo had ik sinds Animal Collective begin maart - mijn vaste aanwezigheid bij Lola Kite-shows daargelaten - geen enkel concert bezocht tot deze week. En deze week had ik dan meteen drie dagen achter elkaar een concert waar ik erg naar uitzag. Het leek wel een mini-festival en zo voelde het ook: maandag My Bloody Valentine in de Effenaar, dinsdag Patrick Watson in de Melkweg en woensdag Deerhunter in Paradiso. Voorlopig is het weer even rustig, maar eind juni en begin juli krijg ik het weer druk met onder andere M83, Why? en Fleet Foxes.

Maar goed, gisteren Deerhunter dus. Deze Amerikaanse band zou in februari al in Paradiso optreden, maar dat werd verplaatst. Naar ik begreep wegens stemproblemen van zanger, gitarist en songschrijver Bradford Cox. Gisteren kwamen ze het ieder geval goed maken, al begon de show met technische problemen. In plaats van muziek werden we getrakteerd op een komische speech van Cox, terwijl men om hem heen probeerde de problemen te verhelpen. Cox is een sympathieke nicht, maar wel de meest onooglijke persoon die ik ooit op een podium heb zien rondlopen. Totaal uitgemergeld, bijna een skelet. Ik dacht dat hij wel anorexia zou hebben, maar een vriend wist me te vertellen dat hij aan een ziekte lijdt die ervoor zorgt dat je ledematen extreem lang worden, dezelfde ziekte waar punkzanger Joey Ramone aan geleden zou hebben.

Na een klein kwartier waren de problemen verholpen en begon de band - naast Cox tegenwoordig bestaande uit drummer Archuleta, bassist Fauver en gitatist Pundt - aan een meeslepende set van uiterst melodieuze en sfeervolle shoegaze en psychedelische noisepop. Mijn ergernis over dat ik voorprogramma Women (een band die ik al enige tijd ken en die live erg goed schijnt te zijn) op hun laatste twee nummers na gemist had, verdween als sneeuw voor de zon terwijl ik werd meegezogen door de hallucinerende klanken van Cox en zijn mannen. Op momenten dat het wat heftiger leek te worden, dacht ik erover de oordoppen te gebruiken die sinds het My Bloody Valentine-concert nog in mijn broekzak zaten. Maar dat bleek toch niet nodig te zijn, want het bleef uiteindelijk allemaal redelijk beschaafd.

Deerhunter is een band die een heel bijzonder breed uitwaaierend geluid weet neer te zetten, maar dat geluid staat altijd ten dienste van uiterst aanstekelijke popsongs. Mijn favorieten - Fluorescent Grey, Nothing Ever Happened, Agoraphobia - werden allemaal gespeeld, hoewel die laatste iets te snel en rommelig naar mijn smaak. Ook werden twee nummers gespeeld van de recente EP Rainwater Cassette Exchange. Sterke EP is dat! Het concert was eigenlijk één groot geheel, er vielen nauwelijks stiltes tussen de nummers. Cox smeedde de songs subliem aaneen met intermezzo's van ijle zang en echo-effecten, wat - in combinatie met de bedwelmende lichtshow - zorgde voor een spannend onderwater-gevoel.

Ik hou van Deerhunter vanwege Cox zijn vreemde nasale stem en zijn intelligente teksten over verlangen en beklemming, het hallucinerende geluid dat hij uit zijn gitaar weet te toveren en de sprankelende liedjes die hij schrijft. De rest van de band zorgt voor de spartaans repititieve basis. Samen vormt dat het typerende totaalgeluid van deze unieke band. Deerhunter verpakt gemeen ijzer in gevoelig fluweel, of omgekeerd, en dat spreekt mij aan. Hun concert was voor mij dan ook de perfecte magische finale van mijn 'concert-triatlon' van deze week.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Voor de duidelijkheid: dit is een recensie van mijn eigen blog, die me wel de moeite waard leek om op MuMe te plaatsen.

(Ik zeg dit er even bij, omdat ik wel vaker stukken van mijn blog op MuMe plaats en users dan soms gaan klagen dat ik iemand anders citeer en geen eigen mening heb, niet begrijpende dat ik dus slechts mezelf citeer. Vandaar dat ik het er even bij zeg.)

Eerder dit jaar kaartjes voor hun optreden in Rotterdam gekocht, ging wegens ziekte van de zanger toen niet door. Fijn om te zien dat ze als goedmakertje vervolgens Rotterdam gewoon links laten liggen

Oh, das lullig.

Mooie review, grotendeels mee eens. Relaxed concert, zeker ivm de intense verschijning van MBV afgelopen maandag. Ondanks dat het niet bijster druk was, zat de sfeer er toch wel goed in. De mensen die er waren, gaven in ieder geval blijk van het nodige enthousiasme, wat altijd fijn is bij een concert. Het geluid was goed, Bradford Cox was sympatiek, kortom ik heb een prima avondje gehad Had ik dinsdagavond geen les Mandarijn gehad, dan had ik precies dezelfde concert reeks gevolgd. Jammer dat ik Patrick heb moeten missen, maar gelukkig heb ik hem al eens gezien..