Ik kon er zo gauw geen topic over vinden. Dan maar zo:

De eerste editie van het Sonisphere festival begon nogal vreemd. Ik was op mijn vaste uitslaapdag al om 08.45 in de auto gestapt om het geweldige Mastodon te gaan bekijken. Al beklijft hun nieuweling Crack The Skye nog niet zoals vooral Remission en Leviathan deden, nieuwsgierig was ik toch zeker. Als opener voor Slayer (en voor fucking Trivium – hoe schandalig) hadden ze afgelopen in de HMH wel enige indruk gemaakt maar van deze ochtendwake verwachte ik toch alleszins meer. Misschien konden ze weer hetzelfde gevoel bij me losweken als in de kleine zaal van de Melkweg in 2004. Bijkans de meest perfecte en virtuoze metalshow die ik ooit zag. Precies om 11.15 betrad ik het terrein, op zoek naar mijn Mastodon! Daarna begon de verwarring. Ik wist toch zeker dat er twee podia zouden zijn, opdat wij allen niks van het metalen geweld zouden hoeven missen. Ik keek links, rechts, omhoog maar er was toch echt maar 1 podium te vinden. Aldaar genesteld begon het wachten. Om 12 uur begon ik toch wel een beetje te stressen, waar waren die neanderthalers in hemelsnaam? Van de organisatie kregen we in ieder geval 0 info, niet van het scherm en al helemaal niet van de nogal onvriendelijke meneer met walkie-talkie. Op zoek naar Mastodon t-shirts dan maar, die wisten me ook niks meer te vertellen.

En ja hoor, om 12.05 stond daar fucking Pendulum! Geen Mastodon! Fuck! En nog steeds geen enkele info. Even balen maar de dag was nog lang. Pendulum dus. De opener van het festival was gelijk het slechtste optreden dat ik sinds mensenheugenis zag. Een DJ-set van deze Australische lomperiken is nog wel te pruimen, een Prodigy remix ook, maar een live optreden? Mijn god, het leek Jiskefet wel. Een overactieve, talentloze frontman die op geen enkele manier wordt gecompenseerd door de rest van zijn band. Lompe kleuterdeuntjes die rechtsreeks van de Jamba-ringtone site te lijken zijn gedownload aangelengd met lelijk drumwerk en zinloos gitaarspel. Om over de tevens zingende (denk aan de ergste crappy nu-metal) toetsenist (wat een multi-talent!) maar helemaal niet te bespreken. Als het hele geluid dan ook nog letterlijk instort en de band vrolijk doorettert alsof er niks aan de hand is kan ik mijn lach niet meer inhouden. Next!

En dat is bijkans bijna nog erger. Kamelot. Aan het doek dat wordt opgehangen meen ik al af te lezen wat voor uberernstige pretentieuze gothische meuk dit gaat worden. En ja hoor, alle ingredienten zijn aanwezig. En meer! Een zanger die erg zijn best doet maar op mij niet meer indrukt maakt dan een derderangs Lee Towers imitatie. Een achtergrondzangeres in verplichte jurk die nauwelijks te horen is. Maar vooral, nummers die echt helemaal nergens heen gaan. Kant noch wal, vlees noch vis, dat werk. Ik ben absoluut geen purist maar een band als Kamelot zou al een stuk beter klinken als ze keuzes zouden maken. Nu vreten ze van alle walletjes mee en eindigen ze in de vergetelhoek.

Een muzikaal weinig verheffend begin van Sonisphere dus. Maar een beetje rustig opstarten op zo´n lange dag is op zich ook geen straf. Na een plichtmatig rondje over de festivalmarkt (dood aan de funshirts!) is het tijd voor het eerste muzikale hoogtepunt. Lamb Of God! Ik ben enkel nog bekend met hun nieuweling (Wrath) en ga zonder verwachtingen maar met goede zin een kijkje nemen. In mijn hoofd zag LOG eruit als een stel kortgewiekte heren met zelfs een dame in de gelederen. Zeker in de war met Coal Chamber ofzo. Want wat het podium betreed zijn een stelletje uber-neanderthalers die weten waarvoor ze gekomen zijn. Compromisloos en monsterlijk beuken! In het begin laat het geluid de band enigszins in de steek maar na deze opstartproblemen gaat de boel loos! Monsterriff na monsterriff wordt op de menigte afgevuurd en het niet afhoudende enthousiasme van frontman en publiek houden de boel prima gaande. Circle Pit, Wall Of Death, de hele mikmak komt aan bod. Ik krijg er een brede glimlach van op m´n gezicht en besluit de rest van de band z´n discografie snel uit te gaan checken.

Down laat ik aan me voorbijgaan. Ik ben enkel bekend met de Pantera connectie en daar had ik al niet zoveel mee. Dat Phil Anselmo daadwerkelijk de zanger is van dit heerschap wist ik niet, ik dacht dat er een verdwaalde Pantera gitarist in Down zat. Na zijn legendarische internet toespraak van enkele jaren geleden (The media did it!) had ik hem eerder bij de Jellinek of het Leger Des Heils verwacht. Zijn aanwezigheid doet me heel even opveren maar wat ik er van meepik klinkt weinig overtuigend. Phil staat er ook een beetje verloren bij heb ik de indruk.

En dan is het tijd voor Korn. Nou niet bepaald de band waarvoor ik gekomen ben maar wel met kilo´s jeugdsentimentele waarde. Tien jaar geleden kon ik elke dag een ander shirt van ze kiezen om aan te trekken en was Follow The Leader toch echt de beste cd ooit gemaakt. Na dit meesterwerk, die op de terugweg vanuit Arnhem als vanouds door de autospeakers beukte, waren de ooit zo grensverleggende heren snel afgegleden. Het laatste wat ik me van ze herinnerde was een Unplugged-sessie (barf), een Jonathan Davis met dikke pens en een sloot matige albums. Maar goed als ze er toch staan! Ik herinner me van vroegere optredens (Ahoy/Lowlands) dat het een totaal mayhem was zodra ze begonnen. Platgedrukt, iedereen tegen de vlakte en dan maar beuken. Nu stond ik in het eerste vak met prima zicht en veel te veel ruimte om me heen. Een vreemde gewaarwording maar het mag de pret niet drukken. Bij opkomst valt me op dat Jonathan Davis er een stuk frisser uitziet dan de laatste keer dat ik hem zag en dat zowel Munky als Fieldy aanwezig zijn, eigenlijk dacht ik dat Jonathan nog het enige originele bandlid was. Na al deze meevallers blijkt Jonathan ook nog eens prima bij stem te zijn en ook het geluid staat goed afgesteld. Teken daarbij aan dat ze de laatste 2 rukplaten volledig overslaan en de adrenaline begint als vanouds door mijn lichaam te stromen. Ik zing keihard mee, ga ouderwets door de knieën en geniet van die heerlijk laaggestemde beukgitaren. Het concert blijkt een totale tijdmachine in mij teweeg te brengen en eventjes voel ik zelfs kippenvel op de armen. Ondanks dat de setlist nog veel beter had gekund, waarom in hemelsnaam dat verschrikkelijk Y´all Want A Single en geen Shoots And Ladders (vooral na het veelbelovende doedelzak intro), is Korn de verrassing van de dag.

Daarna Slipknot. Ook eigenlijk een band uit het verleden voor mij, maar wel een die vorig jaar nog een alleszins redelijk album uitbracht (All Hope Is Gone). En een band die ik schandalig nog nooit eerder live had gezien. Al zo vaak stonden ze in de planning, al zo vaak ging het mis. En om die freaks eindelijk eens in het echt te zien is erg leuk. Maar bij leuk blijft het een beetje. De chaos die ze proberen te creëren doet nogal plichtmatig aan, Slipknot is een professionele rockmachine in plaats van een anarchistisch, nihilistisch teringzooitje. Althans da´s mijn indruk. En in tegenstelling tot bij Korn maakt het oude werk niet bijzonder veel indruk. Het is leuk dat ze met een trio van hun titelloze eersteling beginnen maar echt warm word ik er niet van. Het meekrijsen van People=Shit doe ik vol hartstocht maar de adrenalinerush blijft helaas uit. Ach ja, eigenlijk hadden ze gewoon heel Iowa achter elkaar moeten spelen, maar goed.

En dan Metallica. De kuiten en de nekspieren doen inmiddels al behoorlijk zeer maar als de 4 legendarische helden het podium betreden verdwijnt alle fysieke pijn in enkele seconden. Het is veel te druk, er zijn teveel dronkelappen maar na 3 minuten stoor ik me nergens meer aan. Bij Metallica weet je wat je krijgt en het is altijd geniaal. Retestrak geluid, een band die er zin in heeft en een behoorlijk fijne setlist waarin de nieuwe nummers betaald niet uit de toon vallen. The Day That Never Comes vind ik zelf een behoorlijk saaie herhaling van zetten maar het nummer wordt woord voor woord meegezongen en de uitbarsting aan het einde is toch best fijn. The Judas Kiss blijkt toch meer in zich te hebben dan ik aanvankelijk dacht en Broken, Beat And Scarred lijkt een live-klassieker in spe te zijn. Bij Enter Sandman ga ik arm in arm met mijn vader euforisch de lucht in en Nothing Else Matters zing ik schaamteloos hard mee. En openen met Blackened! Briljant gewoon! Zoals gewoonlijk willen de heren na afloop het podium niet verlaten waardoor ik rustig afscheid kan nemen. O ja en ze hadden vuurwerk (duh!).

Na een stroperig en teleurstellend begin groeide Sonisphere 2009 toch uit tot een onvergetelijk dagje. Metallica heeft z´n status wederom bevestigd, Korn gaat in de revival en Lamb Of God zijn potentiële nieuwe helden. Het liefst was ik na afloop me gaan bezatten op het campingterrein om de volgende dag uit m´n tentje gebrand te worden maar helaas….

Ik was ook wel geschrokken van Korn... En begin zowat te denken dat hun volgend album wel eens goed (nee, beter dan de vorige 2) kan zijn.
Erg jammer dat er geen enkele vervanging was voor Mastodon en The Sword. Ze hadden toch een dikke week de tijd nadat The Sword aflastte om een band te vinden die vrij was.
Verder was het inderdaad een heel leuke dag met enkele verrassingen en het weer viel onverwachts héél goed mee.
Festivalzonnebrand is leuk!

Een prachtig concert van metallica en ook de andere bands waren prima in orde ja zelfs pendelum dit rondreizend circus mag elk jaar in nijmegen komen met volgend jaar iron maiden en slayer in het voorprogramma