Iemand nog geweest donderdag? Puik optreden was het, wat mij betreft. We waren helaas iets te laat (wat een tijd ook, 19.00...) maar hebben nog haast anderhalf uur Molina mogen zien, dus niet klagen wat dat betreft. Vind dat het geluid live goed uit de verf komt waar het soms (maar niet altijd) op plaat wat mak blijft, vooral w.b. latere platen. Zo vind ik The Dark Don't Hide It op Trials & Errors stukken sterker dan op What Comes After the Blues. Daarentegen wil Molina live nog wel eens verzanden in iets teveel op elkaar gelijkende en teveel doorsjokkende Neil Young rock (ook Trials & Errors), maar daar had men donderdag in ieder geval geen last van. Weinig pre-Magnolia materiaal (voor zover ik gezien heb alleen Riding with the Ghost en John Henry - en dat zijn eigenlijk al meer Elec Co songs; wel geniaal natuurlijk!) en veel van de latere platen. In ieder geval zeer in orde, en zoals gezegd live echt extreem genietbaar! Achteraf nog twee CD's meegenomen aan twee voor €20, best ok. Jammer dat de LP's zo duur waren...

ik heb de laatste paar nummers gezien...ik kwam voor dinosaur jr.. De nummers die ik meekreeg waren erg goed.

Ik heb ook genoten van het optreden, maar had stiekem op meer gehoopt. Sterk vond ik de live-presentatie: zijn stem was sterk en instrumentaal was het ook allemaal dik in orde. Maar bij sommige nummers kreeg ik toch iets teveel associaties met southern 70´s rock en dat is toch niet wat je wilt. Ik ben niet heel vertrouwd met Molina´s repertoire, maar toch geloof niet dat het daardoor kwam dat ik niet helemaal werd meegenomen. Deels zal het ook zijn veroorzaakt zijn door de benauwde hitte in de zaal. Ik ben blij dat ik ben geweest, had het niet willen missen, maar geen concertbeleving die ik lang als memorabel zal terughalen.

Haha - nou ja, niet geheel onwaar - die sfeer ademt het soms wel degelijk. Dat is ook wel iets in veel Magnolia Electric Co. materiaal sowieso wel hoorbaar is, trouwens - bij Songs: Ohia was dat wel nog een stuk minder...


Poe, inderdaad, verschrikkelijk! Morgen Bill Callahan, ik kleed me er in ieder geval maar op...

Ik deel je mening met dat dit dichter tegen de Eagles-rock aan zit dan Songs: Ohia. Het fascinerende van Magnolia Electric Co vind ik nu juist dat het te stekelig is voor southern rock, terwijl het wél de nostagia heeft van het genre. Die aantrekkelijkheid heeft voor mij iets ongrijpbaars en was voor mij ook een belangrijke reden om het live te gaan bekijken.

wat ook mooi is van molina , bij de rustigere persoonlijke nummers ( bijv shanondoa) , meent hij het ook zo verschrikkelijk. Je ziet dat gezicht vertrekken en de tranen bijna stromen. Ik vond dat erg ontroerend om te zien. heb nog eens een avondje doorgezakt met de beste man , na crossing border, lieve man